Kitaplar mutluluğa açılan kapılardır. Yaşayamadığınız dünyaları tecrübe edinmeniz için sunulan imkanlardır. Hiç bilmediğiniz hayatlara uzanan köprülerdir. Kitaplar güçtür, umuttur, ışıktır. Kitaplar ihtiyacınız olan her şeydir. Sevgili Limon Çiçeği'nin okurları için çok özel bir kitap olması dileğiyle... Ecrin'in hikayesine hoş geldiniz!

Hiç bir aşk böylesine tutkun, böylesine adanmış olmadı... Ne seneler silebildi yakıcı hasretini, ne katlanılmaz acılar bastırabildi yokluğunu... Anlaşma basitti oysa... Yalnızca ona ait bir kız için edilen dualar ve karşılığında sunulacak bir can... Kefareti kendiydi... *** "Her yeminin, her sözün bir bedeli vardır... Benim ödeyeceğim bedel seninkine karşılık, benim hayatım... Bu ne pahasına olursa olsun kabul ettiğim, razı geldiğim bir anlaşma. Rabbimle benim aramdaki anlaşma! Girme aramıza! N'olur girme! Seni bana verene yüzümü kara çıkarma!"

Genç, erkek. Küllü kumral rengi saçlarının kabardığı tespit edildi. Göz alıcı dişleri ve her an çok komik bir şey söyleyecekmiş gibi görünen bir ifadesi var. Boyu tahminen 1.83 Ayakkabı numarasının 44 olduğunu düşünüyorum. Geniş omuzları sayesinde tişörtü onu epey çekici göstermiş. Göz rengi ela olarak kaydedildi. Hedef 8 adımdan sonra kafeye girip bir kahve istiyor. Önüne bilgisayarını ve dosyalarını açarken tahminen telefonu titrediği için cebinden telefonunu çıkarıyor ve ekranda gördüğü şey onu güldürüyor. Bir saniye, o da ne? Bu beklenmedik bir durum merkez. Tetikçi tehlikede. Bize onun gülüşüyle insanları felç edebildiğini söylememiştiniz! Hedef başını sallayarak telefonu elinden bırakıyor ve kahvesini getiren garsona teşekkür ediyor. Bilgisayarı açılırken not defterini açıp kalemini eline alıyor. Dosyasını inceleyerek kalemi elinde çevirip dururken diğer tarafta tetikçi yavaşça hayata dönmek için çabalıyor ama görünen o ki hedefin hipnoz yeteneği de var. Kalem hedefin uzun parmaklarının arasında çevrildikçe tetikçinin zihni bulanıyor çünkü. Bu görevden çekilmek zorundayım merkez. Sanırım onunla evleneceğim.

Hani peri masalları vardır, prens gelir pammıktan olma kraldan doğma kızımızı öper ve peri tozu kokan hikaye kitaplarının gücüyle prenses gözlerini açar. Ne hikmettir ki yıllarca uyuyan güzelimizin gözlerinde çapak yoktur ve boğazına elma kaçan pammık prensesimiz onca saat oksijensiz kalmasına rağmen hacı yatmaz gibi kalkar. Masal ya işte, sonrasında tüm kitapların sonunda yazdığı gibi 'sonsuza kadar mutlu yaşadılar' ibaresi belirir. Ve bir atlı arabanın arkasında prensle prenses birbirine sarılmış bir şekilde uzaklara doğru giderler. Hiç bir hikayenin sonunda ne pammık prensesin kaprisleri, ne uyuyan güzelin ağdasız bacakları, ne de rapunzelin 'kendi başına bir bok becereme zaten, anca benim saçımdan medet um!' Sitemleri vardır. Sadece sonsuza kadar mutlu mesut, dertsiz tasasız yaşadılar yazar. Kimse de sormaz pammık prensese, kız sen nasıl o kadar süre hayatta kaldın diye. Ya da kimse uyuyan güzele bunca sene nasıl tüy çıkmadı hiç bir yerinde demez. Benim hikayemde bu durum tam olarak böyle değil işte...

#1 in Genç Kız Edebiyatı 6.11.2015 ©Tüm Hakları Saklıdır. Bir kadın kendini değiştirmek istediğinde, ona engel olabilecek hiçbir yemek yoktur. Öykü, hayatını zorlaştıracak her şeye sahipti. Çalıştığı dergide gıcık bir müdire √ İnsanın dikkatini dağıtacak türden yakışıklı bir patron √ Fazla kilolar √ Sürekli topuz yapılan saçlar √ Paçoz kıyafetler √ Bu liste böyle uzayıp giderdi. Ancak bir gün bir şey oldu ve Öykü artık böyle devam edemeyeceğine karar verdi. Hayatını değiştirecekti. Ve buna, fazla kilolarından kurtularak başlamalıydı. Onlardan kurtulmak için ihtiyacı olan şeyler onda var mıydı peki? Fazlasıyla vardı. Azim √ Uyuz ve süper çekici müdiresi Seçil, ondan dergiye bir köşe hazırlamasını istemişti. Öykü, yeterince iyi yazılar yazamazsa işini kaybedeceğini biliyordu. İlham gelsin diye beklerken, aradığı şeyi aynada gördü. Kendini yazacaktı. Kendi zayıflama hikayesini ve bugüne kadar neler yaşadığını... Bu büyük riskti çünkü ilgi çekici bir konu gibi görünmüyordu. Ancak ilk yazı yayınlandığında, herkesi şaşkına uğratacak gelişmeler oldu. Artık Öykü'nün hayatı, kontrol edemeyeceği bir şekilde değişmişti. Külkedisi, küllerinden doğacaktı!

