Ήταν σκοτεινά εκεί όπου με πηγαίνανε αυτοί οι μεγαλοσωμοι τυπαδες... Ακόμα να καταλάβω τι γίνεται... Εγώ ένα παγωτό ήθελα να πάρω από το περίπτερο.Τι ήθελα και βγήκα? Δεν μπορούσα να κάτσω σπίτι? Ωχ θεέ μου... Άρχισα να αγχώνομαι για το αν με απαγάγουν...είναι μια από τις φοβίες μου και απλα...δεν θα αντέξω. "Τώρα θα γνωρίσεις το αφεντικό" είπε ένας από τους τυπαδες όπου πραγματικά ακούγεται λες και έχει παρει 10 μπάφους... Για να είναι αυτοί τόσο αυστηροί και τρομακτικοί φανταστείτε το αφεντικό τους. Άνοιξαν την πόρτα και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πιο δυνατά, τόσο ώστε να νομίζω ότι θα έβγαινε από στιγμή σε στιγμή απέξω. Και τελικά...ηταν ενα αγόρι μπροστα το οποίο φαινόταν στην ηλικία μου Φορούσε Πουκάμισο και γενικά φαινόταν καλοντυμένος... Ήρθαμε σε λάθος κτήριο?... "Ναι μαμά τρώω και τα αυγά παρόλο που δεν τα χωνεύω....ναι το ξέρω...και εγω σε αγαπώ αλλα-" "Γεια αφεντικό..." Και όμως όχι...

Jo: Μια μυστηριώδης νέα που ζει με την παρέα της στην Κορέα. Jungkook: Ένας παθιασμένος νέος που ζει με την παρέα του στην Κορέα. Rankings: No1 Jimin.😆 Rankings: No2 RM.😊 Rankings:No3 Jin.😁 Rankings:No4 Yoongi.😉 OMG😲😍

Μια Ιστορια για το πώς άλλαξε η ζωή ενος απλου κοριτσιου με τον ερχομό ενος καινούριου μαθητή στο σχολείο της ο οποίος είχε την όψη του αγαπητου μας Jungookie ❤ ΤΟ ΈΓΡΑΨΑ ΟΤΑΝ ΉΜΟΥΝ ΣΤΟ ΓΥΜΝΆΣΙΟ ....ΑΠΛΑ ΛΈΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΆΡΞΟΥΝ ΠΑΡΕΞΗΓΉΣΕΙΣ...

"Να σε ρωτήσω τι κανεις;" έκανα τρία βήματα προς τα πίσω ενώ αυτός ερχόταν όλο και πιο κοντά μου. "Σαν τι σου φαίνεται να κάνω;" Χαμογέλασε πονηρά. Όταν χαμογελάει έτσι με αγχώνει από την μία αλλά από την άλλη θέλω να τον χώσω καμιά μπατσα. "Επίσης που πήγε ο πληθυντικός αριθμός;" πλέον είχε φτάσει η πλάτη μου να ακουμπάει σε ένα θρανιο. Ήταν επικίνδυνα κοντά. Άρχισε να με κάνει να νοιώθω νευρική και να μην μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο από το ότι είναι μπροστά μου. Που εφτασα; Πριν λίγο καιρό δεν γινόταν αυτό. Τώρα γιατί τον σκέφτομαι έτσι; "Πολύ αέρα έχεις πάρει μικρη" πριν προλάβω να αντιληφθώ το τι είπε είχε ακουμπήσει τα χείλη του στον λαιμό μου. Δεν έκανε έντονες κινήσεις και φαινόταν αυτό ότι το έκανε επίτηδες. " Α-Ασε με..." Προσπάθησα να απομακρυνθω αλλά το σώμα μου δεν ανταποκρινοταν. "Εγώ δεν σε κρατάω. Εσύ κάθεσαι. Μήπως το θέλεις αυτο;" ρώτησε και ένοιωθα το σατανικό του χαμόγελο μόνο και μόνο από την φωνή του αλλά και το ότι τα χείλια του ήταν πάνω μου την εικόνα αυτή την έκανε πιο έντονη. "Τελικά είσαι τόσο πονηρή" και με αυτή την φράση απομακρύνθηκε ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΡΑ;!