losias - logan&osias "Gitarın tellerinde gezinen parmaklarının, tenimde gezinmesini istiyorum." to; @ESA153

Ölüm... Tek kelime dört harf... Bir kurşun ölümü... Düşünsenize bir silahtan çıkan küçücük mermi belki kardeşinizi, sevdiğinizi, evladınızı, annenizi veya babanızı, ablanızı veya abinizi... Belki de can yoldaşınızı ellerinizin arasından kayıp gitmesine sebep oluyor... Ama siz hiçbir şey yapamıyorsunuz... Ne garip demi?... Sadece susmak ve herşeye göz yummak... 💕💕💕

en güzel türk şiirleri,marşları ve türk askeri bilgileri

Gecenin karanlığında gördüm onu. Bembeyaz, sanki karla bütün olmak istercesine giyinmişti. Başlangıç: 27/11/2017 Bitiş: -

Çiçekler pazartesi soldu ellerinde Salı ise tekrar yaşam üflendi yapraklarına Tanrının merhametiyle değil Akan kanın rengiyle TÜM HAKLARI SAKLIDIR © 06/08/2015

Işığı görüyorum ve karanlığa koşuyorum Çünkü karanlık beni çağırıyor Gündüz ve gece Sesi duyuluyor, gecenin yadigârı Bir fısıltı gibi Duyamadığım kelimeler... "Acın, acımdır." Başlangıç: 20/04/2017 Bitiş: -

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

.

©Tüm hakları saklıdır.30 Temmuz 2014 Evet.Bu bir kaçırılma hikayesi fakat kaçırılmayla başlayan bir aşkın hikayesi değil.Genç kız ve zengin adam.Genç kıza aşık bir adam ve duygularından emin olamayan bir genç kız.Birden başka bir ülke başka bir şehir başka bir hayat. ... Dışarı çıktığımda hafif bir meltem nemli tenimi okşadı kapının biraz yakınında abimleri gördüm tam yanlarına doğru ilerlerken siyah bir hummer dikkatimi çekti.Sanki içinde birileri vardı kuytu bi yere çekmişler zaten uzunca bir süre arabaya baktıktan sonra kafamı önüme eğmiş ilerlerken acayip kalın bir ses ismimi fısıltıyla söyledi. -Zehra! Dönüp arkama baktığımda ise şok olmuştum sanki dizlerimin bağı çözülüyordu ama bu olamazdı olması imkansız.Resimlerdeki gibi düzgün yüz hatlarıyla siyahlar içindeki bu uzun boylu adam.Allah'ım şimdi başım çok büyük belada!

Ruh eşini arayan ölümsüz bir kızın trajikomik hikayesi... Bir lanet... "Sen elimden ruh eşimi aldın. Tek aşkımı. Seni ruh eşini bulana kadar ölememekle lanetliyorum." Kazık tenimi zedelemeye başlamıştı. Ve ben bundan hiç rahatsız olmuyordum. "Ruh eşinden duyacağın ilk cümle, dövmendeki cümle olacak. Onu bul. Kendine aşık et. Büyü bozulunca huzur içinde geberebilirsin." Beni her insandan duyabileceğim bir cümleyle lanetlemişti; "Affedersiniz. Biraz konuşabilir miyiz?" Köprücük kemiğime kazınan bu cümleyi, inanın bana duydum da. Bu cümleyle her karşılaştığımda, bu sefer bulmuşumdur umuduyla doldum. Ama olmadı. Her birinin kollarımda can vermesini seyrettim. Lanet elimi kolumu bağlamış, beni çaresiz bırakmıştı. Yüz elli yıl boyunca aradım onu... Akla gelebilecek her yolu denedim, bu azaptan kurtulabilmek için. Olmadı. Her seferinde tekrar geri döndüm. Hep yalnızdım. Yüz yıllar boyunca kiminle tanışsam, ölüme çektim onları. Gözlerinden sönüp giden hayat enerjisini gördükçe tekrar tekrar öldüm. Ta ki onlarla tanışana dek...