''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

*Nefret, aşka dönüşebilen güçlü bir duygudur* Annesinin tayini dolayısıyla İstanbul'a taşınmak zorunda kalan Öykü, burada daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeyle karşılaşır. Bir çeteyle. Bu durum ilk başta pek hoşuna gitmese de daha sonra onları terk edip giden babasından intikam almak için bu çetenin içinde olmak ister. Fakat bilmediği çok şey vardır. Bu çeteye girmek öyle zannettiği kadar kolay değildir. Çetenin lideri olan BARLAS KARAMAN'ın koyduğu bazı zorlu görevleri yerine getirmek zorundadır. Ve bu görevlerin hiçbiri de öyle herkesin yapabileceği kadar basit görevler değildir. Öykü'nün de öyle. Tüm hakları bana aittir©

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

Her insanın hayalleri,umutları vardır.Ve bu hayalleri gerçekleştirecek bir şehir... Peki ya bu hayallerin yanına psikopat bir aşk da eklenirse ne yapardınız?

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

Ay bu gece olduğundan daha parlak bir şekilde eşlik ediyor sessizliğime. Ruhum yüreğime daha derinlerden bakıyor, gözlerim özlemle kırpışıyor, soluklarım tükenmek istercesine kesiliyor. Göz yaşlarımın yeri hala serin... Yaşamı her defasında susamışlıkla, büyük bir hevesle karşıladığım için belki de bu kadar yaralanıyordum. Beni mütemadiyen bedbahtlığa mahkum eden kaderime kızıyor, delicesine soruyordum. "Neden, neden filizlenen yanlarımı kökünden söküp atıyorsun neden? " Göz yaşım rüzgarın serin esintisini doldurup dudağımın kenarında özgürlüğe kavuştu. Dudaklarım bir ninni tutturdu, uyuyamadığım gecelerde annemin kulağıma fısıldadığı hüzünlü ninniyi... Bebeğin beşiği çamdan, Yuvarlandı düştü damdan, Bey babası gelir şamdan, Nenni nenni nenni nenni nenni nenni nenni bebek oy... Çamlı belden çıktım yayan, Dayan ey dizlerim dayan, Kardeş atlı bacı yayan, Nenni nenni nenni nenni nenni nenni nenni bebek oy... Bebek beni del eyledi, Yaktı yıktı kül eyledi, Her kapıya kul eyledi, Nenni nenni nenni nenni nenni nenni nenni bebek oy... Titreyen dudaklarımın arasından çıkan ninniyle aksın istedim yüreğimdeki çaresizliğin zehri. Beni paramparça eden duygularıma ve gözyaşlarıma dur diyemiyor, dağ yamacından düşermiş gibi baldır küldür dökülmelerine izin veriyordum. Bahtiyar duyguların etrafımı sarmasını beklerken yaşamdan biraz daha yitiyor, çokça ölüyordum. Mutluluk beni nerede terk etti biliyor musunuz ? Annemin saçlarıma bıraktığı son busenin nefesinde... Ondan sonrası sadece umut etmekti ama ben umudun dallarına da tutunamıyordum. Çünkü tutunduğum her umudun dalı kırıldı ve ben yerle yeksan oldum bilmem kaçıncı kez. Sevgili arkadaşım eğer bu tanıtımı okuduysan ve okuyorsan bil ki bu hikayede bedbahtlık, karanlık bir gece, sabahı bekleyen bir kız çocuğu var... Barlas ve Afitap'ın hikayesine

Gelecek onu kansere hapis etmiş bir kadın, geçmişi ise tutkulu bir aşka; "Bir kadın düşünün onun okyanus gözlerinde boğulmaya korkan. " "Bir adam düşünün onun güz gözlerinde kaybolan.." Onların aşkı, tesadüfler üzerine kuruluydu, ama hayatta tesadüf varsa işte orada kader vardı. Kader onları bağlamıştı birbirine, ne olursa olsun birbirlerinden kopamayacaklardı. Kaçsalar bile.. *** Bu hikaye Hazal ve Ethan hikayesi. Belkide biraz sizin, birazda bizim hikayemiz... Peki, Herşey bu kadar Tesadüf olabilir mi? Okyanus'un Güz'ü belki de hiç bu kadar yakışmamıştı birbirine.. Not: Okyanus'un Güz'ü adı altında yazılan ilk eserdir. Wattpad'e!