''Bön bön çocuğu izleyeceğine yemeğini ye.'' ''Seni mi izlememi tercih ederdin?'' iğnelemem ona koymamış olacak ki, çapkınca sırıttı. ''Kusura bakma, çilli. Tipim değilsin.'' ''Bana diyene bak! Seni gidi aptal çam yarması!'' Sandalyesinden kalkmadan önce son kez bana bakıp göz kırptı. ''Dikkat et de, çam yarması seni ezmesin, çilli.'' Devam kitabı Bir İçim Su'dur.

Hayatı sırandandı. Ta ki yan eve birileri taşınana kadar...

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"

Aleyna'nın amcasının evinde yarım kalan macera, Melis'in de aralarına katılmasıyla birlikte Çamkıran Üniversitesi'nde olanca hızıyla devam ediyor. Merakla beklenen sona yaklaşırken isyancı prenses Aleyna, dans partneri Hakan sayesinde mi yoksa zorba kral İlker sayesinde mi kanatlanıp uçmayı öğrenecek?

*Nefret, aşka dönüşebilen güçlü bir duygudur* Annesinin tayini dolayısıyla İstanbul'a taşınmak zorunda kalan Öykü, burada daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeyle karşılaşır. Bir çeteyle. Bu durum ilk başta pek hoşuna gitmese de daha sonra onları terk edip giden babasından intikam almak için bu çetenin içinde olmak ister. Fakat bilmediği çok şey vardır. Bu çeteye girmek öyle zannettiği kadar kolay değildir. Çetenin lideri olan BARLAS KARAMAN'ın koyduğu bazı zorlu görevleri yerine getirmek zorundadır. Ve bu görevlerin hiçbiri de öyle herkesin yapabileceği kadar basit görevler değildir. Öykü'nün de öyle. Tüm hakları bana aittir©

"Yapay değil. Duygular yapay olamaz. Eğer onları hissediyorsan gerçektirler." - Beş yaşından beri en iyi arkadaş olan Kumsal ve Ege, her sene olduğu gibi bu sene de okullarında kavga çıkartarak başka bir okula giderler. Bu kavgalar nedeniyle sürekli okul değiştiren Ege ve Kumsal, önlerine çıkan sorunla birbirlerine kavga çıkartmayacaklarına dair söz verirler. Bu sözü tutmakta ikiside ister istemez zorlanırken bu okul yılı onlar için en uzun geçen okul yılı olarak tarihe yazılır.. Bakalım yeni okullarında bu iki yakın arkadaşı neler bekliyor..

Meyra Akça, güzel kızdı ve o kızıl afet'ti. Kızıl saçları, mavi cam gibi parlak gözleri, fit vücudu ile seksi ve güzeldi. 25 yaşındaydı. Aşk diye bir kavram hayatında olmaz, asla sokmazdı hayatına. Aşk'a küsmüş bir kızdı o. Bütün erkeklerin hayallerini süslerdi ama asla yataklarına girmezdi. Anne ve babasını sevmezdi, pek araları da yoktu zaten. Motor ve araba tutkunuydu am en çok motor severdi. Sekiz tane motoru, 4 tanede arabası vardı. Arabasını pek kullanmazdı. Annesi ve babası parasının bir miktarını aldığı için kendi ayaklarının üstünde durup çalışıyordu. Ve bu durumdan asla şikayetçi değildi olmazdı. Taki yeni patronu karşısına çıkana kadar. Acaba aşk denilen kavramı sonunda hayatına sokacak mıydı? Yoksa aşk olmadan devam mı edecekti? Okuyup görelim.. Pars Çelen, yakışıklı bir adamdı. Kahverengi saçları, kahverengi gözleri ve fit vücudu ile seksi ve yakışıklıydı. Aşk diye bir kavramı hayatına asla sokmamıştı bu yaşına kadar. 28 yaşında bakımlı bir adamdı. Annesi ve babasıyla araları çok iyiydi. Sekiz tane arabası, 4 tanede motoru vardı. Motorlarını pek sevmezdi. En çok arabasını kullanırdı. Kendi şirketlerinde patrondu. Şimdi babası diğer şirketten çıkıp geri geldiği için o gitmişti yeni şirkete. Ve sekreteri çok seksiydi. Onu yatağına almadan bırakmayacaktı. Zaten kadınları yatağa atmak için yanında tutardı işi de bitince başından savardı. Peki ya aşk denilen kavram hayatına girerse ve yatağa atmaktan vazgeçerse? Yada hiç girmez ve yatağa atarsa? Gelin okuyup öğrenelim... {+18 olacaktır. İstemeyen okumasın lütfen. Sonunda kötü yorumlar almak istemiyorum...} [Tüm Hakları Midemde Saklıdır. Çalınma Gibi Bir Durumda Yasal İşlemler Başlatılacaktır...] Karakterler; Meyra Akça: Elizabeth Renard Pars Çelen: Nick Bateman Arkadaşları; Zeynep Dizdar: Bridget Satterle Yemliha Uçal: Jose

Asrın & Esila Emine Tavuz

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."