"Πες μου σε παρακαλώ ότι το θες αυτό όσο το θέλω κι εγώ" είπε με κομμένη την ανάσα. Ένιωθα κατακόκκινη, η ντροπή μου ήταν εμφανής άλλη μία φορά. Τελικά έγνεψα καταφατικά, αποφεύγοντας το βλέμμα του που με κάρφωνε με λαγνεία. "Θέλω να το ακούσω μωρό μου. Θέλω να μου πεις πόσο με θέλεις αυτή τη στιγμή." Είπε σιγανά με φωνή βραχνιασμένη, ήχος τόσο απολαυστικός που έφερνε ανατριχίλες σε όλο μου το σώμα. "Σε θέλω" είπα γρήγορα και κοφτά. Ένα μικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στην άκρη του στόματος του. Τα χείλη του έπεσαν πάνω στα δικά μου και τα χέρια του έσφιξαν τη μέση μου. •~•~•~• Συμμορίες, ερωτικά δράματα, κόντρες και πάθη... Πώς θα τα βγάλουν πέρα?

Δήμητρα και Μάνος Θα κρατήσει η αγάπη τους ή θα προκαλέσει κάποιος το μεγαλύτερο κακό στον άλλον;

Η Ολίβια είναι -προς το παρών- ένα μικρό,αθωο εικοσιδυαχρονο κορίτσι,που πρόσφατα μετακόμισε στην Αθηνα από την Θεσσαλονικη. Τώρα ψάχνει φτηνή λύση για κάποιο διαμέρισμα,καθως οι γονείς της δεν θα μπορούν να της δίνουν χρήματα. Ο Στεφανος είναι ο τυπικός γείτονας στην πολυκατοικία σου,που αν σε ακουμπήσει καθώς περνάει από δίπλα σου γράφεις 15 σελίδες στο ημερολόγιο σου για το πόσο τέλειος είναι. Αλλά όχι,δεν έχει την φήμη του "γαμια"(σορρυ για την λέξη),ισα ίσα είναι το καλύτερο παιδί στην πολυκατοικία,κατι που τον κάνει αξιολατρευτο σε όλους τους τομείς. Αλλά... όλοι έχουν κάποια μυστικά που δεν τα ξέρει σχεδόν κανείς...και όχι,δεν εννοώ κρυφές δολοφονίες ή ναρκωτικά. Αλλά κάτι που θα τρελάνει εντελώς την Ολίβια... . . . . . . . Χάλια περιγραφή,αλλα προσπάθησα:)

Ποτέ μην λες ποτέ Ποτέ μην λες ότι δεν θα ξαναερωτευτεις Ποτέ μην λες ότι δεν υπάρχει έρωτας με πρώτη ματιά Να πιστεύεις στα πάντα γιατί όλα είναι πιθανά

ειναι το πρωτο ιματζιν που γραφω , ελπιζω να σας αρεσει !!

Περίληψη στο πρώτο κεφάλαιο! ➿ • highest #5 in teen fiction! ©️Do not copy my story. Wattpad 2017-18

Αντε γαμησου είπε με το μόνιμο πονηρο βλέμμα που είχε... Ποτέ μαζί σου είπα και γύρισα απο την άλλη,καταφέρνει να με νευριάζει ........................... Με τράβηξε απο το χέρι με πήγε σε ένα δωμάτιο στο βάθος του διαδρόμου ενιωσα το χέρι μου να σφίγγεται ....Σταμάτησε να τρέχει με κόλλησε στο τοίχο και με κοίταξε βάθεια στα ματιά,είχε θυμό και φόβο μέσα του το έβλεπα σε όλο του το πρόσωπο -Δε θα πεις πότε ότι σου είπα εκείνο το βράδυ,ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ? ........... Τότε ήταν που κατάλαβα,οι σκέψεις μου έπεφταν σε αυτόν σαν βροχή από πεφταστέρια με αφηναν άναυδη κάθε φορά.