''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Bıraktığın izi karalayabilirsin ama asla silemezsin. Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktım uzun uzun izledim yıllardır oturduğum yerden zaten aşina olduğum gökyüzünü . Sanki boğulacakmisim gibi boğazıma oturan o yumrukla gözümden gelen yaşı tutamadım. İçimdeki haykırışa engel olamıyordum belki sesim çıkmıyordu ama içim koca bi enkaz yeriydi koskoca şehrin çöplükten farkı yoktu adeta . Yaşananlara anlam verememekle birlikte çaresiz bi şekilde öylece oturuyordum ne yapmalıydım? Kaçmak mı ? Şuradan aşağı atlamak mi ? Elimdeki silahla kafama sıkmak mı?çözecek miydi her şeyi basit bi intihar. Ben kimim? Ebeveyinlerinin dünyasında sıkışmış "coğrafya kaderdir" sözünü iliklerine kadar yaşayan ipektim ben... Ne kadar kaçarsa kaçsın tekrar aynı yere dönen umutsuz bi vakaydım Gözümden akan bi diğer yaşı sildikten sonra oturduğum yerden ayağa kalktım telefona gelen cevapsız aramaları görmezden gelip silahımı belime yerleştirdim. Savaşacaktım kendim için, ülkem için bu hayatı hiçe sayıp her şeyimi bu vatana adıycaktım. Bu şehirden iz bırakmadan ayrılmiycaktim.