Oikawa Tōru błyszczał aż do końca. lipiec 2018

Był sobie król, był sobie paź i była też królewna. luty 2018

- To trochę jak wbijanie kolejnych leveli. Małe questy po drodze - kontynuował cicho, nie odrywając oczu od ekranu konsoli. Jego blond kosmyki nie miały kontaktu z wodą i szamponem od dawna. Koszulkę miał kilka rozmiarów za dużą i zasmarkaną. Nie wyglądał słodko. Wyglądał jak zepsuty, smutny nastolatek. - Plus sześćset za wyjście z domu, dwieście za wstanie z łóżka. Tysiąc za wypad z drużyną, trzysta pięćdziesiąt za zaliczony egzamin. - Granie przez za długi czas jest niezdrowe, wiesz o tym. Kenma tylko wzruszył delikatnie ramionami. Wciąż wciskając odpowiednie przyciski z chirurgiczną precyzją i skupieniem, wymamrotał tak cicho, że prawie niedosłyszalnie: - Wiesz, Kuroo, czasami po prostu marzę, żeby padł mi serwer. styczeń - maj 2019

Dwa brzydkie dzieła sztuki próbują stworzyć coś pięknego. ~ Krótki One shot o... dość skomplikowanej miłości. Zapraszam♡ Śliczna okładka wykonana przez @RosesAndCorpse

Widzę tyle uczuć wiszących wokół mnie, jakby bujających się na cienkich żyłkach. Może to jednak na moich żyłach? Słyszę skrzypiące pod zębami kawałki kryształu. Czy może to skrzypiące schody, którymi skrada się wysłannik śmierci? Krótki One-Shot ~~ Opis, tytuł, korekta.. niezastąpiona @rurzanopalca- która może gadać co chce, dla mnie i tak jest współautorem^ Zapraszam~ Śliczna okładka wykonana przez @RosesAndCorpse

Widzieć Patrzeć Nie dostrzegać Mówić Słuchać Nie usłyszeć Znowu dotknąć I nie poczuć Pragnąć więcej Bólu #13 w poezji (13.04.18) [okładki będą się przez jakiś czas zmieniały, ponieważ jestem niezdecydowanym łosiem]

Mam wrażenie takie dziwne Że karawan, w którym swoją podróż odbywałeś Całą drogę jechał pusty

[W TRAKCIE KOSMETYCZNYCH POPRAWEK] Aneta Koper była głównym powodem, dla którego klasa pierwsza "A" przeżywała piekło nieustannie przez prawie rok... No, Adam niestety dłużej. Po kolejnej jedynce ze sprawdzianu był pewien, że nic już nie mogło mu zepsuć tego pechowego, upalnego dnia. Kiedy jednak wpada w ostateczne sidła piątku trzynastego, bolesne spotkanie z szarą kostką brukową staje się dla niego jedynym wybawieniem. Kto by przypuszczał, że szczęście przyjedzie do niego na... rowerze? Czyżby rycerzowi zabrakło konia? ☆☆☆ - Ile jestem winien? - zapytał osiemnastolatek, starając się ponownie nie patrzeć w oczy szatyna. Miał wrażenie, że Adrian powie "nic" i zostanie bohaterem tego dnia. - Nic - odparł krótko, a on spojrzał na niego jak na idiotę. - Powiedzmy, że to w ramach przeprosin za sytuację z piątku. I za teraz. I za wszystko w sumie. Przepraszam, że przeze mnie czułeś się... niekomfortowo. Problem w tym, że Adam dalej tak się czuł, tym razem przez samego siebie. - Kompromituję się przed tobą kolejny raz. - Kolejny? - Wlazłem ci pod koła. - Chyba ustaliliśmy, że była to także moja wina. - Gówno prawda.

❝ Znajdź wyjście, albo giń ❞ Przybyła do Strefy jako pierwsza. Sama musiała zmierzyć się z utratą pamięci i trudnymi warunkami. Musiała nauczyć się radzić sobie samej. Nie miała nikogo. Później zaczęli pojawiać się pierwsi chłopcy. Jednak nawet wtedy dziewczyna nie poczuła potrzeby odezwania się. Komunikowała się gestami. Na początku się jej bali, ale w końcu przywykli do myśli, że najstarsza Streferka była niemową. Do momentu, kiedy pojawił się Thomas. Nawet kiedy przybyła jej własna siostra, milczała. Dopiero jego imię wypowiedziała jako pierwsze słowo. ----- okładka by helpfulkatherine ❤