arkadaşlar ben ünlülerle ve yazarlarla ropörtaj yapıcam.istediyniz ünlü ve yazar varsa yoruma yaza bilirsiniz.görüşürüz :-* öpüldünüz

+ Küçüklüğünden beri abisinin en yakın arkadaşı Kerem'e aşık bir Zeynep.. + Anne ve babası öldükten sonra hayatını kardeşi Zeynep'e adamış bir Emre.. + Aşka inanmayan ama Naz'ı seven bir Kerem.. + Kardeşi gibi gördüğü Zeynep'in ve sevgilisi Emre'nin hep yanında olan bir Melis.. + Başka birine aşıkken sırf ünü daha da artsın diye Kerem'in sevgilisi olan bir Naz..

Gülmek, heyecanlanmak, eylenmek istiyorsanız hikayemi okuyun

Büyük aşklar nefretle mi başlar? Ah, çok saçma. Aşk diye bir şey yoktur. Hem de nefret ile başlıyanı hiç yoktur. Yani en azından ben öyle zannediyordum. Ta ki karşıma Kerem Sayer çıkana kadar ve beni mahvedene kadar. O kadar nefret doluydum ki ona, ama ilk başta anlamamıştım bunun aşk olduğunu, aşk hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.

En büyük ayrılıkları bazen hiç beklemediğimiz insanlar yapar.Ve en güzel birleştirmeyi de yine en beklemediğimiz insanlar yapar. Seven insan gider mi? Gitmekle sevgi biter mi? Nefretin aşka dönüştüğü bu hikayede hepsinin cevapları ve eğlenceli dakikalar var. Bir romantik komedi.

Aslında ilk görüşte aşk, Bir türlü itiraf edilemeyen. Biri babası için, biri annesi için. Zorla, Ama aslında bir rüya. Gerçek olamayacak kadar güzel, Gerçek olacak kadar mükemmel. Sonra rüyadan uyanış. Her şey yolunda iken "Sadece o olsun" demek, "Çabuk gel" demek. Aslında bu bir aşk hikayesi, Bu bir ZEYKER hikayesi. -bu şiir tugbazdemir18'e aittir :)

Bir kadın.. Bir adam.. Bir ev.. Peki bu üçü bir araya geldiğinde neler olacak dersiniz? Merak ediyorsanız Cihangir 'Numara 12'de buluşalım.

Bir ev....2 inatçı insan...Komik ve duygusal hikayeme hoşgeldiniz! :))

''Zeynep yapma.Benden kaçma.'' diye mırıldandı.Git gide sesi kısıyordu sanki. ''Senden ka-kaçtığım falan yok.Şimdi beni bırakır mısın?'' diye yeniledim sorumu.Birşey demeyince onu sertçe ittirdim.Sonunda ondan kurtulduğumda arkamı döndüş gidiyordum ki kolumu tuttu.Sıkı tutuyordu ve bu canımı yakıyordu. ''Kerem kolumu bırakır mısın?Canım acıyor!'' ''Bırakmayağım.İlk önce benden neden kaçtığını söyle?Kötü birşey mi yaptım?Ne?Sorun ne Zeynep!'' diye bağırdı. ''Birşey yapmadın tamam mı?'' ''O zaman sorun ne?'' ''Sorun falan yok dedim ya!'' sonunda dayanamayarak sesi yükseltmiştim. ''Zeynep yapma.Yalan söylemeyi beceremiyorsun.Sorun dün olanlar mı?Seni öpücek olmam mı?'' ''Kerem ben bu konuda hakkında konuşmak istemiyorum.Hatta hiçbir konu hakında konuşmak istemiyorum.Benden uzak dur!'' ''Tamam,nasıl istersen öyle olsun.'' dedi ve kolumu bıraktı.Kolumu bırakır bırakmaz koşarak odama çıktım.Gözyaşlarımı daha fazla tutamadım,zaten tutmakta istemiyordum. Keremden uzak durmakta istemiyordum.Ona yakın olmak,kokusunu içime çekmek,onu doya doya öpmek istiyordum.Ama yapamıyordum.Birşey sürekli engel oluyordu işte.Olmuyordu.