054**: Aa, yeni biri. Kimsin birader? Elis: Hüseyin ben. * Kiviyi alıp ortadan ikiye böldüm. Tırnaklarımla siyah çekirdeklerini çıkartıp elmacık kemiklerimin üzerine teker teker yerleştirdim. Çekirdeklerini ayıkladığım kiviyi hızlıca yerken onların sesini duydum. "Ne yapmaya çalışıyorsun geri zekalı, çok çirkin oldun!" * kapak: @yazmayisevmem ♡

" İşine bak yalıçapkını!" diye tısladı Zehra. Bu sefer ağzından kaçmamıştı bu yakıştırma, alenen, bilerek ve üzerine basa basa söylemişti genç adama yakıştırdığı bu sıfatı. Levent ürkütücü bir ağır çekimde bedenini genç kızın olduğu tarafa çevirdi ve bakışlarını gözlerine kilitledi. " Benim işim sensin çalıkuşu." Bakışları da kelimeleri kadar güçlü ve tehditkârdı. Genç kızın tereddüt etmesine fırsat bırakmayacak kadar kararlı görünüyordu. Not : hikayedeki karakterleri daha iyi tanımak isterseniz Kördüğüm Kalpleri okumanızı tavsiye ederim ;)

"Bir Müslüman erkek, eşine baktığı, eşinin de ken­disine baktığı vakit, Allahu Teâlâ her ikisine de rah­met nazarıyla bakar. Ve erkek, hanımının elinden tut­tuğu zaman, her ikisinin de günahları parmaklarının arasıdan dökülüp gider." 🍃 "Sahip olunan şeylerin en kıymetlisi; zikreden bir dil, şükreden bir kalp, kocasının îmanına yardımcı olan sâliha bir eştir..." (Tirmizî, Tefsir 9/9)🌿 "Dünya geçici bir faydadan ibarettir. Onun fayda sağlayan en hayırlı varlığı dindâr kadındır." ☘ Tüm hakları saklıdır, kopyalanma, çoğaltılma gibi durumlarda Hukuki işlem başlatılacaktır.

Pınar mahallesi, iki katlı rengârenk evlerin olduğu, komşuluğun ölmediği bir mahalleydi. Bakkal İsmail amca çocuklara bedavadan çikolata verirdi. Kadınlar altın günü yapar, dedikodu peşinde koşardı. Mahalle parkında ki büyük çınar ağacı birçok aşığa gölge olmuş, onları dinlemişti. Pınar mahallesi her türlü mükemmel ilişkilerin olduğu bir mahalleydi. Bu mahalle de kendinizden bir parça mutlaka bulabilirsiniz. (Bu kitap eski mahalle ilişkilerine, ve geçip giden çocukluğumuza ithaf edilmiştir.) #Mizah 1 numara!

Ya zeki bir kediden çok daha fazlasıyla?

#koşulsuz seven Gölge'min anısına TAMAMLANDI! Çirkin ve güzel masalı aniden gerçekleşti! Efdal Şensoy Ukala ve Kibirli bir iş adamı *Yaptığı kötülükler sonrası bir büyücü ona küçük bir ders verdi* İki yıl boyunca... Bir sarhoşun... Kedisi Olacaktı Ama işler ters gitti, Ve yanlış kapı açıldı. Fantastikte #1 2019 Mart 28 Mizah da #4 2019 Mart 18

Duru sıkıntı ile saçlarını karıştırırken Ayşe şaşkın bir şekilde lafa girerek "Duyucum ama biz abimi çizmiyoyduk ki öküz yesmini boyuyorduk" demesiyle kapının oradan kahkaha sesleri yükselmeye başladı Duru gelen sesle elinde olmadan oraya dönerken Savaş'ın kızgın boga gibi ona doğru geldiğini görünce küçük bir çığlık atarak koşmaya başladı Savaş kükreyerek "Sen bana öküz mü dedin yoksa ben mi yanlış anladım Duru Keskin? Çabuk gel buraya sen bittin!" Duru koşmasını yavaşlatmadan Gül'ün arkasına saklanarak korku ile "Yaklaşma bana Savaş Korel eğer bir adım daha yaklaşırsan şuracıkta erken doğum yaparım yeminle yaparım bebek benim değil mi doğururum işte!" Savaş duyduğu cümle ile olduğu yerde kalakalırken Duru sinisi bir sırıtma ile Savaş'ın önüne gelerek "Ah Savaş Korel hata bende senden neden kaçıyorsam? Sonuçta ben hamileyim ve sana ne kadar zıt gidersem gideyim kılıma bile dokunamazsın! Ah sanırım hamile olmaya alışabilirim" demesiyle Savaş yüzünü buruşturarak sinirle saçlarını karıştırıp "Hasiktir kesin birinin büyük bedduasını aldım bela değil resmen çifte belasın Duru Keskin!" Duru kıkırdayarak Savaş'ın yanağından makas alıp "Bunlar iyi günlerin Savaş Korel ben daha yeni başlıyorum" deyince Savaş kasılarak boğuk bir sesle "Sadece 4 ay, 4 ay sonra benden çekeceğin var Duru Keskin hemde en ağırından" Duru kendinden emin bir şekilde Savaşa bakarak "Tabi canım bende 4 ay sonra yanında olacak kadar aptaldım ya?" Savaş alaycı bir gülüşle "4 ay geçmeden sana bu sözlerini yedirecem hemde zevkle çifte bela!" diyerek kendinden emin bir şekilde odadan çıktı... ** Önemli Bilgilendirme: Yazıp paylaştığım ilk kurgum bu yüzden hatalarım çok olabilir lütfen ona göre okuyup yorum yaparsanız sevinirim😉😍

