მხურვალე კოცნისას თანდათან თავისი ნავარჯიშები ხელი საცვალთან ჩაუცურა, მაგრამ სიცარიელის შეგრძნების მაგივრად, უეცრად თითები რაღაცას ჩაავლო. ბაგეები მყისვე მოაშორა მის სახეს და წარბებშეჭმუხნული ჰკითხა, - დაიცა, შეჩემა, ბიჭი ხარ? - აბა რა გეგონე? გაფრთხილება; გამიზნულად ქრინჯი ფანფიკია.

და მე მივხვდი, რომ მის გვერდით საკუთარ თავს ვკარგავდი..

"ფოტოგრაფმა სწრაფად მოათვალიერა გარემო იმ იმედით, რომ უცნობ, საზიზღარ მხატვარს კვლავ დაინახავდა და ასეც მოხდა. ბიჭი ჯონგუკისგან მოშორებით, იმავე ადგილას იყო ჩამომჯდარი, ისევ ტილოთი და ფუნჯებით ხელში. თითქოს არაფერი შეცვლილა გუშინდელიდან, მხოლოდ მისი ტანისამოსი." "მეშინოდა, რომ ვეღარ გავიღვიძებდი და შენს სახეს ვეღარასდროს ვნახავდი! მშიშარა ადამიანად მაქციე ჯონ ჯონგუკ!" ფოტოგრაფი ჯონგუკი და მხატვარი თეჰიონი. ფოტოგრაფი, რომელიც მხატვრებს ვერ იტანს და მხატვარი, რომელსაც ფოტოგრაფია და ფოტოგრაფები არ ეხატება გულზე. რა მოხდება როდესაც ამ ორი ადამიანის გზები გადაიკვეთება? შეძლებენ ერთად შეცვალონ წინასწარ დაწერილი მომავალი? რას მოუტანენ ერთმანეთს, ბედნიერებას თუ ტკივილს? Started - 13/07/18 Ended - 02/01/2019