Jej pamięć i tożsamość zostały wymazane, ale przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Zmusza do sentymentalnej podróży, która zamiast przynosić odpowiedzi, rodzi tylko więcej pytań i odsłania dawne rany. Emocje, nawet te ukryte w zakamarkach ogłuszonego umysłu, wydobywają się na światło dzienne i zostają aktywowane. Teraz są jak tykające bomby zegarowe. Nikt nie wie, kiedy wybuchną. Czy więc warto walczyć, by połączyć odłamy pamięci? Praca zdobyła wyróżnienie w konkursie literackim „Splątane nici" organizowanym przez @glnozyce w kategorii "Tajemnica". Praca bierze udział w konkursie literackim ,,Strange birds" organizowanym przez peopIe-

„Kochałem ją nie za to jak tańczyła z moimi aniołami, lecz za to w jaki sposób dźwięk jej imienia potrafił uciszyć moje demony." - Obiecaj mi coś, Grace. Jeśli kiedykolwiek zaczniesz się mnie bać, odejdziesz. Bez zawahania, bez pożegnania. Nie zerkając za siebie. ©fakefreud

Ryan nie jest w typie Teddie: zbyt arogancki, pyszałkowaty, głośny, otwarty i imprezowy, o usposobieniu typowego playboya. Teddie nie jest w typie Ryana: zbyt zachowawcza, trochę nudna, mało przebojowa, o dobrym charakterze i silnym instynkcie macierzyńskim wobec mieszkającej w jej domu dziewczynki. Ryan nie wie, że Teddie ukrywa przed nim prawdziwe powody jej zainteresowania jego osobą. Teddie za to wie doskonale, że Ryan nie ukrywa niczego i chce ją tylko zaciągnąć do łóżka. Gra między nimi może nie skończyć się dobrze dla serca któregoś z nich. Złamane serce będzie jednak najmniejszym problemem, gdy na horyzoncie pojawi się prawdziwe niebezpieczeństwo. I wtedy wszystko już może zależeć od tego, czy tej dwójce uda się dogadać. TEKST JEST DRUGĄ CZĘŚCIĄ "PO GODZINACH", MOŻNA GO JEDNAK CZYTAĆ BEZ JEGO ZNAJOMOŚCI. Okładka: @jennhills

Jesteśmy zepsuci do szpiku kości. Ktoś, kiedyś, gdzieś popełnił błąd. Jak Adam i Ewa. Nie ma co żyć przeszłością, gdy przyszłość jest w stanie zmienić los. Zajmują się kradzieżami, napadami, skomplikowanymi oszustwami. Innym słowy wszystkim, co związane z łamaniem prawa. Próbują przy tym prowadzić normalne życie wierząc, że pewnego dnia będą w stanie uwolnić się od panujących nad nimi zleceniodawcami. Kiedy nadejdzie czas zrobią to równie profesjonalnie, według planu.

Nie wiem, jak nazywa się to miejsce. Nie wiem do końca, który mamy rok. Nie obchodzi się tutaj świąt, nie ma weekendów ani dni ustawowo wolnych od pracy. Bo burdel jest otwarty zawsze i przez całą dobę, bez poszanowania świętości i zasad. Burdele mają własne zasady. Kiedyś nazywałam się Veira. Tutaj nazywam się Lis, czyli po prostu Irys. Wszystkie mamy kwieciste imiona. Delikatność i piękno? Co za bzdury... Brud i obrzydzenie ciasno otuliły moje ciało, ale ja brnę w to dalej. Pytanie tylko, po co? Przecież stąd się nie wychodzi. Każdego dnia Mama Mo wręcza nam paczuszkę - rzecz, która będzie najpotrzebniejsza danego dnia. Najczęściej jest to coś żałosnego - kajdanki, cukierkowe majtki i tym podobny syf. Ale ja pewnego dnia dostałam pistolet. W opowiadaniu znajdziesz wulgarny język i jednoznaczne opisy (chociaż nie ma bezpośredniego opisu stosunku seksualnego). Nie chcę nikogo gorszyć. Proszę, czytaj na własną odpowiedzialność. Okładkę wykonała: @SiiriVanwyngarden 7.10.2017 #8 w general fiction (szaleństwo!)

Życie składa się z iluzji, ale tylko my decydujemy z ilu. Gorzej, jak robią to za nas inni. Przekonał się o tym Jackson Miller oraz Royal Elizabeth McPierson. Oczywiście każde w inny sposób. Życie nie rozpieszczało Royal Elizabeth McPierson. Matka była dziwką, striptizerką, która związała się ze skończonym bydlakiem - jej ojcem. W dniu osiemnastych urodzin Royal pewne fakty wychodzą na światło dzienne. Zdaje się, że jej życie to komplet nieporozumień, oszustw i tajemnic. A czym poczęstowało życie Jacksona Millera? Ojciec nigdy nie świecił przykładem, ale kochał go, za to matki nie znał - zostawiła ich - wychowywały go dziwki. Jedną zapamiętał w szczególności, była dla niego namiastką normalności. Ale to było lata temu, teraz był innym mężczyzną, nie chłopcem i pora była wrócić do świata żywych. Do tworzenia swojego świata od nowa po zdradzie i odsiadce. Bo czyż życie nie jest w jakimś stopniu iluzją?