054** : garip bir özelliğim yok 054** : sadece seni seviyorum oldukça sıradan bir text

Liseli bir kız ve hayatı işte. Ha bir de limonlu keki çok seviyor.

İntikam hırsıyla yanan bir kız. Karanlığın içine batan bir kız. O sonradan kötü olmadı. O hep kötüydü. Her zaman acımasız , kötü bir kızdı. İnsanlarla kukla gibi oynayan , uyuşturucu ve sigara içen bir kız. Canı istedi diye insanların derilerini yüzen bir sadist. Ruhu karanlık olmuş , spor niyetine adam öldüren 17 yaşında bir kız. Daha ne kadar kötü olabilir. ------***------ " Umutsuz bekleyişler , kırılan kalpler , yok olan umutlar , söylesene sen varsın diyemi böyle" ------***------ " Neden hiç bir şeyden korkmuyorsun" dedi bana Gözümü pencereden ayırıp yavaşça ona döndüm. Alayla sırıttım. " Çünkü ben herşeyi olan ama kaybedecek hiçbir şeyi olmayan biriyim " ------***------ " Abla ne olur merhamet et " diye yalvardı adam bana Bense silahımı çıkardım ve adamın ağzına soktum. Tetiği çekmeden önce başımı hafif sağa yatırdım ve duygusuz bir sesle konuştum. " Üzgünüm ama merhamete alerjim var "

Kendisinin güvende olabilmesi için başka okula ve ailesinden biraz uzağa gitmesi gerekiyor. Gittiği okulda yeni arkadaşlıklar ve yeni düşmanlar edinecek. Emily'in hikayesini okumaya ne dersiniz? NOT : Hikayemi okuyanlar lütfen yorum ve vote yapsınlar. Eleştirilere açığım...

BİR KIZ YAŞADIKLARIYLA KENDİNİ KEŞFEDEN VE İCİNDEKİ SADİST'İ ORTAYA ÇIKARAN VE İŞTE TAM buradaki BAŞLIYOR SİYAHIN HİKAYESİ SİYAHIN KALEMİNDEN "Asıl mesele yaşamak değildi Hissetmekti vede Hissetirmek ve bütün bunlar son bulduğunda, SİYAH son nefesini verdiğinde hatırlanması.Olduğu gibi tüm karanlığıyla!!!" KİTABIN BÜTÜN HAKLARI SAKLIDIR O YÜZDEN SİZDEN RİCAM KOPYALANMAMASI VE PAYLAŞILMAMASIDIR Kİ PAYLAŞILIRSADA YAZAR ADI KULLANILMASIDIR EMEĞE SAYGI LÜTFEN İlk 7 bölüm karaktere alışmak içindir asıl olaylar ondan sonra başlıyacak

İki düşman mahalle. Lodos ve Samyeli. İki düşman mahallenin iki ayrı reisi. İnsanlara göre sıradan bir şey gibi gelsede onlara göre reislik yürek meselesiydi. Düşman iki mahalle olsalar da hiçbiri düşman olmayı zerre istemiyordu. Fakat onların kaderi buydu. Çözüm yolu olmayan bu düşmanlığı nasıl bitireceklerdi? Belki de dostluk, Belki de aşk. Sonunda reisliklerini kaybedecek dahi olsalar bu düşmanlığı bitireceklerdi. Bunun için söz dahi vermişlerdi. Reis sözü.... 25.08.2017 #Bu isimle yayınlanan ilk kitaptır. #Wattpad de yayınlanan ilk ve tek kurgudur. Reislik #1 Düşmanlık #1 Mahalle #1 Mizah #1

Bugün de sanki hissetmiş gibi İzmir yıldızlara ayırmıştı gecesini. Yıldızlar hiç olmadığı kadar parlaktı bugün. Bir yerde okumuştum, yıldızlar öldüğü zaman ışık saçıyormuş. Ölmüş olmalarına rağmen parlatıyorlardı etrafı ve pes etmeden insanların rahatlamasını sağlıyorlardı. Ölen hangi canlı rahatlatabilirdi ki insanı, yıldızlardan başka? "Hadi dilek dileyelim." "Niye?" diye merakla sordu Berke. "Çünkü şu an çok umudum var." "Umut ne alaka?" Söylenerek kafasını kaldıran Özgür'ün huysuzluğunu takmadan sözlerime devam ettim. "Çünkü... her dilekte bir umut vardır. Gerçekleşmeyeceğini bildiğiniz yani içinizde umut olmadan dilek dilemezsiniz değil mi? -- Onun hayatı zordu, hem de çok zor... Ailesini çok severdi, onlarsa zorunlu bir şekilde bırakmışlardı o küçücük kızı. Yıllar geçti, 17 yaşına geldi, ne yaşadıklarını unutabildi ne de anılarını... aksine daha da hatırladı her şeyi. Birdenbire hep güler oldu, kendisinin bile şaşıracağı derecede kahkaha atmaya başladı. Neden mi? O dörtlü sayesinde. Onlarla hem acısını paylaştı, hem de mutluluğunu... Birlikte onun ördüğü duvarını yıktılar. Hem de bir kere bile düşünmeden!.. Bu dört arkadaşın macerasında bizimle birlikte, her ne olursa olsun içinde umut olan dilekleri dilemeye var mısın? Kitap 2 kuzen tarafından yazılmaktadır. Başlangıç: 1 Ağustos 2018 Kapak için, @noworneverr'a çok teşekkür ederiz. Tanıtım fikirleri için de @Sun_Gril'e..

Babamın tayini üzerine geldiğimiz bu şehirde hayatımın değişeceğini nereden bilirdim ki. Başta sevdiğimin bile farkında olmadığım o insan . Çoğu kez kurtarıcım bazen canımı acıtan bazen tehlikeli bazen bir çocuk misali alaycı ... O kaybolmasını istemediğim gölgem güneş olmasa da yanımda olsun dediğim karanlık gölgem. • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • Bir yanlış anlama mıydı bizi bitiren ? Engeller olsa da aramızdaki sevgiyi bitirir miydi ? Sensiz yaşayabilir miyim ? yaşayamam Korkuyor muyum ? evet fazlasıyla Tam her şeyi düzelteceğim derken ölüm müydü bizi ayıran ? Ne mi istiyorum Gözlerini açıp sıkıca sarılmanı O ameliyat masasında tek başına yatmanı değil. Neyle karşılaşacağımı bilmiyorum . Peki ya o haber gelirse dayanabilir miyim ? yapabilir miyim sensiz ? İnsan yaşayabilir mi sevdiği olmadan buraya kadar mıydı hikayemiz . O Kadar güzel günler geçirmiştim ki seninle hikaye olabilecek kadar imkansızdı belkide hikaye miydi masal mı yoksa Ölümün ayırdığı mutsuz sonla biten bir masaldır belki de . Hadi sevdiğim aç gözlerini ayırma bizi masala döndürme hikayemizi...

Hayat kayra için zordu çektiği acılar fiziksel ve ruhsal onu yıpratmıştı aşka inancı yoktu o güçlüydü öyle olmak zorundaydı çetesi vardı onlar için dimdik durdu taki kaya ile tanışana kadar ilk defa böyle yıkıldı Kayra ve kaya onları bekleyen zorlu hayatta vazmı geçecekler yoksa mücadele edip savaşacaklarmı?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."