*Bir kağıda sığar mı bir yürek? Ya da bir yürek kadar büyük olabilir mi bir kağıt? |Kahraman Tazeoğlu * Bu, öyle bir hikayeydi ki! Ne tek Mısra'nın hikayesiydi, ne de tek Dolunay'ın! Bu hikaye; Dolunay ve Mısra'nın, bir ömür bağlı olan kalplerinin hikayesiydi. Ne Mısra, Dolunay'sız yaşayabiliyordu; ne de Dolunay, Mısra'sız yaşayabilirdi. Onlar, kalplerini bir etmiş; "Hiçbir insan varlığı kalbi olmadan yaşayamaz" ilkesine bağlı iki deli aşıktı. Yalnız, hikayenin sonunda öyle bir oyuna gelecekti ki, Dolunay; yolun sonunda ne yapacağını bilemeyecekti. Belki de bazı şeyler için fedakarlık yapması gerekirdi. Bu fedakarlığı da, belki; hayatında olacak tek "Son Mısra"sıydı! -*-*-*- *Final yapmış, ancak düzenlemeye alınmış hikayemdir! **Afis için canım yazar arkadaşım nk83 çok teşekkür ederim. :)

"...ve hayatın kum saatini sen değil biriktirdiğin anılar tutar, o kadar!" Çakıl Şirin Gürbüz Alaz Çetinoğlu yazan: AK-HayalDunyasi -*-*-*- Çakıl, yayınlamadığı bir haber yüzünden hiç istemediği bir durumun içinde buldu, kendini. Patronu Mehmet Bey'in verdiği bu işi yapmayı kabul etmekten başka çaresinin olmadığını alttan alttan aldığı tehditlerle anlamış oldu. Çakıl'ın 'Hayır' deme lüksü yoktu, direkt verilen emre uymakla yükümlüydü. Şimdi eli kolu bağlanmış, kendisine verilen bu işi eline yüzüne bulaştırmadan nasıl yapacağını düşünüyor, bir yandan da yaptığı röportajı kimin yayınladığını bulmak için harekete geçmeye hazırlanıyordu. Fakat, girdiği bu iş hiç sağlam bir işe benzemiyordu ve Çakıl, bunu anladığı gün, daha dibe battığı gün olacaktı. Çakıl, girdiği bu bataklıkta etrafındaki insanların gerçek yüzlerini görmüş olacak ve artık bu raddede ne yapacağına karar verecekti. Peki, Çakıl hangi yoldan ilerlemeye devam edecekti? Bataklığa girdikçe batmayı göze mi alacaktı, yoksa en doğrusunu mu yapacaktı? İstemeden kalbini kaptırdığı, hayatına bir casus olarak girdiği Alaz Çetinoğlu'nu arkasından mı bıçaklayacaktı, yoksa her şeye, tüm tehditlere rağmen Alaz Çetinoğlu'nun yanında mı olacaktı? * *Kaybediyordum kendimi. Bunun bilincinde olmaktı aşk! Bilinçli bir kayıp, kayıplı bir bilinç ve aklımı yok sayıp beynime yerleşen aşk! |Kahraman Tazeoğlu

Ben her gece babam gelip başımı okşayarak bana masal anlatacak diye beklerken, dayım geliyordu. O okşuyordu, saçlarımı. O öpücük konduruyordu, o anlatıyordu, bana masal! Biliyor musunuz? Babanın yerini hiç kimse dolduramıyor. Ne dayım, ne de bir başkası! Ben hep babam gelecek, beni omuzlarına alıp gezdirecek, benim kahramanım olacak, beni o aptal esprileriyle güldürecek diye bekledim. Bekledim, bekledim, bekledim. Tam 22 yıldır babamın gelmesini bekledim. Ben sadece, hayatımın her evresinde yanımda babam olsun istemiştim. En garibi de ne biliyor musunuz? Babam gelmedi, ancak ben babama gittim. Öyle boynuna sarılıp ben geldim baba demek için değil... Anneme çektirdiği o acıları, annemin her gece gizli köşesinde akıttığı gözyaşlarının her bir damlasını ödetmek için. Bizi terk ettiği için... Ondan bunların hesabını sormak için... Onun her gözünün önünde olduğumda...aklına annem gelsin, daha da acı çeksin diye...babama gittim. Peki...gerçekten bunun intikamını alabildim mi? Amacıma ulaşabildim mi? * *Güzel afiş çalışması, bir nk83'ün ellerinden! Seviyoreee <3

