-Uważaj, jak łazisz!- usłyszałam pisk opon, a ja przestraszona odskoczyłam do tyłu.- Ślepa jesteś?! Mogłaś mi samochód rozjebać! Ten samochód jest więcej wart, niż całe Twoje życie!- warknął chłopak, który wyszedł, trzaskając drzwiami. -Wal się.- warknęłam, wymijając go. To było reakcję na plastikową pannę. Czasem mówimy coś, co nieświadomie rani drugiego człowieka. #2 w ROMANS 31.03.2017 Zapraszam na Zamknięte Bramy ✔

-Czy ty ze mną flirtujesz? -Od jakichś dwóch miesięcy, ale dzięki że zauważyłaś.

❝Sprawiłeś, że kwiaty wyrosły w moich płucach I chociaż są piękne Nie mogę oddychać ❞ A jego kochać się nie dało, kiedy na ironię losu, sam zakochiwał się łatwo. ℹ️#3 miejsce w zimowej edycji konkursu Splątane Nici, w kategorii romans.

Czy mały chłopiec i jego pragnienie matczynej miłości będzie w stanie stopić lód i przełamać mur nienawiści? Czy dwa poranione serca mogą jeszcze kochać? I czy mogą kochać siebie?

Znienawidziłam cię już wtedy, kiedy chciałeś skakać. Znienawidziłam cię, kiedy nie przyjąłeś mojej pomocy, mimo że jej potrzebowałeś. Ale wyjazdem, który pobudził moją wrodzoną odpowiedzialność za każdą żywą istotę, porządnie mnie wkurzyłeś. I nie chodzi o to, że musiałam przejechać całą Norwegię z kujonem trzaskającym nieśmiesznymi żartami w aucie. Nawet o to, że mi nie powiedziałeś. Chodzi o to, że się p o d d a ł e ś Poddałeś się. Więc pojechałam za tobą, bo, mimo nienawiści i złości, serce krzyczało: Nie skacz, Cai! #2 w kategorii general fiction Opowiadanie uczestniczy w akcji kolorowe słowa.

W jednym bloku mieszkać może zaskakująco wiele różnych osobowości. Na parterze gówniarz grający na flecie po ciszy nocnej, pod piątką dziwna para studencików hodujących podejrzane rośliny, a na samej górze zagorzały chrześcijanin i jego kundel. Wśród mieszkańców znajdziemy też obrażonego na świat Maćka, Zuzkę próbującą tylko przetrwać liceum oraz zagubionego Olka. Każdy z nich ma swoją rzeczywistość, z którą stara się walczyć. A czy im to wychodzi to już inna sprawa... 🐧 Okładka od Neoli 🐧 ©i_feel_so_stupid, 2019.

Rok 2053 Wysoko rozwinięte badania genetyczne doprowadziły do powstania wielu odmian ludzi. Rodzice zapragnęli wybierać cechy własnych dzieci, mimo że nie wszystkie te eksperymenty kończyły się sukcesem. Takim nieudanym eksperymentem jest Ida. #1 w Science-Fiction!

Hermiona Granger przyrzekała sobie, że już więcej się w nikim nie zakocha. Nigdy nie wierzyła w bajki o księciu na białym koniu, a jednak takowego znalazła. Mężczyzna z jej snów zamiast grzecznego rumaka dosiadał smoka, mieszkał w namiocie, który zupełnie nie przypominał pałacu, zamiast korony miał na głowie szopę ognistorudych włosów i w tajemniczy sposób ją do siebie przyciągał. A ona nie potrafiła mu się oprzeć. Trochę AU, kanon istnieje tylko częściowo - założyłam, że Złote Trio nie wyruszyło na poszukiwanie horkruksów i Voldemort jest dość odległym problemem, którym na razie nikt się nie musi przejmować. No i, rzecz jasna, Hermiona nie jest w związku z Ronem. To opowiadanie jest raczej lekkie, przyjemne i momentami pełne puchatości i miłości.

Zakończenie wojny rozpoczęło okres wielkich zmian, a do najważniejszej z nich można zaliczyć wprowadzenie do czarodziejskiego świata mugolskiej technologii. Tym właśnie sposobem kolejny rok w Hogwarcie został rozpoczęty nie tylko z nowymi kociołkami, różdżkami i księgami, ale również telefonami komórkowymi. Jednak, czy nie każda dziewczyna marzy o tajemniczym nieznajomym, którego przypadkowa wiadomość mogłaby przerodzić się w coś poważnego? No, chyba że tą dziewczyną jest Hermiona Granger, a w roli tajemniczego nieznajomego możemy spodziewać się Draco Malfoya, którzy nie mają pojęcia kto znajduje się po drugiej stronie ekranu.

Opowiadanie o trzech chłopcach: jeden się jąka, drugi do bólu przypomina Andy'ego Biersacka, a trzeci za czasów szkolnych prześladował dwóch pierwszych. Ich drogi na chwilę krzyżują się pod koniec gimnazjum, jednak ten krótki epizod całkowicie odmienia życie Teodora. Po kilku latach Teodor, wracając z wykładów i mając jedynie kilka złotych w kieszeni (jak to na studenta przystało), postanawia zjeść obiad w McDonaldzie. Jakie będzie jego zdziwienie, gdy zza kasy popatrzy na niego para znajomych, niesamowicie niebieskich oczu, uświadamiając go, że Kraków to wcale nie tak wielkie miasto. Jedno jest jednak pewne - pytanie „a może frytki do tego?" nie ma szansy paść. McDonaldowy mundurek oraz czapeczka to i tak zbyt duża potwarz dla napompowanego dumą Andrzeja.