0537****: Güzel bebeğim 0537****: Ona böyle seslendiğin gibi bana da seslenir misin? Dalga: Siktir. 0537****: Belki bir gün? 2569✓

"Cama bak." Gözlerim şaşkınlıkla aralanırken, bir elim istemsizce boynuma gitti. Diğer elim mause'un üzerindeydi. Dördüncü oturuyordum yani birinin o yükseklikten camıma gelmesi imkansızdı ama şu an kendime söz geçiremeyecek kadar da şoktaydım. Korkuyla gözlerim penceremin kapalı camlarına kaydı. Hiçbir şey yoktu. Tuttuğum nefesi usulca verirken, Neden gecenin bir yarısı bilgisayarıma girip böyle bir mesaj attığını sorguladım. Evet, bilgisayarıma benim aptal yüzümden girmeyi başarmıştı. Diğer akşam açtığı canlı yayına anonim olarak tekrar girdiğimde, arkasındaki boydan pencerenin camına yansıyan ona doğrultulmuş silahı fark edene kadar her şey mantıksızdı. "Cama bak." O akşam neden benden yardım istemişti ve ben reddedince böyle bir mesaj atmıştı. Artık anlayabiliyordum. Peki, ona yardım etmeli miydim? Açtığı ilk canlı yayınına yüz binlerce kişi katılmıştı. Yıllardır bu sektörde olmama rağmen hiçbir zaman o kadar kişiyle yayın yapmamıştım. O ise kopyası bile olmayan bir oyunu oynamaya çalışarak ben dahil herkesin ilgisini çekmeyi başarmıştı. Ondan başka kimsede olamayan o oyunu bitirmesi için yardım etmeli miydim? Yoksa canlı yayında vurularak ölmesine izin mi vermeliydim?

Bir mesajla ne kadar ileri gidebilirdiniz? Sadece bir ekran, birkaç satır yazı ve asla tahmin edilmeyen hisler. Lise son sınıfın stresi, bitmek bilmeyen grup sohbetleri ve gecenin bir yarısı gelen o bildirim... Eğlenceyle başlayan bir mesajlaşmanın romantik bir kaosa dönüşme hikayesi. "Sana çok güzel bir aşk hikayesi anlatacağım." "Söz mü?" "Söz..." dedi nefesi aramızdaki mesafeyi eritirken. "Ama ilk önce yazmama yardım etmelisin." -DÜZENLENDİ-