Önce bir kağıtla başladı herşey... Kabadayılıkla ilgimi çekebileceğini sanmıştı şapşal ama romantikliğiyle beni kendisine çekmişti. Başka bir deyişle ''bad boy'' gibi görünmeye çalışan panik, kararsız, düşünceli ve çok romantik bir deliydi. Hastalığım olmasaydı daha uzun bir ilişki olabilirdi bizimkisi... Bizim hikayemiz tersti. Mutluydu hep ama kötü sonla bitmişti...

"O sesi sen de duydun mu?" Karanlık koridorda yönümü bulmak için duvarlardan yardım alırken korkuyla sormuştum bu soruyu. "Burası otel" demekle yetindi ,benim aksime fazla rahat davranıyordu "burada sesler olması fazlasıyla normal." Cevabı üzerine durdum "Bu otelin tek ziyaretçileri biziz Deamon, hatırlasana!?" Karanlık koridorda durmamla birlikte tüm ses kesilmişti. Bana sonsuz gibi gelen birkaç saniyeden sonra Deamon rahatsız edici bir gülümsemeyle cevap verdi "Görmüyor musun?" etrafı gösterdiği eli hiç durmadan titriyordu "herkes burada" gülmeye devam ediyordu "hepsi bizim için burada" gelip suratımı tuttu ve kafamı etrafa bakmam için yukarı kaldırdı, sonra büyük gülüşü aniden soldu "sadece biz yokuz." Usulca suratımı bıraktı ve koridorda uzaklaşırken defalarca kez tekrarladı "Sadece biz yokuz."