Henüz aşk ile yeni tanışan bir kızın daha sonraları aşkın dünyanın en büyük yalan olduğunu anlayan acı bir hikâyesi

Soruyorum size tesadüflere inanır mısınız? Ya da sorumu düzelteyim, hayatın bizim karşımıza doğru kişiyi tesadüf eseri çıkardığına mı inanıyorsunuz? Bence buna tesadüf demek pek de doğru bir tabir olmaz. Kaderimizde o kişinin karşımıza bir şekilde çıkacağı yazıyorsa er ya da geç gerçekleşir. O kişi bizi ne zaman, nerede ve nasıl bir şekilde bulur orası meçhul tabi. Gelelim asıl hikayemize, ya da durun gelmeyelim. Spoiler vermeyeyim, okuyup öğrenirsiniz daha iyi. ............ Adamın kalemi kadının mürekkebiyle var olabilirdi ancak.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Yasemin, kendine ait dünyasında ona bu dünyayı veren birçok dostuyla beraber yaşayan, kalbi yaralı ama yaralarından en güzel çiçekler inşa eden bir kızdır. Sonra biri çıkar gelir. Yaralardan inşa edilen o çiçeği görür. Koparmaya kıyamaz, koklamaya da. "Yasemin," der. "Çiçeklerin en güzeli."