❝Na Odyna, Juliusz, czy ty naprawdę musisz być taki wkurzający?❞ ~*~ Juliusz Słowacki jest przegrywem i doskonale zdaje sobie z tego sprawę, Adam Mickiewicz nie radzi sobie w roli nauczyciela, ani właściwie w żadnej innej roli, przede wszystkim natomiast rzadko łączy fakty. Do tego dochodzi mieszanka wybuchowa złożona z problematycznej grupy licealistów, kilkoro dorosłych, którzy zachowaniem przypominają przedszkolaków, jeden były kryminalista i jeden ojczym, który lubi nabijać się z humanistów, a wszystko to odbywa się w towarzystwie nieprzespanych nocy, dram o nic, załamywania nad społeczeństwem i zdecydowanie zbyt dużej ilości kawy. ~*~ Zakończone, a legendy głoszą, że kiedyś pojawi się korekta. Zero akuratności historycznej, ale to w końcu au, slowburn na gigantyczną skalę, a na końcu każdego rozdziału moje narzekanie na to, jak bardzo nienawidzę tej książki.

- Adamie... Usłyszał mnie. Spojrzał na mnie tak jak wtedy, gdy się poznaliśmy. Był to wzrok srogi, zmęczony, awanturniczy. W takich chwilach jak ta, gdy za oknem szalała burza, a mój policzek piekł niemiłosiernie, bałem się. Ten strach. To właśnie on mnie tu przyciągnął.

Moje rozmowy z innymi "artystami" i nie tylko (A właściwie to zero rozmów, ale wiele śmiesznych sytuacji)

Czekam - ale nie ciebie - tęsknię - nie za tobą.

Do ust twych usta przycisnę; powieki Zamykać nie chcę, gdy mię śmierć zamroczy; Niechaj rozkosznie usypiam na wieki, Całując lica, patrząc w twoje oczy. A po dniach wielu czy po latach wielu, Kiedy mi każą mogiłę porzucić, Wspomnisz o twoim sennym przyjacielu I zstąpisz z niebios, aby go ocucić. Znowu mię złożysz na twem łonie białem, Znowu mię ramię kochane otoczy; Zbudzę się, myśląc, że chwilkę drzemałem, Całując lica, patrząc w twoje oczy. [Mogą pojawiać się nieścisłości historyczne, lecz czymże jest fikcja literacka?]

Co by się stało, gdyby hrabia Horeszko był troszeczkę bardziej gay niż go naszkicował Mickiewicz? A co by było gdyby nagle zaczął crushować tytułowego bohatera? Czyżby nasz najukochańszy Adaś podsunął nam idealny materiał na OTP? Tak, podsunął. Akcja rozpoczyna się w noc po Księdze 4, gdy hrabia Horeszko nie może zasnąć, dźgany wyrzutami sumienia po wszczęciu kłótni w soplickowskim dworku. Czuje się zdesperowany i stęskniony. Gdy jego własne uczucia go przerastają, postanawia wyznać Tadeuszowi co do niego czuje.

Wyjście do kawiarni ma różne przyczyny. Jedną z nich jest przesłodzona kawa. Luźny, dość banalny shot, którego nie mam serca usunąć.

Dawka humoru z polonistycznym akcentem dla każdego fana literatury. 📚😘💖

Pan A. Mickiewicz - konduktor z latami doświadczenia i nienaganną reputacją. Juliusz Słowacki - biedny student oszczędzający na chlebie, tlenie i biletach komunikacji międzymiastowej. Czy muszę mówić coś więcej?

"Źle, źle zawsze i wszędzie." Romantyzm AU.