You'll do well to remember this And I won't try to say goodbye. 𝟐𝟎𝟏𝟔-𝟐𝟎𝟐𝟎

Steve jest drobnym, wiecznie schorowanym chłopcem z którego piersi zawsze wyrywa się naiwny heroizm, przez co często staje się obiektem szyderstw. Myśli, że pozostanie już tak na zawsze, jednak wtedy w jego życiu pojawia się ktoś, kto obraca jego świat do góry nogami. Kto go rozumie, wspiera i wywołuje uśmiech, jakiego sam nigdy wcześniej u siebie nie widział. Pewnie pomyślisz, że znasz historię Steve'a i Buckiego, ale co jeśli ktoś opowiedziałby Ci ją od początku? Pokazał przemilczany fragment ich życia, jak rodziła się ich przyjaźń oraz to, czego na początku nie rozumieli, a co sprawiało, że niezależnie co się działo, zawsze byli razem? *w tym opowiadaniu ich relacja nie będzie ukazana tylko jako przyjacielska* Okładkę, tytuł i wsparcie w tworzeniu tego opowiadania, zawdzięczam niezastąpionej @Do_Epic ❤

Gdzie dzień to klata, więzienie, a noc to najcudowniejsza rzecz. Gdzie słońce to myśliwy, który swoimi rękoma dosięgnie nawet najskrytsze miejsce na tej planecie, prócz serca tego chłopaka. Słońce już tam nie dotrze, ponieważ spaliło to miejsce na smierć i teraz jest tylko ciemność. Księżyc to narrator, a niebo to wierny fan i obserwator. Gdzie księżyc reżyseruje zakochania, płacze, smutki, zabójstwa, samobójstwa, a niebo tylko obserwuje i czasami uroni łzę, a czasami nie wytrzyma i wybuchnie płaczem. Słyszałam nawet, ze chwilami może nawet się zdenerwować i wpaść w furię! On jest tam każdej nocy, w dzień on go nie widzi. Jakby znikał. Kim on jest? On chce do niego podejść. Chce coś powiedzieć. Chce dotknąć jego ust. Chce ogrzać jego usta. On chce mu powiedzieć co czuje. On staje się jego najlepszym przyjacielem. On codziennie z nim spaceruje. Codziennie w inne miejsca. Czy on w ogóle jest z tego miasta? On wie o nim wszystko, a z drugiej strony nic. autorka cudownego zdjęcia na okładce: _nobody__

"Anthony" - tak przedstawił mu się cicho przerażony chłopiec, którego właśnie znalazł w rezydencji zamordowanych Starków czyli jak Steve odkrył, czego brakowało mu cały czas od wygramolenia się z lodu to jest dokładnie to, co myślicie, że jest. nadal nie żałuję niczego fluff

Tony, osiągając pełnoletność, postanawia poradzić sobie na własną rękę, opuszczając rodzinny dom, bo choć miał tam wszystkiego pod dostatkiem, nieobce były mu akty przemocy oraz pijaństwo. W myśl czynienia świata lepszym nie tylko dla siebie wraz z walizkami chwyta dłoń Petera - swojego czteroletniego brata. Ich nowy dom to mała kawalerka, gdzie śpią w jednym łóżku, kuchnię mają złączoną z salonem, a z okna mogą podziwiać rozbiórkę starego budynku, ale nigdy nie czuli się lepiej. Nawet sąsiedzi byli... Całkiem.