Tom Riddle kurgusudur. Bir trafik kazası sebebiyle öldüm ve kendimi on altı yaşında bir kızın bedeninde buldum. Büyü dünyasının varlığından bile habersizken bir cadıya dönüştüm. Peş peşe gelen şokları atlatamadan bir gerçekle sarsıldım. Tom Riddle'ın öğrencilik dönemindeydim, yani geçmişe gitmiştim. Ben, eskiden sıradan bir Muggle, şimdi Elena Black olan kişiydim. En komiği de, ruhum altmış beş yaşında kalmıştı. {--} Kapak tasarımı: @yarencakir1 <16.09.2018>

Heyecanlı ve soluksuz fantastik bir dünyanın kapılarını sizin için aralıyorum. Hey, içeri buyurmaz mıydınız millet? *Tüm hakları saklıdır.

"İçinde, yarım kalmış bir kız çocuğu var. Eğer izin verirsen... İzin verirsen onu büyütmek istiyorum." Ve gece bir adamın sıcak sevgisine gebe kaldı. Acı dolu bir sevgi mutluluğa kanat çırparken, gök yarıldı, üç ölü kelebek dirildi. Bir günlük hayat bahşedildi Tanrı tarafından. Sema ağladı, yeryüzünü yaşlarına buladı. Küçük bir kız çocuğu kollarını acı bir mutluluğa açtı. Yaraları sızladı, kanadı. İçi parçalandı. Ruhu eridi. Kül oldu, savruldu bir adamın yaralarla dolu yanık yüreğine. Dudakları titreyerek aralandı, feri sönmüş gözleri ışıldadı; "Sahi, büyütür müsün onu? Sever misin, okşar mısın saçlarını? Toplar mısın kırıklarını? Söylesene, sahiden yaşatır mısın tekrardan onu?" Bir seri katil ile şizofren bir kızın hikâyesi. 02.08.2016 ? Gizem / Gerilim'de #2

Yüzmeyi bilmediği halde ondan yüzmesini isteyen, beş yaşında bir çocuk olmasına rağmen ondan kendisini dövmesini isteyen, hepsinden de fazla uçmasını bile talep eden bir baba. Ama ona baba demek yasak. Ona tek bir isimle hitap edebilirdi. "Rafael." Ve bir gün gizemli bir şekilde ortadan kaybolan Rafael için yas tutan Rose 22 yaşına kadar onunla karşılaşmayı bekledi. Ne olursa olsun onu affedeceğini, ona kötü bile davransa onu sevdiğine inanarak sürekli karşılaşacakları gün için çalıştı. Spor yaptı, yarışlara katıldı, antrenmanlar yaptı. Sırf ona beceriksiz diyen Rafael günün birinde geri döndüğünde onunla gurur duysun diye. Ama bir gün arkadaşıyla gittiği bir barda karşılaştığı barmenden sonra hayatı tamamen değişti. Artık kim olduğunu, nereden geldiğini ve en önemlisi de Rafael'in kim olduğunu öğrenme vakti gelmişti. Sırada bambaşka bir gezegende savaşa için hazırlanmak vardı. "Ona, 'baba' demem yasaktı. Çünkü ben onun kızı değil, yetiştirdiği savaşçıydım."

Kaçmak çözüm değildi. Kaderim bir adamın dudaklarından dökülecek kelimelere bağlanmışken, bana uzanan hiçbir el bunu değiştiremezdi. Ölüm enseme üflüyordu ve korku damarlarımda geziniyordu. Ruhum iki farklı bedende, iki farklı zamanda varolmuştu ve ben kendimi nasıl kurtarabileceğimi bilmezken, gelecekte tanıdığım insanları geçmişe sürükleyerek onları da ölüme sürüklüyordum. Evet, kaçmak çözüm değildi. Ama ait olduğum zamana dönüp her şeyi yakmak çözüm olabilirdi. ***** "Kalbini söküp atınca acın dinecek mi?" Yağmur damlaları toprağa düşerken gözlerimi açıp ona bakmakta zorlanıyordum. "Bağırıp çağırınca, delicesine haykırınca acın dinecek mi? Söyle, dinecek mi?" "Hayır." diye mırıldandı. "Kalbimi söküp atınca acım dinmeyecek, bağırıp çağırınca da... Onun kalbini söküp çığlıklarından şarkı bestelediğimde acım dinecek. Onun kanını ayaklarımın altına aldığımda ise her şey bitecek." Gözlerindeki intikam tutuşmayı bekleyen kıvılcım gibi geliyordu. Aramızdaki mesafeyi kapattı. "Onu mahvetmek istemiyorum." diye fısıldadı. "Ben onu yok etmek istiyorum."

~ Wattys 2018 "Büyük Buluşlar" kategorisi kazananı. & Bir arkadaş edindim, kimse onunla konuşamazsın demedi. Kulağıma cinayet hikayeleri fısıldadı, kimse söylediklerini işitmedi. Herkesten gizledim, kimse fark etmedi. O istedi, ben çizdim. O söyledi, ben çizdim. O öldürdü, ben yine çizdim. & •TAMAMLANDI•