Elini omzuma koyup konuştu. "Biz sadece arkadaşız Beste. Bu bizim onlara söylediğimiz bir yalan değil. Bu gerçek." Haklıydı. Biz sadece arkadaştık. Ama bir hayalperest gerçekleri nasıl kaldırabilirdi ki? PLATONİK

Yüzünü görmeyeli, kokusunu ciğerlerime doldurmayalı, bal rengi gözlerinde erimeyeli dört gün olmuştu. Dört yüz yıl gibi gelen dört gün... Bakışları kırgın, bakışları hüzünlü, bakışları özlem dolu... Hüznü silip, kırgınlığı onaracak bir cümle kurmak istedim, başaramadım. Kalbim, kalbine kavuşmak istercesine deli gibi atarken tek yapabildiğim nemli gözlerimle ona bakmaktı. Acımızı hafifletebilecek ne söyleyebilirdim ki? Başka adamın tohumları karnımda büyürken ben seni seviyorum, mu? Sevgim, acısını, acımızı silip götürebilecek miydi? Gözlerimizi aynı hizaya getirmek adına diz çöktü. Ellerini dizlerime koyup bana bakarken bende ellerimi hasret kaldığım sakallarına götürdüm. Gözlerini kapattığında derin bir nefes alarak kokusuna divane olan ciğerlerime kokusunu hapsettim. 'Sakallarım bile özledi seni...' diye mırıldandı. Elinin altında titreyen dizlerime baktı. Başını yavaşça eğip diz kapaklarıma birer öpücük kondurdu. 'Yaralısın, parçalanmışsın. Kanıyorsun. Yaralarından, acılarından, kanayan yerlerinden, tüm düşmüşlüklerinden öpüyorum.'

"Gitme." Dizlerinin üstüne çöktü. Duyabileceğim bir ses tonuyla konuşmasına devam etti. "Yalvarırım gitme. Biraz daha izin ver seni görmeme." Sesindeki acıyı anlamayacak tek bir varlık yoktu eminim. Ama bu şekilde olmazdı. Hasta olacaktı böyle durmaya devam ederse. Sırılsıklam olmuştu. Bu yüzden ağzımdan tek bir kelime çıktı. "Git." Fısıltıdan ibaret olsa da kasılan yüzünden anladığından emindim. İkimiz için de olan bu zor duruma bir son vermek istercesine balkonun kapısını araladım içeriye bir adım attım. Tam girip bakışlarımızdaki zincirleri gözlerimden olma pahasına koparacakken; "Köpekler gibi pişmanım. Görmüyor musun halimi? Yalvarırım izin ver bana. Deliler gibi aşığım ben sana. Senden başkası asla olamaz." diye avaz avaz bağıran pişmanlık dolu sesini işitmemle olduğum yerde mıhlanmışçasına donup kaldım bir süre. ✴ "Git." "Lanet olsun bana." diye bağırdı bir anda. Olduğum yerde sıçradım bu ani bağırmasıyla. Ona doğru döndüm. "Artık hayalinin bile tahammülü yok bana. O da beni kovuyor." derken sinirle ayağa kalktı. ✴ -02.01.2017-

Ruha acımasızca işlenmiş işkencenin izleriydi tüm bu olanlar... Yığınla eziyetin altında kalmış, yanarak küle dönüşmüş bir acımasızın öyküsü... Küllerinden doğan Azap'ın izleri... Acıyla beslenen, korkuyla soluksuz yaşayan, af nedir bilmeyen bir elem... Bir merhametsizin yıkıcı hikayesi... Not: Hikaye yeni bir kurgudur. Beğenilme durumuna göre devamı gelecektir. Yetişkin içerik bulunur!

İntikamın kıyafetini hiç merak ettiniz mi? Peki ya bedenini? İntikam,nefretle kararmış lacivert gözlerdi. İntikam,bir kafesin ardına gizlenmiş saldırmayı bekleyen bir bedendi. İntikam, ruhunu kasıp kavuran ateşten, uçsuz bucaksız bir buz kütlesiydi. İntikam, karanlığa ait dünyada Siraç Vuslat demekti. Yer altı dünyasının Azrail'i olarak adlandırılmış bir genç adam . Bir kulübe,bir masumun intikamı. Bir kurul, suçsuz insanların günahkar kuklacıları. Ve karanlığın intikamına boyanmış kör kuyularına düşen, küçük narin bir ışık; Elif! O bir anahtar. Kalbine hiç nefret uğramamış bir umut. İntikamın ilk aydınlığı; Günışığı! Onun bir görevi var. Seveceği adamın tek hedefi olan intikam onu yok etmeden, kalbini açtığı bu adamın cehennemden uzaklaşmasını sağlamak. Cehennem, bir ışık için kör karanlığı affedecek miydi? Yoksa bir türlü Azrail'i azad etmeyen intikam, onu anahtarsız kapılar ardında saklamaya devam mı edecekti? Oysa Allah'ın ol demesiyle bütün kapılar açılırdı! İntikamın ölümü, Günışığının baharını getirecekti...

