Ve Draco Malfoy, hayatında hiç ummadığı bir isme âşık oldu. ϟ Yine yazıyorum. Onun okumayacağını bile bile... Aramızdaki ilişki o kadar tuhaf ki, ondan hoşlandığımı anlaması imkânsız gibi bir şey. Gerçi amaç da bu değil miydi? Olabildiğince ondan uzak durmam... Seneler geçtikçe ona olan duygularım daha da büyüyor. Daha doğrusu her geçen gün... Onu başkalarıyla gördüğümde kendimi zor tutuyorum. Aramızda en ufak bir şeyin bile olmayışı ise beni yıkan en büyük şey... Gerçi bir şey var. Nefret... Onun bana duyduğu nefret. En kötü tarafı da bu konuda haklı olması. Ben her ne kadar onu seviyorsam, o da bir o kadar benden nefret ediyor. Onun bana karşı hissettiği bu duygu beni öldürüyor. Sevdiğim kızın benden nefret etmesi... Ama bazen de içim rahat oluyor. En azından yaşadığını görebiliyorum. En azından bana beslediği bir duygu var, nefret bile olsa. Ailem bu hislerimi bilmiyor, en iyi arkadaşlarım da bilmiyor. Sadece bu defter... Ona karşı olan bitmek bilmeyen duygularımı sadece birkaç kâğıt parçası biliyor. Yazmaya Başlama: 19 Mart 2017 Yayımlanma Tarihi: 6 Ağustos 2017

"Her şey kusursuz" dedi Hermione heyecanlı bir ses tonuyla. Hala etrafı seyrediyordu. Yanağına düşmüş bir tutam saçı kulağının arkasına sokulunca arkasını döndü. "Burada çok fazla kusur var. Ama sen,sen kusursuz olan ve her şeyi kendin gibi görensin. İşte bu yüzden evleneceğim kadın sensin." dedi Draco. Hermione'nin gözlerinin içine bakıyordu. Ve o an dudaklarına ıslak bir öpücük kondu. Sevdiğinin gözyaşıyla ıslanan bir öpücük. "Seni seviyorum." Dedi Hermione,"Ve her zaman seveceğim." "Seni seviyorum ve her zaman seveceğim."

"Sondördünde doğan çocuk dünyanın sonu olacak, Egemen olmak istediği büyüyü karanlığa boğacak." Beyza'yla birlikte yazıyoruz. Başlangıç: 06.06.2018

Bu hikaye bir facebook sitesinden alıntıdır.Yazardan izinlidir.Gerçek yazar @AnnabethLily 'dir.

Hiçbir zaman görevler görev olarak kalamazdı, zaten.

Yanlış olduğunu bile bile onunla böyle bir işe kalkışmak, beni ne kadar akıllı yapardı?

Draco Malfoy, yıllar önce kaybetmiş olduğu en yakın 'arkadaşını' tekrar karşısında gördüğünde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını tahmin edebiliyordu.