- Birleşme Serisi Birinci Kitap - "Bazen yaşamak bile cesaretin kendisidir." - Seneca Ajanların kimseye belli etmeden yönettiği dünyada on beş tane ajan örgütü vardır. Buna rağmen sadece dördü, isimlerinin fısıltı halinde halkın dilinde gezebileceği kadar büyüktür. GAÖ, CIA, NSA VE UAÖ. Her şey belli bir düzende işler, her örgüt kendi yetki alanları sınırında çalışır. 1600'lerden beri bu böyle süregelmiştir. Hepsinin düzeni ve işleyişi farklı olsa bile, birlikte çalışırlar. Öncelikleri ise dünyada çıkabilecek global felaketleri önlemektir. En azından bir zamanlar öyleydi. Günümüz dünyasında ise çoğu örgüt kendisi için çalışır. Bu çıkarcılığı yapmayan bir örgüt yıkılıp, yanında yüz kırk sekiz ajan adayını da götürdüğünde işler kızışmaya başlamıştı bile. Bu olay ve yıllardır devam eden çekişmelerden dolayı ortam gerildiğinde gerçekten neler olduğunu anlayan sadece altı kişiydi. Birbirlerinden tamamen farklı ve aynı ölçüde yetenekli altı genç ajan durumun önemini ve altında yatanları kavradığında gösterdiler. Görmezden gelindi. Bağırıp, uyardıklarında dinlenmediler. En sonunda olaya kendileri müdahale etmeye karar verip kaçtıklarında onlar için infaz kararı çıkartıldı. Güney Kutbu'na kadar uzanan bu yolda önlerine çok fazla engel koyuldu. Çok fazla acı çektiler. Yine de döndükleri yer hep birbirleri oldu. Normalde bulamayacakları bir şekilde arkadaşlığı ve aşkı tatsalar bile sürekli kaçtılar. Ama yukarıdan onları izleyen ölümü tamamen unutmuşlardı. *Kapak Tasarım: DenizTaral

☆YALNIZCA İLK 5 BÖLÜM BURADADIR İNTERAKTİF HİKAYE MODU İLE HİTREADS UYGULAMASINDA OKUYABİLİRSİNİZ☆ Bir yıldız kaydığında hep tek dilek dilerdim... 'Uzaylı istilası istiyorum.' Ve bir uzaylı gelip tüm kalbimi istila etti. O bir uzaylıydı... Ben ise artık Uzay'lıydım. ⭐⭐⭐ "Ya Sedef niye bana inanmıyorsun? Yıldız kaydı diyorum, dilek diledim diyorum. Sonra hop biri bir uzaylıyı paketleyip kapıya bıraktı diyorum." Sedef ayağa kalkıp, "Kafayı iyice sıyırdın diyorum," dedi dişlerinin arasından. "Madem sen anlatmıyorsun, ben de gidip Tuna'yı ararım." Elindeki siyah yumurtayı avuçlarıma bırakıp hızla eve yöneldi. Bense peşinden koşturmaya başladım. "Sedef vallahi doğru söylüyorum ya!" Tepki vermeden evin önüne doğru yürümeye devam etti. Bense hala onu doğruyu söylediğime ikna etmeye çalışıyordum. Birden küfredip durunca sırtına tosladım. Ne olduğunu görmek için başımı yana eğimlemiştim ki Sedef hızla dönüp gözlerimi kapattı. "Ne yapıyorsun ya?" diye inledim. Elini çekmeye çalıştım ama izin vermedi. "Sakın bakma!" "Niye ki?" "Senin uzaylı dirilmiş kapıda bize bakıyor." "Hadi ya!" dedim haddinden fazla bir sevinçle. "Çeksene elini, ben de bakacağım." "Bakma dedim Asel. Adam..." "Uzaylı!" diye düzelttim. "Tamam, uzaylı..." "Uzaylı?" "ÇIPLAK!" diye bağırdı. © Tüm Hakları Saklıdır.

TAMAMLANDI! Yıl 2040. Türkiye Cumhurbaşkanı artık bir kadın! Ve bu Cumhurbaşkanı kendiyle birlikte çok farklı değişiklikler getirmişti. 1- Kadınlara şiddet, Mühebbetle son buluyor. 2- Tecavüzün sonu idam. 3- Çok eşlilik yasaklandı. 4- Hayvanlara şiddet 3 yıldan başlıyor. 5- Kadınlar istedikleri her projede destek alacaklardır. Ve 5. madde beraberinde çok farklı bir sistem getirdi. Bir iş kadını bir fabrika açtı ama bu fabrika öyle sıradan bir fabrika değildi. Ne mi üretiyorlardı? Hayalinizdeki Mükemmel Erkeği! Sizde size kör kütük aşık bir yakışıklı istiyor musunuz? O zaman siparişleri alalım! Sarışın, Esmer, Kumral, Kızıl. Aman dikkat yanlış siparişler geri kabul edilmemektedir.

Mayanın hayatı labirent gibiydi çıkış yolu bulamıyordu. Kendi hayatına yabancıydı çünkü kendi hayatını başkaları yönetiyodu. O daha doğmamışken başlamıştı bu zulüm, önce anne ve babasından ayrıldı sonrada ihanetlerini öğrendi. Kız saftı ,masumdu,korunmasız ve ürkekti bir kelebek kadar hassastı. Adam kardeşi için her şeyini verirdi. Onu korumuştu herşeyden. Kimsenin haberi yoktu ondan ,saklamıştı onu, duvarların arkasına. Dış dünyanın kötülüklerinden korumuştu ama adam bilmiyordu unu en çok yaralayan kendisiydi ,yasaklayarak sakınarak büyüttüğü kardeşini en çok yaralayan kişiydi oysaki... Koşmaya başladım nefessiz kalmak umurumda değildi kaçmak zorundaydım yoksa, yoksa bana da o çocuğa yaptıklarını yapacaklar. Koşuyordum hiç bir şeyi umursamadan arkamda bıraktığım hiç bir şeyi umursamadan düşmeyi, ağlamamı, nefessizliğimi umursamadan. Tek düşündüğüm ne kadar korktuğum ne kadar... çaresiz olduğum. Savunmasızlığım. Bana ne yapacaklardı? O çocuğa ne yapıyorlardı? Neden karnından kanlar akıyordu ? Neden onun canını yakıyorlardı ? Neden ? Neden ? Gülüyorlardı ama neden ? Mutlu olduğunu için mi ama o çocuk ağlıyordu. O anladım hayatın duvarların dışında güzel olmadığını çocukların ağladığını ve onu sakinleştirecek kimsesi olmayışını. Onun için abim bana izin vermiyordu. Ağlamayayım diye canım yanmasın diye. Yalnız olmayayım diye...