en iyi laf sokma sözleri burada tıkla ve gör !

🖤

Mizah amaçlı olup tamamen renk verenler.Iyi okumalar !!!

©︎Tüm hakları saklıdır Başlama tarihi》28.04.2020

Ellini genc kızın yanağından boynuna doğru indirerek elbisesinin açıkta bıraktığı beyaz teninde gezdirdi. "O ibineyi yakınında görmeyeceğim!"dedi. "Bu seni hiç ilgilendirmez!" Boşta kalan elini Savil'in beline koyarak kendisine çekti. "Bir kere daha tekrarlamam!" "Bende tekrarlamam! Sana-"bacak arasında hissettiği sertlikle susmak zorunda kalmıştı. Karan kendini Savil'e daha çok bastırarak, boğuk çıkan sesiyle konuştu "Tahammülüm yok! Sana dokunmasına tahammül edemiyorum!"dedi sesi diğerine nazaran bu fazla sert ve öfkeliydi. Bu kadın onun kadınıydı, kimse onun kadınına dokunamazdı... "Kapak tasarımı için 'AyNuR7a' sonsuz Teşekkürler♡ Cansın Canım♥♥"

"Vazgeçtim ama sevgimden değil sensizlikten. Aklımdan attım ama kalbimden değil. Kalbime gömdüm seni senin olmayışından." "Bir gün gelip çıkartır mısın kalbimden kendini ? Bana yine Kumtanem der misin?" KUMSAL "Vazgeçebilsem vazgeçmez miyim intikamımdan. Aklıma söz geçirebilsem olmaz mıyım yanın da? Olmuyor be Kumtanem. Yapamıyorum." "Çıkartmam sevgilim yanın da olsam da olmasam da kalbin de olmak istiyorum çünkü." BARTIN Not:kapak tasarımı yapabilecek bana mesaj atabilir mi?...

Siz hiç sevgilinizden bir mesaj, e-posta ya da daha kötüsü bir post-it ile ayrıldınız mı? Ben az önce yaptım! Üstelik üstümdeki giysiye rağmen. Ne mi giyiyorum? Gelinlik! Ah evet doğru duydunuz ben az önce nişanlıma bir post-it üzerinde ondan ayrıldığımı ilan ettim. Şimdi düşünüyorum da belki daha duyarlı birkaç söz yazabilirdim. Özellikle de aşağıda bekleyen yaklaşık bin kişiye gelinin onu yüzüstü bıraktığını açıklamak zorunda kalacağı, daha doğrusu açıklayamayacağı düşünülürse... Peki ben ne yaptım? "Üzgünüm, yapamayacağım. Umarım bir gün beni bağışlarsın... Not: Seni sevmiyorum!" * Bu yaz post-it'lerin nelere kadir olduğunu daha iyi anlayacaksınız! Not: Sizi Seviyorum

Karanlığa bürünmüş bir adam... Karanlığa tutulan bir kadın... Saklanan sırlar... İki kurşun, iki can, bir beden... Herkes ikinci bir şansı hak eder mi? Bizim hikayemiz daha yeni başlıyor... Benim karanlığa tutkun olan yüreğimin hikayesi... KARANLIĞA TUTKUN TÜM HAKLARI YAZARA AİTTİR!!!

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...