Sıra Egehan'daydı. "Hiç aşık olmadım," dedi shot bardaklarından gözlerini ayırmayarak. Onun gibi soğuk birinin aşık olmadığına kalıbımı basabilirdim. O aşktan ne anlardı ki? Kendimden emin bir şekilde yeşil kartı önüme koydum. Duru da benim gibi yeşil kart çıkarmıştı. Egemen ve Yağız'ın önünde ise kırmızı kart duruyordu. Bir dakika, ne? Egehan "Kızlar, atın shotlarınızı," dedi. Cidden aşık olmuş muydu? Egemen de bildiğine göre önemli bir şeydi. Egehan'ın aşık olduğu kızı cidden şu an çok merak etmiştim, çünkü onun gibi buzdan adamları aşık etmek zordur diye biliyordum. Bana sırıtarak bakan shot bardağına umutsuzca elimi uzattım. Düşünmeden bardağı diktim ve acı sıvı boğazımı delip geçerken yüzümü buruşturdum. Oyun sırası Egemen'deydi. Lütfen bileyim, lütfen kolay bir şey olsun. Egemen son derece bir soğukkanlılıkla "Beynimde tümör var," diyerek oyundaki herkesin kaşlarını çatmasına neden oldu.

Beni sertçe kendine çekip öpmeye başladı. Hızlı öpüşlerine karşılık verirken kendimi bir anda altında buldum. Dudağımı ıssırıp kafasını geriye doğru attığında inledim...

*Serpilemeyen Tohumlar "Tan Vakti" kitap oldu!* ⛓️ Gökyüzü, saklanmak ve kaybolmak arasında sıkışıp kalmış bedenler için yeryüzüne karanlığı armağan ettiğinde, bir tutku oluştu. Bu armağandan önce güneşin tek ve en can yakan sıcaklığı direnişin ayak bastığı tozlu ve soğuk zeminde duyulmuştu. Kaçırılan beş çocuk, uyandıklarında kitaplarla dolu bir odada zincirlerle bağlı olduklarını görürler. Aralarındaki tek bağlantı, anne veya babalarının yazar olması değildi. Ailelerini, intihar ettikleri için kaybettiklerini sanırken onların bir cinayete kurban gittiklerini öğrenirler. Sırlar ve gizemler ile yüzleştikçe kitaplarla dolu olan oda bir tabuta dönüşmeye başlar. Kırmızı ışıklar, elektrikler, zehirli gazlar, siren sesleri ve yalanlar. Bu, onları kaçıran kişi için bir intikam değildi, bir tutkuydu. Serpilemeyen tohumlar vardı, serpilemeyecek olanlar. Onlar bu beş çocuktu. Güneş Tan, Kaya Karakan, Balamir Karnas, Işıl Uysal, Meriç Kaner. Ve aralarından birisi, ihanet ediyor. İhaneti kim ediyor? "Birileri, bir yerlerde, bazı hikâyeler okurdu. Ben de o birileri arasında kaybolmuş bir kızdım. Herkesin bir hikâyesi vardı. Yaşadığı, okuduğu hikâyeler. Ve her hikâyede bir kötü mutlaka olurdu. Bizim hikâyemizde de vardı. Diğerlerinden tek farkı, gerçek olması ve o kötünün içimizden biri çıkmasıydı." #1 Bilinmezlik 30.07.2021 #1 Cinayet 12.12.2021 Serpilemeyen Tohumlar 2 kitaptan oluşan bir seri olacaktır. Seri bu kitap altında tamamlanacaktır.

#MCSFREELY 2017 Kitap Ödülleri Yarışması, Altın Nokta Kazananı "Savaşa hazır olun," dedi kadın. "Sadece öldürmeye değil, ölmeye gidiyoruz." Ölenlerden olabilirsin. Ölmeye hazır mısın? Bu kitabı okumak bir hata olabilir. Yeni bir hataya var mısın?

Onun yanında ağlamamak için kendimle adeta savaş veriyordum. Nasıl bu kadar duygusuz olabiliyordu? Hâlâ nasıl beni üzebiliyordu?! Mavi gözlerimi onun siyah kendisi gibi karanlık gözlerine baktım. "Bunu bana niye yaptın ya... hiç mi merak etmedin ardında ne bıraktığını?" Ne kadar inatla ağlamamak için kendimi zor tutsam da, gözyaşlarım bana ihanet ediyormuşcasına akmaya başladı. "Ben sana güvendim... herkese seni savundum. Kimse gibi bakmadım sana. Sen ne yaptın bana?" "Geçmiş defterleri mi açacaksın şimdi.!" Bağırması ile gözlerimi kapatıp derin bir iç çektikten sonra öfke ile yanan gözlerimi Cellatın gözlerine kenetleyip işaret parmağını tehditkâr şekilde Cellat'a yönelttim. "Evet! Geçmiş defterleri açacağım. Senin yüzünden... Benim başıma bir sürü felaket geldi! Seninle tanıştım! Sana aşık oldum.. ama ben bunların hepsini atlattım. Bana yaşattığın her şeyi unutum." Gözlerini kapatıp derin bir iç çekti. Sabrının sınırında olduğunu hissediyordum. Karşımda öfkesine teslim olmamak için kendisiyle savaşıyor onun bu hali de benim içime su serpiyordu. Gözlerini açtığı an ona bir adım atıp konuşmama devam ettim. "Senden nefret ediyorum!' Biraz önceki gerginliğini bir kenara bıraktı. Yüzüne alaycı bir tebessüm yerleştirip aramızdaki mesafeyi kapattı. "Nefret de aşka dahil derler.." Diye mırıldandı, meydan okuyan bakışlarla. **************** Yılların silemediği bir nefret, yılların silemediği bir aşka yenik düşecek miydi? Kapak tasarımı için @kod521987 çok teşekür ederim♥

Peki hangisi daha karanlıktı? Kendi siyahında boğulmak üzere, hayatı bir savaş alanı gören yapayalnız Liva Çelik mi? Yoksa, bağımlılığının gölgesinde geçirdiği hayatını, bir intikama adamış Bulut Atalar mı? "Korkuyor musun ufaklık?" "Korkmuyorum!" dedim başımı daha dik tutarak. "Korkmalısın!" "Neden korkmalıyım?" "Yaşayacaklarından." "Hastasın sen!" "Biliyorum." "Tedavi olsana lanet herif!" (Tanıtım Bülteninden) Sayfa Sayısı: 374 Baskı Yılı: 2015 Dili: Türkçe Yayınevi: Papillon

''Belki hayat bana iyi davransaydı iyi birisi olabilirdim'' dedim karşımda oturan şeytana. Onaylar gözlerle bana doğru bakıyordu. ''O zaman bende olmazdım ama'' dedi bıkkın bir sesle. ''Olmasan daha iyi olurdu'' dedim. Her zaman ki gibi yine umursamamıştı. Şimdi diyorum, belki de sanrılarla yaşamazdım o zaman. Geçmişimin Sanrılarıyla. "Beyaz odalarda kendi karanlığını buldu küçük çocuk. Öyle ki, zaman yitrdiklerine çare olmadı. Her gece kendi anılarında boguluyordu. İçini saran intikam duygusu her geçen gün ruhunun kaybolmuşluğundan beslenerek benliğini esir alıyordu. Çünkü o hem şeytanın ateşini insan bedenine hapseden bir aciz hem de şeytanı yakabilecek tek güçtü." COPYRİGHT ©

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》