Hakan ve Gazel'in, Zifiri karanlık ile gökkuşağının hikayesi. Küçük bir dokunuşla kalbi yakıp kül eden AŞK, mutlu hissettirdiği kadar acı verebiliyordu. Zira AŞK, acı çektirdiği sürece gerçekti. (Gülüşün kafamdaki karanlığı dağıtıyor. Kontrolümü kaybediyorum, neden seninleyken her şey başka oluyor?)

"Bir acı var kalbimin tam sol köşesinde. Hemen sen kokan satırların arasında beliriveren çok fazla acı var, sevgilim."

Bir tarafta , Onun için her şeyi göze alan, mavi hayalleri bir olan bir kız; Bir Diğer tarafta , Sevdiği kadın için siyah hayatından çıkmaya çalışan bir adam. Bu hikayenin sonunda ne mi oldu? 'Siyah'a Mavi Sıçradı' * Fazlasıyla amatör cümleler içerir* 2016~2019

Gece "Bu yara bende kanadıkça, affın yok yüreğimde" demişti. İhanetin ateşini içine düşüren sevdiği adama. Gece kaybettiği canın derdine düşmüş yaralı bir kadındı artık. Ona can veren iki kişinin birini toprağa diğeriniyse kalbine gömmüştü. Sinan "Biliyorum hakkım yok ama seni bırakmaya da gücüm yok"demişti sevdiği kadına. Güzel giden hayatlarını kendi hatası yüzünden mahfetmişti. Sinan toprağa koyduğu canıyla beraber ona hayat veren karısını da kaybetmek üzereydi. Hayatını geri alabilmesi mümkün müydü ?

Ilık yağmur damlaları düşüyor üstüme. Saydam taneleri okşuyor tenimi, senden kalanı taşıyor sol yanıma. Bana ait olmayan bir kalpte her saniye adın zikrediliyor; Mani olamıyorum ! Bir rüyanın peşinde sürüklenerek dayanıyorum kapına. Kovsan dahi gidemem ! İstemeyerek kabullendiğim emanetin şahidi sensin. Bana kimim diye sorma ! Ben senin en çok sevdiğinin yâdiğarını yağmalayan bir hırsız olabilirim !!!

Artık konuşmak için çok geç, yazılacak bir hikayem kaldı geriye. Parça parça bir kaç öykü, söylenmemiş kelamlar var dilimde. Yeri geldiğinde hakkıyla yaşanmamış hayatların ağırlığı omuzlarımda. Susmak artık öldürücü bir yalan. Kirlettiğim sayfalar için özür dilerim, fakat hala bitmedi. Pişmanlıklarımı gerçeğe dönüştürme vakti; Dürüstçe katlanmak yerine vadesini doldurmuş hatıralara sarıldığımı inkar etmeyeceğim. Bu sefer kaçmayacağım, Son duraktayım; gidilecek bir yol, çalınacak bir kapım yok...

53.bölüm devamı

Doymayacağımı sanma, vereceğin en ufak zerreye ihtiyacım var. Sakın benden uzak durma ! Senden başka gidecek yol aramam. Pes edeceğimi düşünme, kaçtıkça yanında bulacaksın beni. Hayata bir sıfır yenik başladığını düşünüyorsan bende senden haylice değilim bunu bil. Kader mahkumlarının paylaştıkları hüznü iki ayrı kutuplarda yaşadık, benim payım dan fazla aldığını iddia edemezsin. Küçük yaşlarımın dokunulmazı, izin ver yaklaşmama. Bir başkası anlayamaz gözlerinin gerisinde sakladığın seni ...