Aydınlık ve yüksek tavanlı odaya giren Neira karşısında Ryntar'ı bulmayı beklemiyordu. Söz geçiremediği kalbi bir an için umutla çarpsa da adamın kara bakışlarındaki soğukluk bu kez aynı tarafta olmadıklarını anlaması için yeterli oldu. Bu sırada konuşan Ryntar düşüncelerini doğrularcasına diğerlerine dönerek, "Bu kadının güçlü bir cevher kullanıcısı olduğu konusunda sizi uyarmama gerek yoktur sanıyorum," dedi. Bir zamanlar ejderlerin hükmettiği Gael'in halkları özgürlüklerini kazanmış, topraklar devasa kanatların gölgesinden kurtulmuştu. Yaşadıkları uzun esaretin ardından elde ettiklerini kaybetmek istemeyen halklar hızla birbirine dönmüş, kendilerine efendi olabilecek yetenek sahiplerini, cevher kullanıcılarını avlamaya başlamış, onları Andram sıradağlarının ardındaki korunaklı bölgeye sığınmak zorunda bırakmışlardı. Şimdi tarih, tozlu raflarda istiflenmiş kitap sayfalarındaki unutulmuş efsanelerden öteye gitmez, Andramın ardında yaşayan yetenek sahiplerinin cevheri zayıflayıp, sayıları hızla azalırken, Dokuzların altındaki tünellerde savaşa hazırlanan düşmanı durdurabilecekler miydi? Not: Bundan önceki iki muhteşem kapak çalışması için @isranurkockar 'a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. Merak edenler için http://i.hizliresim.com/5Yng8D.jpg ve http://i.hizliresim.com/qBnRJQ.jpg

İnsanlar hep mi böyleydi? Yoksa kendi hatalarını örtmek için mi böyle davranmayı mı tercih ediyorlar? Bakalım M'ars da işler nasıl yürüyor?

Aleyna'nın yaz tatili için doğduğundan beri, bir kez bile görmediği amcasının yanına gönderilmesi ve onun üvey çocuklarıyla tanışmasıyla başlayan kardeşlik, arkadaşlık ve biraz da romantizmle dolu bir hikâye...

İşte oradaydı... Muhtaç olduğum kadın korkuyla bana bakıyordu. Ona biraz daha dokunmazsam sanki ölecektim. Bu hastalıklı duygular beni resmen ele geçirmişti. Yavaş yavaş yanına yaklaştım ve tam önünde durup ona baktım. O kadar güzeldi ki... Bir papatya gibi kırılgan ve narindi. Bu eski evde bile ışıl ışıl parlıyordu. Şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. O dolgun dudakları loş ışıkta bile âdeta bir güneş gibi parlıyordu. Ona baktıkça bedenimdeki yangın beni iyice sardı ve içimden geçenleri yakarırcasına söyledim: "Yakıyorsun, Zeynep! Alev alev, cayır cayır yakıyorsun!" & Kokusunda can bulduğum, sen benim uçurumum olacaksın... Yayınlanma tarihi: 17 Aralık 2017

Mizahta #2 Düşmanlar ve dostlar. Farklı hayatlar, birleşen kaderler. Oyunlar, entrikalar ve komplolarla dolu bir yaşam. Düşmanlar dost, dostlar düşman olabilir mi? Kime güvenmen gerektiğini, asla bilemezsin. Aşk, nefret, hüzün, mutluluk ve hayal kırıklığını bizimle yaşamaya ve hissetmeye hazır mısınız? OYUN BAŞLASIN! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Ona dostu olarak yakın olamadığım için, ben de düşmanı olarak yakın olmayı seçtim. "Sana ne?" diye sordum kaşlarımı çatarak. "Bana sen." dedi ilk kez duyduğum bir ses tonuyla. Kayan bir yıldız, dileksiz bir anlam ifade etmediği gibi. Ben de, sensiz bir anlam ifade etmiyorum. Bu oyunu ilk başlatan onlardı ve bitirenin kim olacağı büyük bir gizem. Kime güvendiğine dikkat etmelisin. Kırık bir kalbi onaramazsın. Mücizelere inanmıyorsanız, kendi mucizenizi kendiniz yaratın. Öne çıkanlar listesine eklendi - 10.05.2016 İletişim için; İnstagram - bekirzade_leman