Su gibiydi iki genç kız da. Öyle narin öyle güzellerdi. Birinin adı Zeynep'ti. Bakanlar gözlerini alamazlardı. Babasının en değerlisi, mücevheri, güneşiydi. Birde Mardin'in ağası vardı. Ömer Ağa. O bir şey isterse olurdu, kimse karşı gelemez gelmeye cüret bile edemezdi. Bütün aşiretlerin de Mardin'in de ağasıydı. Herkes bilirdi onun sözü sözdü. Adaleti kendisinden hep bir adım önde olan bir adamdı. ______________________________________________ "Berzan ağa vermezlerse kaçıracakmış seni hiç mi korkmuyorsun?" Kahkaha attı kardeş bildiği arkadaşının sözüne Zeynep. "Asla evlenmem onunla kaçırırsa da elbet yolunu bulur kaçarım kaçamazsam da canıma kıyarım yine de yar olmam ona." "Yine de bir düşünseydin babanın durumu zorda Paşaların oğlu o kurtarırdı sizi bu durumdan." "Sen delirdin mi Dilan asla evlenmem onunla dedim ya hem babam söz verdi okutacak beni. Değil Paşaların oğlu koskoca Mardin'in ağası Ömer Ağa bile gelse alamaz beni." Kararlılıkla konuştu genç kız kendinden çok emindi. İlerde çalıların arkasında biri daha vardı ama küçük kızın böbürlenerek konuşmasını kahkaha atmadan dinlemeye çalışan. Hele son sözlerini duyunca gözlerinde pırıltılar beliren. ---------------------------------- Diğerinin adı ise Dilan'dı. Korkusuz, cesur ve hep yüreğinin sesini dinleyen Dilan. Zeynep'ten daha zor bir davanın savaşını verecekti o. İki genç kız da Mardin'in ateşli topraklarında kendilerini bir anda hem var oluş mücadelisinin içinde bulacaklar hem de aşkın büyülü dünyasının içinde gururlarını kaybetmeden savaşı kazanmanın yollarını arayacaklardı.

#1 suç #1 mafya 28 Kasım NOT; Bu hikaye tamamlandığında genel kurgu aynı kalmak üzere yapısal değişiklikler yapıp tekrardan yazacağım. Eylül'de sınavım olduğu için tekrar yazmam bu tarihten sonra olabilir. Karakterleri neden ve nereden yola çıkarak yazdığımıda ekleyeceğim. "Sen hiç bir katille aynı masada yemek yedin mi? Ben hergün bir katile hizmet ediyorum, aynı sofrada yemek yiyorum, aynı yatakta uyuyorum." Kapkara gözlerin hüzünle kısıldığını gördü ilk defa. Sanki konuşsa Sima'nın tüm acılarından daha çok acı çekiyor gibiydi ama susmayı seçiyordu. Purosunu dudağının kenarına iliştirip pencereden dışarıyı seyretmeyi... " Karanlıktan korkardım. Kalbimdeki karanlık odamdaki karanlığı geçtiğinde korkmamayı öğrendim." Sima yedi yaşındayken ailesi hiç tanımadığı kişiler tarafından katledildi. Uzun yıllar acılar içinde geçen hayatının ardından gelen umut ışığının peşinde koşmayı seçmişti. Ailesini öldüren kişileri bulmak için İtalyan asıllı bir ailenin yanında çalışmaya başladığında herşey istediği gibi devam ediyordu. İnandığı gerçekler kendini yüz üstü bıraktığında bulabildiği her şeye tutunması... Sima aşkı ile buz dağından daha soğuk dediği Benedetto'nun kalbindeki buzları eritebilecek mi? ~~~~~~~~♡~~~~~~~~