Karşısındaki adamın gözlerinin içine baktı onu anlamaya çalışarak; ama bir türlü başaramıyordu bunu. Anlayamıyordu işte onu... "Unut gitsin," dedi belki de bininci kez. Demesi kolaydı aslında, kendisi için uygulaması imkânsızdı işte. Genç adama unut diyordu ama kendisi nasıl unutacaktı bilmiyordu genç kız. İlk aşkını, ilk erkeğini ve hatta... Aklına gelenle gözlerini acı içerisinde yumdu. Her şey çok güzel olabilirdi oysa. Mutlu olabilirlerdi; eğer sevdiği kadar sevilseydi! "Unutamayacağımı biliyorsun! Benimle evlenmeni istiyorum,'' dedi adam. Sesi hiç olmadığı kadar kararlı çıkıyordu bu sefer. Mavi gözlerini tekrar adamın yakışıklı çehresine dikti. Neden ısrar ediyordu ki sanki bu kadar? Sevmediği ve hiçbir zamanda arkadaşça duygulardan fazlasını beslemeyeceği bir kızla neden evlenmek istiyordu? Sırf o sebep yüzündense, evlenmeden de halledilebilirlerdi o sorunu. "Evlenmeyeceğim!" Oturduğu yerden hızla kalkarak çantasını eline aldı. "Seninle olmakla büyük bir hata yaptım, evet haklısın; ama bundan daha da büyük bir hata yaparak, sırf vicdanını rahatlatmak isteyen bir adamla evlenmeyeceğim. Kalbinde bana karşı bir damla aşk bulunmayan bir adamla evlenmeyeceğim.." Bu son sözlerinden sonra hızlı adımlarla ayrıldı kafeden genç kız. Daha genç adama sırtını döner dönmez, süzülmeye başlamıştı inci taneleri yanaklarından. Elinde değildi... Çok seviyordu. Her şeyden çok; ama olmazdı... Onun başkasını sevdiğini bilirken onunla evlenemezdi.

Aşık olduğu adamın gözlerinin içine bakarak "Ben...ben seninle evlenemem" dedi. Adam artık kızın diretmesinden sıkılarak "Evlenmek zorunda olduğumuzun farkındasın değil mi?" dedi. "Yoksa tüm hayatın bitecek! O köye geri dönmek mi istiyorsun?" Zeynep kararlı gözlerle ona baktı. "Gerekirse evet!" "Saçmalıyorsun. Bak tamam seni anlıyorum. Sen de her genç kız gibi aşık olduğun adamla evlenmek isteyebilirsin fakat artık başka çaren yok." Zeynep acıyla Burak'ın gözlerine baktı. Aşık olduğu adam oydu ve zaten aşık olduğu adamla evleniyordu ama tamamen ailesinin zoruyla. Babası onların aynı evde yaşadığını sandığı için bir sürü yalan zincirinden sonra onunla evlenmek zorunda bırakılmıştı. Eğer evlenmezse babasıyla köylerine geri dönecek ve zamanı gelince ailesinin istediği biriyle evlenecekti. Ne mesleğini yapabilecek ne de eşini seçebilecekti... Zeynep kararsız gözlerle ona bakarken Burak yeniden söze girip "Bak bu Cemre için de iyi olur" dedi. "Seni zaten annesi gibi görüyor. Bir süre için hem o toparlanır hem de sen İstanbul'da ki hayatına devam edersin" Genç kız hala kararsızdı. Evet Cemre'yi seviyordu, onun için her şeyi yapardı ama sevdiği adamla hem evli olup hem de aslında birer yabancı olmayı nasıl başarırdı! *** Lütfen Benimle Evlen'de ki Zeynep ve Burak'ın hikayesidir. İki hikaye birbirinfrn sahneler içermesine rağmen birbirinden tamamen bağımsızdır.