Ο Θάνος Αλεξίου έχει τα πάντα: καριέρα, χρήματα και μια ζωή γεμάτη ένταση. Ως επιτυχημένος γιατρός, ζει για το τώρα .Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποσχέσεις. Η αγάπη είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που έμαθε να αποφεύγει. Η Κυβέλη Παπαδοπούλου, από την άλλη, ζει σε έναν κόσμο γεμάτο βιβλία, όνειρα και πίστη στον έναν, αληθινό έρωτα. Δεν ανήκει στο χάος του Θάνου - και δεν θέλει να ανήκει. Όταν οι δρόμοι τους διασταυρώνονται απρόσμενα, μια ένταση γεννιέται που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να αγνοήσει. Εκείνος τη βλέπει σαν μια πρόκληση. Εκείνη τον βλέπει σαν έναν άνθρωπο που φοβάται να αγαπήσει. Καθώς τα όρια αρχίζουν να θολώνουν, η Κυβέλη θα βρεθεί αντιμέτωπη με έναν κόσμο γεμάτο πειρασμούς, ενώ ο Θάνος θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα που κρατά θαμμένα. Μπορεί ο έρωτας να γιατρέψει ό,τι ο χρόνος δεν κατάφερε; Ή κάποια τείχη δεν πέφτουν ποτέ; Μια ιστορία για το πάθος, την ευαλωτότητα και τη στιγμή που δύο καρδιές παίρνουν φωτιά... χωρίς επιστροφή.

Σε έναν κόσμο γεμάτο από πρόθυμες γυναίκες, η Rosie Carrington είναι μία πρόκληση για τον ακαταμάχητο και απίστευτα όμορφο Adam Mayer.Έναν άντρα που παίρνει ακριβώς αυτό που θέλει σε όλες τι πτυχές της ζωής.Αξέχαστη και ποτέ αρκετή, η Rosie είναι ένα αίνιγμα, και ο Adam δεν είναι διατεθειμένος να την αφήσει να πάει χωρίς μάχη.Η σεξουαλική χημεία τους είναι αδιαμφισβήτητη.Ξεκλειδώνει ευχαρίστηση που δεν ήξερε καν ότι ήταν πιθανή.Κατέχοντας το σώμα της, σαγηνεύει κάθε της σκέψη.Όμως η Rosie έχει τους δικούς της δαίμονες να πολεμήσει, και κανείς δεν τους έφερε στο προσκήνιο όπως εκείνος. Ένα αισθησιακό, συναισθηματικά φορτισμένο ερωτικό ειδύλλιο ανάμεσα στον Adam και την Rosie.Ελπίζω να απολαύσετε την καινούργια μου ιστορία....♡♡♡

Αυτός που είναι αιώνιος,παντοτινός.Κάποιος που στοχεύει στη δύναμη και τον πλούτο.Η επιτυχία το κίνητρο και η απόκτηση αγαθών, η ανταμοιβή.Το αποτέλεσμα όμως?... μοναξιά μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο ανθρώπους. Ανάμεσά τους και ένα Κρίνο, γεννημένο απο το γάλα της Θεάς Ήρας που έτρεξε στη γη,σύμβολο αγνότητας και ομορφιάς... ικανό να κάνει ένα Δάντη,να εκραγεί!

Η ΑΓΑΠΗ ...Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928) Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι. Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης, πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη! Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος, κι ελύγισα σαν από τρυφερότη, εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.