Bilinmeyen Numara: beni sevmeni istemiyorum ki. Bilinmeyen Numara: bu kadar acı vermesen yeter.

Hiç takip ediliyormuş gibi hissettiğiniz oldu mu? Bu his akla girdiği an, tereddütler başlar. Bir senaryo yazma mekanizması olan beyin, en üretken anlarından birindedir. Öncelikle, takip olayına bir sebep bulmalıdır beyin. sahi neden takip ediliyorum ben? Beynin ürettiği bu senaryolar kana korku hormonlarının karışmasına sebep olurlar. O andan itibaren, yutkunmalar, hafif titremeler, tedirgin bakışlar vücuda hakim olur. Atılan adımlar hızlanır, tıpkı alınan nefesler gibi. Bir köşeyi dönünce birden hızlanıp kaçarcasına koşma isteği belirir korkak ruhta. Belki de koşulur, bu huzursuzluğu bir an önce def edebilmek için fakat sorun şu: takip eden kişi arkamızda değil aklımızın tam içinde. aklımızdan koşarak kaçamayız ki. Zihnimizin işlemediği bir yer de yok ki?

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas

Karşımdaki adam öyle çaresiz, öyle bitkin, öyle solgun görünüyordu ki benim bile canım acımıştı. "Sana seni seviyorum demek çok basit ama senin bana bu iki kelimeyi söylemen kalbimde ki bu karıncalanmayı, kafamın içinde ki bu uğultuyu götürebilir ama olmuyor işte sevemiyorsun!" Ayın sadece yüzünün bir tarafını aydınlattığı gözünden bir damla yaş döküldü ardından bir tane daha ve bir tane daha... Ellerini saçlarına daldırıp çekiştirdi. "Ben düşünemiyorum, kavrayamıyorum, en kötüsü korkuyorum, ben deliriyorum, kafamı yastığa koyduğum anda senin hayalinle başbaşa kalıyorum, gözlerimi kapattığımda kulaklarımda senin kahkahaların ben hiç bu kadar acı çekmemiştim. Ben hiç bu kadar sarhoş olmamıştım..." Yere düştüğünde bekledim ne hissediyordum? Ne düşünüyordum? En önemlisi ne cevap verecektim? Göğüs kafesimin olabildiğince hızlı inip kalkmasıyla yanına doğru ilerledim. Bi dizimi kırıp yere oturdum yüzünü avucumun içine alıp gözyaşlarını sildim gözlerinin içine bakıp yutkundum ve sordum. "Aşk mı bu?" ••..•• Belkide kabasakal, safinazı temel reisten daha çok seviyordu...

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

Mizah#1 04/03/18 "Tamız hocam." Buğra arka sıradan anırdığında kafamı hızla hırkamdan kaldırdım. "Aaaaa ilk okul günü hatta ilk saati uyunmaz ama." Bartu geçen seneki gibi arkamda oturmuştu. "Sus sıçarım." "Hocam ödev vardı." Gamzenin sesiyle herkesin ona dönmesi bir oldu. "Yaktın beni Gamze." Ata ağlak bir ses tonda konuştu. "Haklısın kızım. Evet açın ödevlerinizi." &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&& Bir sınıf düşünün ruhen yok. Her sabah okula giden bedenleri ama sıcacık yataklarında kalan akılları. Daha üçüncü aydaydık ama ben bu pis okulun pis tuvaletlerinde ağlıyordum. "Dayanamıyorum artık bu entrikalara, suçlamalara, yalanlara. Gücüm kalmadı." Kızlar tuvaletinin kapısından gelen sesle o tarafa döndük. "Kim benim minik kobramı ağlattı bakiyim. Onun ağzını yırtıp içine sıçarım." Serdar gay gibi içeri koştuğunda içimde tuttuğum şeyle gülmek isterken daha çok ağlamaya başlamıştım. "Ay ben gelince bu daha çok ağlamaya başladı. Kız ne oldu rimelim mi akmış." Beni güldürmek için söylediği şeylere istesemde gülemiyordum. "Yani anlamadım fermuarım da açık kalmamış korkmuş olamaz." Kızların hepsi yüzünü buruştururken benim yüzümdeki gülümsemeyle o da yüzünü buruşturdu. "Yani o kadar şey yaptım eğer bu seni güldürüyorsa +9 fesatsın." Kafasını yazık anlamında sallayarak tuvaletten çıkarken içeri giren kişiye ne ben ne de kızlar tepki veremeyecek kadar şaşkın bakmıştık. "Bunca olan şeyden sonra burda gelip ağlayabiliyorsan ya ben yanlış anlıyorum ya da sen çok iyi rol yapıyorsun." Arkadan gelen sesle hepimiz o tarafa döndük. "Ya da sen hemen burdan siktirip gidiyorsun." Kapak tasarımı için @LizardDesign 'ye çok teşekkürler.