Train Wolkzbin eluded marriage for eight years. Hindi siya magpapakasal kahit pa mamatay lahat ng kaibigan niya. Kahit pa magunaw ang mundo, hinding-hindi siya magpapatali sa isang babae. He was enjoying his bachelorhood. Pero mukhang magkaiba ang isip nila nila ni Krisz Romero. Walong taon na ang nakalipas pero pinipilit pa rin nito na magpakasal sila, to the point na kaya nitong ibigay ang katawan nito sa kanya para lang magpakasal siya rito. Train knew that he was in trouble when he felt the beast between his legs awakened at the sight of Krisz nakedness. Pero matigas siya at hindi basta-basta papayag na maapektuhan ng pagnanasa niya sa dalaga ang desisyon niya. But, when his father suffered a heart attack, he had no choice but to succumb to his father's wish. And that was to marry Krisz Romero. Bilang mabuting anak, pumayag siya sa hiling ng ama. Pinakasalan niya si Krisz at habang lumilipas ang mga araw na mag-asawa sila, tinatanong niya ang sarili, nagpakasal ba talaga siya kay Krisz dahil 'yon ang kagustuhan ng ama niya o dahil 'yon sa kagustuhan niyang maangkin ang dalaga gabi-gabi at legal na maging pag-aari niya? CECELIB | C.C. WARNING: MATURE CONTENT | P-18 COMPLETED

Collection of short stories dedicated to my angels. Cover is not mine. Credits to the rightful owner.

Isang paaralan na may killers na hindi taga Reinverdie Viell Academy Mga killers na nagtatago lamang sa lumang building ..aataki sila kapag full moon or freedom night nang mga estudiyante (A.k.a bloody night )nila kung saan may gaganap na patayan kapag na huli nang mga Blood Lad Gang (aka the killers nga Hindi taga Reinverdie Viell Academy )

Elevators. Airplanes. Palaman ng Sandwich. Yung feeling na papunta ka pa lang at excited ka pa lang sa pupuntahan mo. Yung feeling na palapit pa lang yung birthday mo. Yung feeling na palapit pa ang isa pang espesyal na araw. Yung feeling na ilang oras na lang ay pasko na. Yung feeling na tatlong araw na lang simula na ulit ng pasukan. Yung feeling na nasa gitna ka pa lang at di ka pa nakakarating. Yung feeling na malapit na pero hindi pa. Yun ang laging gusto ko. Yung nasa gitna pa lang. Yung nasa gitna ka ng dalawang bagay. Gitna ng isang building. Gitna ng langit at lupa. Gitna ng dalawang matatabang tinapay. Gitna ng byahe papuntang disneyland. Mas gusto ko yung feeling tuwing nagbabyahe kesa doon sa nakarating ka na. Mas gusto ko yung feeling na may inaantay ka kesa doon sa nandyan na. I always like the things in between. "You only like things in between, Coreen. You only like the chase... You only want me chasing after you. You don't want to decide... Pero pakiusap naman, magdesisyon ka na, kasi tao rin naman ako, nasasaktan. And you? I don't think nararamdaman mo yung sakit na nararamdaman ko... You are just too heartless."

Ilang beses ba nating tinanong ang sarili natin kung mapapansin ba tayo ng mga taong mahal natin? Ilang beses ka ba magtatanong sa buong buhay mo? At ano sa tingin mo ang magiging sagot? "Mapapansin kaya ako? Ang pag-ibig ko? Ang katauhan ko? Mapapansin Kaya?" Paano kung hindi? Paano kung oo? Magkaiba ba ang gagawin mong desisyon o pareho lang? Mag-iiba ba ang pananaw mo o magpapatuloy ka lang sa kung anong alam mong constant? Umaatikabong fame laban sa umaatikabong pag-ibig.

O