"Sokakların birinde, karşına palyaçoya benzeyen, ancak bir palyaçodan olabildiğince daha yakışıklı ve daha az komik olan bir kişi görüyorsun. Korkuyorsun bir an "Acaba Penny Wise mı bu." Diye geçiriyorsun içinden ürkerek. Ancak bu hayatın, yaşamaya değer olmadığı kanısına vararak ürkmene rağmen yanından geçiyorsun. Gözlerini senin üzerinden ayırmıyor. Ancak sataşmak da istemiyorsun. Daha sonra bir ses duyuyorsun, bir kıkırdama sesi..." Y/n: Senin adın. Mükemmel bir aşk hikâyesi ile karşı karşıyasın! Hemen okumazsan çok şey kaçıracaksın💛🍀

Bilinmeyen Numara : Ben senin kahramanın olacağım ve seni bu berbat hayatından kurtaracağım.

"Lütfen bana Sebastian diyin" dedi kahya o kadar güzel konuşuyordu ki gözlerimi ondan alamıyorum. Kan kırmızısı gözlerinin içinde kayboluyordum...❤️ ✨Sebastian Michaelis x yazar kitabıdır umarım beğenirsiniz✨

Animeler hakkında bilinmeyenler falan filan 14102016-200817 #1

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Ellerimi ellerine aldı ve avuç içlerime baktı. "Ejder Kraliçe." diye fısıldadı. "Tacım yok ama." dedim. Yüzüme baktı. Gülümsedi. "Taçtan çok daha değerli şeylerin var. Ejderhaların..."