İki tür acı vardır. Biri sizi güçlendiren acı, diğeri ise sadece ıstırap veren yararsız acı demiş Dostoyevski. Bitip tükenmiş bu dünyada artık yararsız şeylere tahammülüm yoktu. Böyle bir acının pençelerine düştüğünüzde dizginleri eline alacak biri gereklidir. Tadsız ama gerekli olanı yapacak bir kişi... Abimi alnından vurduğumda virüs henüz vüduna yeni yerleşmişti. Tek el atış ve artık acı yoktu. En azından onun için... Sonra bir gün onunla karşılaştım. Benim yararsız acılarıma da o son vermişti. (Buraya bu notu bırakıyorum çünkü bana göre çok romantik olan bir sonu var bu hikâyenin. Ama angst olduğunu düşünen okuyucularımda var. Bu yüzden uyarmak istedim.)

Jongin ve ben hayatımızın geri kalanını minik tartışmalarımızla ajanda doldururken geçirecektik. Ondan asla bıkmayacaktım, benden asla sıkılmayacaktı ve yaşadığımı hissettiğimden beri taşıdığım bu aşkı ömrümün kalanında da taşımaya devam edecektim. _ 04.06.23 09.10.23

"Korkuyor musun?" "Hayır." sesim varla yok arasında çıkmıştı. "Yalancı."

Ressam Kim Jongin & Ceo Oh Sehun

Kim Jongin onca insan arasında olamayacağım tek insan. Kim Jongin onca dileğimin arasında gerçekleşmesini istediğim tek dileğim.

Sehun işini kaybetmemek için davetli olmadığı bir partiye katılarak hayatındaki en cesurca şeyi yapmıştı. O partide işini kaybetmediği gibi yeni proje üzerinde çalışmaya hak kazanmıştı. Garip olarak tanınan, kendi kendine konuşan, kimsenin birlikte çalışmak istemediği, parlak yeşil saçlı, peltek Kim Jongin ile birlikte.

Ben mahkumdum, o savcı. Kaderimizi yazan kalem kırılmış, bizi bir damla mürekkebe muhtaç kılmıştı. Dünyada her şeyi bir gün acı ile kaybetmek için kazanırız, der Schiller. Ben ise her şeyimi bir kış sabahı yitirdiğimi zannederken çok erken davranmıştım galiba. Tamamlandı: 07.22

Uyarlamadır.