Tarih: 08.05.2018 -*-*-*- Nefes Bile Almadan Seviyorum seni... -*-*-*- Ben Ateş... Tutuşmaması gereken bir odunu fitilleyen kişiyim, ben. Ben Ateş... Yanarken en büyük hatasını ona bakarak yapan kişiyim, ben. Çünkü hiç ummadığım anda kalbimin tam ortasına dökülen Su'yun beni söndürmesiyle yok olan biriyim. Yavaş yavaş yok oluyorum. O, imkansız! Tamamen benim sonum! Biliyorum ki; Beni öldürecek sevdiğim o olsa bile, ben onu "Nefes Bile Almadan" sevmeye devam edeceğim. * Ateş ve Su, tam 'mutlu oldum' derken; hayat onlara hiç adil davranmayacak; ikisinin de sonunu hazırlayacaktı. Ateş, Su'yun ihanetiyle ölüme zemin hazırlarken; Su, imkansızlığın Ateş'iyle yanıp tutuşacaktı. -*-*-*- Afiş için canım yazar arkadaşım nk83'e çok TEŞEKKÜR EDERİM. :)

________________________ Sevdiğin için, nice fedakarlıklar yaparsın. Ben en acısını yaptım. __________________________ Kurgu: 09.08.2021 Yazım: 10.08.2021 __________________ Bu mutlu sonla biten bir hikaye değildir. Ne romantik, ne aşk dolu bir hikaye... İçimde yaşadığım aşkla çektiğim acılarımın dile getirilişinin hikayesi, Sevdiğim adamın mutluluğu için sevdamdan vaz geçişimin hikayesi, Bu benim hikayem... Bu yazılanlar ise, benim acı haykırışlarım. Keyifli okumalar!

Merhaba, Ben Meyra Kopalt. Ah, hayır! Gerçek adım Gül. Gül Solmaz. Şaşırdınız, değil mi? Evet. Ben de sizin kadar çok şaşkınım! Babamın, yani biyolojik babamın beni para karşılığında çocuğu olmayan bir aileye verdiğini öğrendiğimden beri de çok kötüyüm. Bir baba bunu evladına nasıl yapabilir ki? Yaşadığınız bu hayatın, anne ve baba bildiğiniz ailenizin gerçek olmadığını öğreniyorsunuz. Siz benim yerimde olsaydınız, ne yapardınız? Benim gibi delirir, ortalığı ayağa kaldırır, evden kaçar mıydınız? Yapar mıydınız? Gerçek ailem, hep benim gözümün önündeymiş. Okuduğum kolejin müdiresi benim halammış. Okula yeni gelen Edebiyat hocam, benim amcammış. Babamla iş yapan adam ise; benim öz be öz babammış. İşin gerçek yüzünün böyle olmadığını söylüyorlar, ama hayır, tamamen öyle! Öz be öz babam, beni para karşılığında Kopalt ailesine sattı ve o parayla kendine yeni bir hayat kurdu. Ve ben babamı, biyolojik babamı, hatta hiç kimseyi affetmeyeceğim! Ve sen baba, beni bu; görünüşte harika, fakat gerçekte berbat bir hayata mahkum ettiğin için suçlu sensin!

Aman dikkat! Bu hikayede her şey çığırından çıkmak üzere... Şimdi beni dikkatlice dinleyin; Bu hikayedeki karakterlerin hiçbir sözüne kanmayın, inanmayın! Acı da olsa, tatlı da olsa savunmayın. Masum da olsa, suçlu da olsa bulaşmayın. Yalan, yalandır. Hiçbir savunma, bu gerçekleri suistimal edemez. -*-*-*- Kurgu, 2014 yılında oluşturuldu. 2022 yılında ise düzenlemeye giriyor.