Druga część opowiadania "Protect me" Minęło już sześć lat od czasu, kiedy Clarke po raz ostatni widziała swoich przyjaciół. Nie ma nawet pewności, że jeszcze żyją, a Jake coraz namiętniej wypytuje o swojego ojca, który powinien wylądować już rok temu W tym samym czasie na orbicie Ziemi pojawia się niezidentyfikowany statek z grupą więźniów, co do których grupa z Pierścienia ma mieszane uczucia. Wiedzą, że mogą być ich jedyną nadzieją na powrót do domu, ale również okazać się bezwzględnymi mordercami lubującymi się w sprawianiu bólu. Czy miłość Bellamy'ego i Clarke przetrwała próbuję czasu, czy może umarła w chwili, gdy mężczyzna zostawił swoją ukochaną? Czy uda im się powstrzymać kolejną wojnę? Kto tym razem okaże się tym dobrym, a kto tym złym? "Bellamy...Nie wiem, kiedy wrócicie i czy kiedykolwiek wam się to uda. Może już nie żyjecie, ale nie chcę o tym myśleć. W każdym razie jeżeli mnie słyszysz i jest to ostatni raz kiedy mam szansę to zrobić, chcę żebyś wiedział...Kocham cię."

Co by było, gdyby historia Bellamy'ego, Clarke i całej Setki zaczęła się w zupełnie innym miejscu? Ich celem był las. Jednak miejsce, do jakiego trafia setka buntowniczych nastolatków, ani trochę go nie przypomina. W zasięgu wzroku nie ma nawet źdźbła trawy. Wylądowali nigdzie. A w całym tym zamieszaniu są Ona i On - dwóch urodzonych przywódców, których złamane serca nieświadomie szukają uzdrowienia. Tak, jak susza potrzebuje deszczu. (Opowiadanie może zawierać wątki z serialu).

Adeline to cicha dziewczyna która skrywa wiele tajemnic. Peter to chłopak, który za wszelką cenę chce odkryć te tajemnice. ~ - wiesz, że przegrywam... - nie pozwolę na to - to nie od ciebie zależy, nie dam rady dłużej walczyć - walcz dla mnie. Dla nas.

"Nigdy, ale to przenigdy Cię nie opuszczę. Obiecuję, że zawsze będę przy Tobie" Tak brzmiały słowa jedynej obietnicy jaką w życiu dostałam. Obietnicy, która ledwie dzień po jej złożeniu została złamana. Chłopak, którego pokochałam, którego do siebie dopuściłam od tak zniknął z mojego życia. Zniknął ze swojego domu. Z naszego miasta. Opuścił mnie, a obiecał, że nigdy tego nie zrobi. Powiedział, że mnie kocha. Złożył tym samym kolejną deklarację, którą również złamał. Odciął się ode mnie sprawiając, że moje życie znów całe się zawaliło. A zaczynało być dobrze. W końcu zaczęłam odczuwać radość z istnienia na tym świecie. Ale ludzie nie potrafią tego docenić. Los nie potrafił zaakceptować mojego szczęścia. Po raz kolejny odebrał mi kogoś ważnego, ale świadomość, że on gdzieś jest najbardziej boli. Świadomość, że obiecywał Ci coś takiego a chwilę potem bez słowa odszedł.~ Fragment prologu Pomysł/ okładka: NataliaG05 © NataliaG05, 2015