Yorgun kahveleri gözyaşları ile parlayan açık kahveler ile buluşurken genç adam derin bir soluk daha aldı. Sakin adımlarla odayı arşınlayıp da kızın yatağının başında durduğunda onun duvar dibine büzülmüş küçük bedenine baktı önce , daha sonra bakışları kızın yatağın başlığına zincirlenen incecik bileğine kaydı. Kızarmıştı. Kaşları hafifçe çatılırken , "Sen yine mi ağlıyorsun ? " dedi. Bu cevap beklemediği ve öylesine sorulmuş bir soruydu . Genç adam yorgun bir şekilde bakışlarını sadece bir masa , bir yatak , bir dolap ve bir kaç kitaptan ibaret olan boş odada gezdirdi . Ve gözleri tekrar o ürkek , yaşlı kahvelerle buluşurken , "Ağlama . " diye mırıldandı. "Çünkü serçeler ağlarsa ölür " ♣♣♣ "Bir serçenin ömrü gözyaşını dökene kadardır . "

Tanıtım.. "Gönlüm hep seni arıyor neredesin sen , Neredesin sen , " Adamın tok sesi mekanın içinde yankılanırken , gözlerini kısmış elinde ki bağlamının tellerine vuruyordu. "Sinemde gizli yaramı kimse bilmiyor Hiçbir tabip şu yarama merhem olmuyor . " Onu dinleyen insanlar sesinin güzelliği kadar adamın etrafına yaydığı muazzam güçlü aurasına da kapılıp gidiveriyordu. Onu uzaktan izleyen biri daha vardı... Genç kadın yüzünde ki tebessüm ile uzaktan uzağa izliyordu , kalbini avuçlarının arasına bıraktığı bu adamı. Zaten onu hep böyle uzaktan uzağa izliyordu. Ateşe çekilen pervaneler gibi gün be gün onun ateşine çekilmiş ve yanıp kül olmuştu ama adamın onu gördüğü yoktu. Burada ki varlığından haberdar olduğundan bile emin değildi. Gerçi onun gibi bir adamın kendisine bakmasını beklemiyordu ama yanıyordu işte kadın , bu adamın aşkı , ses, bakışları ve kokusu onu yakıyordu . Her gün her gün yeniden doğup ölüyordu sanki Prometheus gibiydi. Onun gibi ölüp tekrar diriliyor ve ertesi gün tekrar ölüyordu ama onu öldüren bu adamın ta kendisiydi. Zaten en büyük imtihanları hep en sevdiklerimizden görmez miydik ? Ama sevdaydı bu , istese de - ki istemiyordu - vazgeçilmezdi ki bundan . Böylece kadın her gün her gün bu adamın aşkıyla yanıyordu . #romance katagorisinde 1. 🌺 (13.06.2019)

+ Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, masalların gerçek olduğu zamanlarda, büyük sarayda güzeller güzeli bir prenses yaşarmış. Görenlerin dönüp bir değil defalarca kez baktığı güzelliğe sahipmiş. Sindirella, Pamuk prenses, Rapunzel ve daha nice prensesleri gölgede bırakırmış. Peşindeki erkekler el ele tutuşunca dünyanın etrafında bir çember oluştururmuşlar. Ama o sadece bir kişiyi beklemiş; uyuyan güzelin de koca niyetine kopya çektiği beyaz atlı prensi. Ve bir gün çıka gelmiş beklenen prens. Almış prensesini ve bir ömür mutlu yaşamışlar. - Saçmalamaz mısın lütfen?! + Ne? - Yok sinsirellaymış, piremsesmiş, beyaz inekli prensmiş, uyuyan cadalozmuş. Neyin kafasını yaşıyorsun? + Niye ya? Hikayeyi anlatıyorum işte. -Bu nasıl hikaye be? Ayrıca hikayende erkekler neden el ele tutuşuyor? + Orasını çok da şey etme sen de -Hikaye öyle değil. +Nasıl peki? -Öncelikle prenses dediğin kişi sabah akşam derslere söven sıradan lise son sınıf öğrencisinden başka birisi değil. Sarayda felan da yaşamıyor. Şimdiki devirde sarayda yaşayan mı kaldı? İngiltere kraliçesi Elizabeth mi bu? Bildiğimiz klassik orta gelirli bir türk ailesinin büyük kızı ve apartmanda yaşıyor. Öyle peşine yüzlerce erkek düşürecek kadar güzel değil. Ve üzülerek söylüyorum ki, beyaz atlı prens diye insanları kandırdığın kişi aslında yok. Elimizde bir adet kimliği mechul kişimiz var o kadar. + Eee bu hikayenin özelliği ne? - Nisan Alya ve + O kim? - Bizim kız işte, çakma prenses. + Hee -Kurumuş çöle aşık bir yağmur bulutunun hikayesi bu. Aşk rüzgarı bulutu savurmuş, savurmuş, savurmuş en sonunda kavuşturmuş sevdiğine. Bulutun aşk adı verdiği damlaları hayat vermiş çöle, çöl de anlam katmış bulutun varlığına. +Senin ki de amma meteorolojik hikayeymiş be -Çık git Allahın cahili + Giderim -Git +Gidiyorum -Defol!