İkinci Bahar ''Bahar...ikinci şanslara inanır mısın ?'' Yeşil gözleri hüzünle doldu. Uzun kirpiklerinin gölgesi düştü kadının yanaklarına... ''İnanmam...Çünkü bana ilki için bile verilmedi şans...'' Adam kara gözlerini dikti kadına...O kadar güzeldi ki... O kadar şiir gibiydi... Nazım olası tuttu adamın... ''İnanman için ne yapabilirim Bahar'ım ?'' Kadın dolu dolu gözlerinden birer damla yaş düşerken omuzlarını dikleştirdi. O hiçbir zaman yenilmemişti...Hayata,insanlara....kötü niyetlere bile... ''Ben inanmak için geç kaldım artık Murat...'' Dedi ama sesi karanlığa değil adamın kalbine düştü. Yeşiller ve kara gözler birbirini tarttı. Sessiz savaştı onlarınki ... kazananı olmayan mağlubu olmayan... Kadın yıkıktı...virandı...hem de kan ve revandı içi... İlk aşkın peşinden koşmuştu... İnanmış..ihanete uğramıştı... Kendi yatağında sevdiği adamı başka bir kadınla görmekti onu yıkan,yakan...harabeye döndüren...Şimdiyse yakmıştı tüm gemilerini ta ki ona kadar...o kara gözlere kadar... &&& Adam... çılgındı...aşk hiçbir zaman onun limanına varmamıştı.O hiç aşka düşmemişti... Ta ki kırgın,yıkık,dökük yeşilleri görene kadar... Ta ki aldatılmışlığına rağmen çocukları için dimdik ayakta duran Bahar'a kadar... Kimseye boyun eğmemiş...kimse ona aşk adına bir şey hissettirememişken bu kadının kölesi olmuştu. O kadar mağrurdu ki Bahar...Murat ona her baktığında yeniden inanıyordu aşka... Bu kadın ona tek bakışıyla hükmedebilecekken o 'git' diyordu... ''İyi de'' dedi...Murat içinden...buruk bir tebessüm dudaklarına yayılırken... ''Ben sen olmuşken ,nereye gitsem senken, nereye baksam sana bakıyorken, nasıl giderim...???''

"Ne yap et beni bu içinde bulunduğum durumdan kurtar !.." sözlerim emri vaki bir şekilde ağzımdan çıkıyordu. Ama yapacak hiçbir şeyim yoktu. . . . . . "Zeynep !.." Onurun sesini duyunca tepki vermeye çalıştım. Ona nefes alamadığımı anlatmaya çalıştım ama kalbimin acısı bütün bedenimi sarıyordu... "Zeynep arabayı durdurayım mı bir tepki ver iyi misin.." "Zeynep..!!. " son Zeynep diye seslenmesinin ardından durdurup arabadan indi. Ben kafamı geriye yaslayıp derin derin bir nefes almaya calıştım fakat her nefes alışımın ardından bütün vücudumu keskin bir acı kaplıyordu. Canım yanıyordu... Kapımın açılmasıyla Onur elimden tutup yavaşca arabadan indirdi beni. Önüme düşen saçları eliyle geriye atıp "Derin derin nefes al.. " dedi... Ben nefes alıp verirken aynı zamanda da gözümden akan yaşları eliyle siliyordu. Onurun bana sarılıp göğsüne başımı koymasıyla "Ben.. ben.." diye kekelerken Onur "Sakin ol konuşma.. tamam.. konuşma.." dedi. Biraz kendime gelince nerede olduğumuzu idrak etmeye çalıştım. Dağlık bir alandaydık. Etrafta geçip giden arabalardan başka hiçbir şey yoktu. Gözlerimi kapatıp Onurdan destek almaya çalıştım. Kendime zar zor gelirken Onurun "Biraz daha iyi misin.." diye soran sesini duyunca bir şey demeden kafamı salladım gözlerimi açmadan "Onur..." Dedim. Ellerimle Onurun ceketini sıktım sanki yaşadıklarım ve yasayacaklarımın canımı nasıl acıtacağını hissedercesine... "Ben... Ben hiçbir zaman istediğim hayatı yaşayamadım.." yutkundum ve derin bir nefes verdim "Beni buna zorlarlarsa eğer yaşadıklarımın, mücadelemin hiçbir önemi kalmayacak... Hemde hiçbir önemi..!.. Yalvarırım kurtar beni.." deyip gözlerimi açıp ona baktım, kolunu biraz daha sıkarak "Ben dayanamam buna... Dayanamam... Yapamam.. yalvarırım.." 03/09/2018 Başlangıç Onur kafasını benden başka bir yöne çevirip sıkıntıyla nefes verdi "

