Mavi Aksoy, arkadaşına atacağı 'Beni Ara' çağrısını yanlışlıkla hiç bilmediği bir kişiye gönderir ve aşka kapılarını aralar. • Ege Adamı : Tek gerçeğim sensin, Mavi. Ege Adamı : Ve benim senden vazgeçmeye hiç niyetim yok. ▪ NOT : Tamamen eğlence amaçlı yazılmıştır (romantik-komedi) ve ilk hikayem olduğu için bazı kısımlarda yazım yanlışları ve mantık hatası vardır. Hikaye daha düzenlenmediği için lütfen bunları dikkate alarak okuyun. Teşekkür ederim. Öptüm... Çok. ▪ Genç Kurgu #1 : 16.04.2020 Genel Kurgu #1 : 25.12.2019 Gizem #1 : 22.12.2019 Mizah #1 : 28.06.2019 Kısa Hikaye #1 : 26.08.2020 Texting #1 : 20.02.2019 Sevgi #1 : 20.02.2019 Romantizm #1 : 30.05.2020 Genç Kız Edebiyatı #1 : 23.01.2021 ▪ Başlangıç Tarihi : 17 Temmuz 2018 Bitiş Tarihi : 23 Nisan 2020 ▪ [Kapak tasarımı - bbhikayeleri ♡]

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...

"Bana Aitsin! Bana Ve Benim Hayatıma Katlanmak Zorundasın. Kısaca Burada Mahkumsun" Ruh Hastası bir Katilden ne kadar kaçabilirsiniz ki? Hele ki o size kafayı takmışsa asla. Ömrümün sonuna kadar ne kadar kaçmaya çalışsam da olmamıştı. şu son raddeye gelene kadar bütün kötülüklerin sonrasında iyiliklere dönüşen şeylere karşıda mı sonumuz böyle olmalıydı?

(Duraktaki Katil kitabının devamıdır.) Uyandığınızı hayal edin. Her zaman yaptığınız uyanmak ama hepsinden daha farklı. Bu sefer gerçeklere, anılara , yalanlara uyanış. En kolayı ama en fazla can yakanı. Belki de en pişmanlık yaratanı. Uyananların hikayesine hoşgeldiniz.

"Nereye gidiyorsun yavru ceylan?" Sesindeki tuhaf tınıyla ürperdim. Kolumu çekmeye çalıştım ama ben çektikçe tutuşu daha da sertleşiyordu. Korkumu belli etmemeye çalışarak, sesimi olabildiğince düz tuttum. "Bırak." Ama bırakmadı. Beni diğerlerinin yanına doğru çekti. Ne olduğunu anlamadan bedenim sertçe yere çarptı. Anlık acıyla yüzüm buruştu. Başımı kaldırdığımda içinde bulunduğum sokağın ne kadar ıssız olduğunu fark ettim. Duvarları dökülmüş evler, yanmayan ışıklar ve karanlık... İçimden kendime ve beni buraya sürükleyen her şeye lanet ederken, az önceki çocuk bana doğru yaklaşmaya başladı. Issız sokağın karanlığı üzerime çökerken tek istediğim buradan sağ salim çıkmaktı. Ruhum daha fazla kırılmadan kaçmak istiyordum. Gözümden bir damla yaş süzüldü. Kaderin benimle bir kez daha oyun oynadığını anlamam uzun sürmedi. Yerde geri geri çekilmeye çalıştığım anda duyduğum sözler kanımı dondurdu. "Bu geceki eğlencemizi bulduk." - Bazı sokaklar vardır; girersin ama çıkışı yoktur. Bazı hayatlar da öyledir. Sahra, geçmişinden kaçmak için her şeyini geride bırakmış genç bir kadındır. Yeni bir mahalle, yeni bir ev ve yeni bir başlangıç umuduyla attığı her adım, onu daha karanlık bir gerçeğin içine sürükler. Hayat, ona hep kaçmayı öğretmiştir; tutunmayı değil. Araf ise karanlığın içinden gelmiştir. Güçlü, sert ve kontrolü elinde tutan bir adamdır. Ama onun da ruhunda kapanmamış yaralar, ödenmemiş bedeller vardır. Sahra ile yolları kesiştiğinde, ikisi de farkında olmadan kendi çıkmaz sokaklarına girerler. Çıkmaz Sokak; travmalarla örülmüş hayatları, suskunlukla büyüyen yaraları ve insanın en karanlık anında bile umudu arayışını anlatan çarpıcı bir roman. Bu hikâyede herkesin bir suçu, herkesin bir sessizliği var. Ve bazen... En karanlık sokak, insanın kendi içidir.

Donuk gözlerini ucunda durduğu uçurumdan çekti. Bakışları beni bulduğunda gözlerindeki acı ifadenin ne kadar can yaktığını hissedebiliyordum. "Ve ben o gün..." durakladı. Kelimeler boğazına diziliyor, nefes almasını engelliyordu. "Ben o gün annemin tavanda sallanan cesedini izledim... "