Gecenin karanlığı ruhu gölgelediğinde geriye sadece safir mavisi gözler kaldı. Ruhunu şeytana satmış bir adam ve tutsak olduğu zindandan çıkmak için çırpınan küçük bir kızın hikayesi. Kör bir baba ve kan kanseriyle amansız mücadeleye atılan bir kardeşe sahip Mine Doğan, yeryüzünde ki yasadışı işlerin en karanlık ve en pis adamı olarak bilinen Demir Aslanoğlu'nun buzdan kalbini eritebilecek mi? Çırpındıkça dibe batan masum bir bedenin son nefesinde saklı olan bir öykünün başlangıcı. Onlar, Safir ve Kehribar taşlarının en güzel ama en korkunç tonundaki renklere sahip iki çürümüş beden... ©Tüm Hakları Saklıdır.

İnatçı,Sert,Acımasız,Gözü kara olan Alparslan her kesin korkulu rüyasıydı.İsmi bile yeterdi Alparslan'ın. Herkes önünde diz çöker korkuyla bakardı ona.Karaman soyadı'nı hakkıyla tanışmıştı Alparslan.Ancak küçük bir sorun vardı.Canından çok sevdiği babası ve yer altı üyeleri onu Rus bir iş adamının kızıyla evlendirmek istiyordu ve Alparslan asla yabancı bir kızla hele de ahlakı yerinde olmayan bir kızla evlenmezdi.Tek çare oyun oynamaya kalıyordu.Şah Mat. Aslı Su Demirel.Babasının vefatından sonra annesinin tamamen değişmesi Aslı'yı karanlık bir hayata sürüklemişti.Bir gece annesinin eve getirdiği adamların biri Aslı'ya zorla sahip olmuştu.Hamile kaldığını öğrenen Aslı eli kolu bağlı çaresizce ne yapacağını bilmeden öylece kalmıştı.Annesi tarafından "kötü kadın"damgası yiyen Aslı dövüldüğünde de bebeğini kaybetmek üzereyken her şey tepe taklak oluyordu.

O... Hayalini kurmaya cesaret edemeyeceğim bir adamdı. Yeşil ve mavinin karıştığı bir denizden almıştı gözlerinin rengini. O... Kudretli bakışlarının, güçlü duruşunun ardında neler sakladığını delicesine merak ettiğim tek adamdı. Tek bir gülümsemesiyle kalp atışlarımı hızlandırırdı. Hazar Çetin Durmaz. Burada, Ve, Beni istiyor. ● Her şey sıradan bir kız olan Eylül'ün, ünlü iş adamı Hazar Çetin Durmaz'ın ağına takılması ile başladı. Hazar'ın tek istediği Eylül iken, onu durdurmaya çalışacak her şeyi yok edeceğine emindi. Kapak tasarımı için, @yazanbayan14 ve @pariltiligokyuzu 'ne teşekkür ediyorum.

''Şeytanın bileklerinde saklıdır belki de insanlığın rehberi zira böylesine bir insanlık yalnızca ondan öğrenilmiş kadar kötü olabilirdi.'' Her şeye rağmen yaşamaya devam etti çünkü yaşaması gerekti. İdealleri uğruna, hiçe sayılmış ruhu uğruna ve yıkık dökük bir harabeyi andıran kalbi uğruna. Ellerinden alıp ellere verdikleri hayatını tırnaklarının uçlarıyla kazanmak pahasına yaşamak zorundaydı. Ve yaşadı. Çok acıdı, çok acıttı belki ama bir gün o acı bir başkasına karıştı. İşte bu sefer ikisi birden yanmaya başladı. Farklı notalarda tek bir ritim oldu, çünkü artık kalpleri aynı şarkıyı söylüyordu. Bu onlara aitti ve onlar susana kadar bu şarkı hiç bitmeyecekti.

Geçmişini hatırlamayan yaralı bir prenses , geçmişin intikamını almak isteyen kara atlı prens. Sıraç Karmen ünlü bir iş adamı ve azılı bir mafya .. önemli bir gecede yaşanılan aksilik nedeniyle aylarca arayıp bulamadığı Besra Güngör ile karşılaşır ve intikam planıyla Besraya acı çektirmeye başlar . Sıraç Geçmişinde çektiği acıların bedelini suçsuz bir kıza ödetmek ister . Yaşamadığı acı ve eziyet kalmamış olan Besra ise geçmişini hatırlamasıyla kendini bulamaz . Hayatı değişmiş , düşünceleri değişmiştir. Artık bir mafyanın intikamcısı haline gelmiştir. Cennetten çiçek alıp cehenneme dikemezsin, cehennemden kor alıp cenneti yakamazsın • Açıklama: Hikayedeki isimler ve kurgu hayal ürünüdür , gerçekle bir bağlantısı yoktur. İçerdiği psikolojik ve fiziksel şiddet örnek teşkil etmemektedir. Ayrıca uzun soluklu ilk yazdığım kitaptır. ~Aksiyon Kategorisindedir. ~28 Aralık 2018