"Рейс Краснодар-Москва. Просьба посажиров занять свои места" услышала я голос девушки, встав пошла на посадку в самолёт, пройдя всю проверку я села в самолет. Летала я впервые и было очень страшно, но это того стоило. Смотря в окно самолета я думала обо всем, думала что теперь я буду скучать по родителям и братике,что даже не заметила как мы взлетели,весь полет хотелось спать, но мое никак не шёл. Человек который не может уснуть в дороге куда либо едя- это я, все время сморю в окно и это довольно интересно наблюдать за всем.

« Всё было против нас, все были против нас, а я умудрился влюбиться...» Каждая девушка мечтает встретить любовь всей жизни и двадцатилетняя Дениз из кавказской семьи не исключение. Он - заботливый, красивый, сильный и уверенный в себе. Тот, о ком мечтает каждая девушка. Но злой рок судьбы рушит её жизнь в одночасье... Потому что Дениз - засватана.

Здесь я буду публиковать самые любимые кавказские истории. Я все законченные истории уже прочитала, некоторые перечитала, у меня вышло где-то 400-500, да да😅Жду новые. И хотела поделиться с вами историями, которые мне понравились

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."