İstanbul'dan Mardin'e uzanan bir berdel hikayesi. Onlar berdel ile evlenen iki kişiydi. Birbirlerini hiç sevmeyen iki kişi. Ama sonra; Sonrası kitapta buyrun okuyalım. ✳️ Wattpad'te bu isimli ilk kitap. ✳️Başlama tarihi 21.11.2018

Anadoluda küçük bir köyden istanbula okumak için gidip okulun ilk senesinde kendi yaşantısına zıt bir yaşamda kendini evli bulan sahranın yaşadıkları

"Gücü Aşı, Ahmed Aşk-ı, Devlet-iAliyye İşiydi." Yeşilin ve mavinin harman olduğu diyarlardan; Kefalonya'dan geldi Nasya. Kimse anlamadı onu. o istemiyordu güç, saray, sultanlık. Tek istediği şey annesinin şefkati, babasının ardında bıraktığı gölgesi ve kardeşinin nergis kokan saçlarıydı. Ancak izin vermediler. Yaktılar, yıktılar güzelim yeşili, maviyi... Geriye griden bir toz bulutu kalmıştı Nasya'yı alıkoyan atarabasının ardinda. Mavilikleri yararak ilerleyen gemi Nasya'nin hikayesinin başlangıcıydı. Karar verdi alacaktı Intikamini. Kardeşinin gözlerindeki korkunun, Annesinin moraran bileklerinin, babasının hançerlenen vücudunun intikamını... Yemin etti sahip olduğu her şeye, inancına. Bosna Saray'ına girdi. Beylerbeyinin hizmetlisi olarak. Orada da zekasıyla sıyrılmayı bildi lakin gördükleri onu payitahta yani kendi deyimiyle osmanoğullarinın kalbine itti. osmanoglunun kalbine öyle saplayacaktı ki iki ucu keskin hançeri . Akan kanlar yıkayacaktı Nasya'nın minicik kalbindeki kini, nefreti. Çıktı yola her şeyden habersiz. Bilmiyordu saplamak istediği hançerin gönül bağıyla diğer ucunu kendine sapladığını. Tek bildiği şey hunkarinin temiz kalbinde bulduğu sevginin tatmin edici saflığiydi. Ancak vuku bulmadı bu sevgi. Hastalığı içten içe bitirdi Sultan Ahmed'i. Kösem kaldı Ahmet'siz. Bir Başına Çaresiz. Devlet medet umdu Kösem'den. Osman'ı katletti aç köpekler, Osman kana kana icti Kevserden. Kösem ince ince işledi planlarını geçte olsa çıkardı tahta Murad'ını. Yıllarca Hanlık etti hanlar devletine. Han karısı olduğu gibi Han anası olduğu gibi Handa oldu bu kadim devlete. Murat farketti annesinin denizleri deryaları aşan kudretini. Aldı elinden devletini. Osmanlıya bıraktı Revân'i Bagdat ellerini. ... Açıldı dev kanatlı oyma kapı. Kösem eğmedi bir kere olsun başını. Yürüdüğü kor ateşten yollar şimdi boynuna dolana