Bu Kitabı yazarken, kimseyi inanmaya zorlamıyorum. İnanıp inanmamak insanlara kalmıştır inandıklarında bana bir katkısı olmayacağı gibi inanmadıklarında da birşey kaybetmeyeceğim. Sadece insanlar görmedikleri ve duymadıkları birşeyler hakkında nası saçmalayabilir ? Ben size yaşanan (kendiminde dahil) birkaç şeyi anlatmak istiyorum. -Hepsi bu-

Önümde bir uçurum, bense o uçuruma koşan yolcu... Hayatın acımasız, karmaşık olan yollarına hapsedilmiş yabancı. Ben Ela KARAMAN, benim hayatım mükemmel değildi; kimin mükemmel ki? Annem bizi doğum da terketti ne kadar istemesede... Peki ya Efe. Efe KARAMAN ikiz kardeşim, dakikalar büyük; abim sevgilim... Ona olan sevgim bitmez ama kırgınlığım... O da terketti, ama annem gibi değil isteyerek terketti. Söz verdi seni bırakmayacağım dedi ama beni uçuruma yönlendirdi. ACIMASIZCA!!! *** Bu, birbirlerine sevgilim diyen ikizlerin hikayesi

Vampirlerin bu dünyadan silindiğini sanıyorlardı, ama yanılıyorlardı. ❄ Adela Valencia, barış amacıyla geri döndürülen bir vampirdir. Geri döndürmek diğerleri için mantıklı bir seçim gibi dursa da Adela barış yanlısı değildi. Kanı savaş isteğiyle kaynarken ondan barış istemek akıl kârı da değildi. Bu hikaye masum bir vampirin hikayesi değil çünkü masum vampir diye bir şey yok. ❄ Vampir: #25 Kurtadam: #1 Yükselenler: #1

.

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"

Geceden nefret etmemin sebebi buydu belki. Kabuslar... Uykularımı işgal eden, bir zehir gibi acı çektiren kabuslardı. Gecenin siyahlığına olan aşkımı engelleyen de buydu. Gündüzün maviliğine olan aşkımı alevlendiren de buydu. Kabuslar hayatımı ele geçirmiş sayılırdı. Her gece gördüğüm, hiçbir anlam barındırmayan ancak gerçek bir yaşamdan kesitler alınmış gibi duran kabuslar. Ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Hayatımda hiç görmediğim kişiler sebepsizce rüyalarıma girip gecelerimi mahvediyorlardı. Peki ya rüyamdaki kişileri aslında tanıyorsam? *** Yalanlar üzerine kurulu bir aile... ❇ ~ Ancak bir beden öldüğü zaman bir bebek anne karnına düşer.~ 'Büyü yapabilen bir vampir mi?' *** Vampir kategorisinde#2 Bir Vampirden Hamileyim! -2- *Bu kitabı okumak için Bir Vampirden Hamileyim'in okunmasına gerek yoktur. Sadece yorumlar kafa karışıklığı yaratabilir. İlk kitabı okumayanların yorumlara bakmadan okuması önerilir:)*

"Bir şey söylemeyecek misin?" Aidan'ın bunu demesiyle gözlerimi ona çevirdim. Gözleri kırmızıya dönmüştü. Söyleyeceğim sözcüklerin harfleri birbirine karışmış gibiydi. Korku ve şaşkınlıktan hareket dahi edemiyordum. Ona baktım birkaç saniye. İnanmayı reddetmiştim. Acaba ben de mi deliriyordum? Hayır, akıl sağlığım yerindeydi, yani umarım. Konuşamadım. Dilim tutulmuş gibiydi. İnanmayı reddettiğim şey gerçekti. Karşımdaki adam bunu gösteriyordu. Vampirler gerçekti. *** Bir Vampirden Hamileyim! Vampir içinde: #1 13 Ağustos 2017: #1 (Tamamlandı)

© Tüm hakları saklıdır Her şey seninle güzel...

"Aslında kalbimi attıranın Ilgın olduğunu düşünüyordum" "Artık atmıyor" dedim başımı gene tavana dikerek. "Sana bakınca değişiyor" diye bir anda üzerimde belirince şaşkınca ona baktım. "Bir deneme yapmak istiyorum" dedi ben robot gibi duruyordum tabi. Şaşkınlığım tavan yapmıştı. Yaklaştı yaklaştı Dudakları dudaklarıma değdiği anda şimşek çarpmış gibi geri çekildi. Nefesimi zor alıyordum hava yetmiyordu. "Devam etmek istiyorum" dedi gene yaklaştı yaklaştı. "Yağız" demeden dudakları dudaklarımı buldu. Benim aklımdakiler sanki onun aklına gidiyor gibiydi. Yavaşça nazikçe öperken. Ben altında öylece duruyordum. Öptükçe anıları tazeleniyor gibiydi... Geri çekilince derin bir nefes aldım. "Hatırladım seni" dedi elimi aldı kalbine koydu. "Atıyor" dedi tekrardan doğrulup bir anda sarılınca O da bana sarıldı.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın