Çıkar ilişkisine dayalı bir anlaşma. Dışarıdaki gözler için büyük bir aşk, gerçek yüzüyle tartışma dolu bir sözleşme. Başlangıç: 3 Ocak 2023 Bitiş: 27 Ocak 2023

Giz çapkın bir gülüşle göz ucuyla Dilara'ya bakarken arabayı durdurarak tüm varlığıyla kadından tarafa döndü. Öyle güzeldi ki... Giz kapılıp gitmemek, kendi mecrasında akabilmek için gösterdiği çabayla, ruhunun eteklerinden eprimeye başlandığını hissediyordu. Adam, etini çok kez keskin bıçakların ucunda denemişti ama ruhu, ruhu bunu ilk kez tecrübe ediyordu. Üstelik bunun için, bu sefer kimse bıçak kullanmaya da tenezzül etmiyordu. İşte Dilara, şimdi elini uzatıp göğsüne koysa, adamın ruhunu zahmetsizce ikiye ayırabilirdi. Ama yapmıyordu. Düşüncelerinin girdabından kurtulma için başını iki yana saklarken Dilara'ya bakarak takılmak istercesine "Celoso?" diyerek gülümsedi. İhtimali bile mümkün değildi. En azından Giz öyle düşünmüştü. Dilara'nın alaylı gülümseyerek ona cevap vermesini beklediği saniyeler uzarken kaşlarını çatarak kadına baktı. Gerçekten, onu kıskanmış olması mümkün müydü? Sorgulamak isteniyordu. Dudağının ucunda beliren gülüşle ellerini öne uzatmak kadının boynuna yerleştirdi ve aradaki mesafeyi hızla kapattı. Dilara'nın dudaklarının sıcaklığını hissederken, birazdan kadın tarafından itilecek olmanın bilinciyle acele etmekten kendini alamıyordu. Ama bu da olmadı. Dilara şaşkınca açılan gözlerini adamın üzerindeki etkisine teslim olarak kapatırken soğuk parmaklarını da ensesindeki saçların arasına kaydırdı. Sonunda nefessiz kalan ciğerlerinde hissettiği ağrıya teslim olarak geri çekildiğinde, bir mucizeye tanıklık etmiş gibi gülümserken Dilara'nın hızlı hızlı titreyen kapalı gözlerine, güzel yüzüne baktı. Uzanıp önce şakağına, ardından alnına, saçlarının başladığı yere derin birer öpücük kondurdu. Sesinin çıkacağından emin olamadığı için fısıldamayı tercih ederken nefesini Dilara'nın saçlarının arasına bırakarak konuştu. "Buenas noches." *** 17.10.2015

"Ve vedalar. Vedalar çok acıtırdı. Hasrete gebe vedalar ise, öldürürdü." 🕯️ Matruşka, Maskeler ve Maskeler Düştüğünde olarak ilk iki kitabı ile tüm kitapçılarda. Üçüncü kitabı buradan yayınlayacağım bazı aksiliklerden dolayı fakat ilk iki kitap olmayacak, iyi okumalar dilerim.

"Bütün çatılar tepemize yıkılabilir, hiç sorun değil. Sen; kendi başına benim dayalı döşeli evimsin."

31.01.2025 Cuma akşamı bölümler kaldırılacak, 03.02.2025 pazartesi günü ilk bölümün düzenlenmiş hali ile yeniden burada olacağız! ♥️♥️ Merhaba desin diye bekledim. Ben geldim ya da döndüm. Hoş geldin diyebilir miydim bilmiyordum ama böyle bir şey bekledim. Ali Kemal, gözlerindeki derin ifadeyle, ki ben o ifadeye bir anlam yüklemekten korkmasam kesinlikle hasret derdim, gözlerime tutundu ve başını omzuna düşürdü. Yüzünde beliren buruk bir gülümseme ile göz kırptığında her şeye rağmen, onun yüzündekinin bir yansıması gibi benimkinde de bir gülümseme belirdi. Bana ne merhaba dedi, ne de gidiyorum demediği gibi döndüm dedi. İçimde büyük bir yangının fitilini ateşlemek ister gibi kırptığı gözünün hemen ardından asla cevabını bilemediğim o soruyu sordu. "Bulabildin mi, ne renkmiş gözlerim?"

Bu hikaye şahane bir kadının hikayesidir. Belki de hayatının son gecesinde olan bir kadın ameliyat masasına yatmayı beklerken son bir mektup yazmaya karar verir. Artık zamanı kısa, anlatacakları ise çoktur. "Herkesin bir hikayesi olduğunu söylerler. Anlatılmaya değer ya da değil. Buna inanıyorum. Evet evet herkesin anlatacak bir hikayesi olmalı ve bunu çocuğuna kendisi anlatmalıdır."

Yarı zihinsel engele sahip ablasıyla sağlıklı bir iletişim tutturamayan Züleyha, 21. yüzyılda yaşam süren genç bir kızdır. Yaşadığı çevrenin sosyal ve kültürel düzeniyle uyum problemleri yaşar. Toplumun görüşlerine karşı takındığı umursamaz kimlik, bir gün ona bir felaket olarak geri döner. Birden bire hayatını tepetaklak olmuş vaziyette bulur. Böylece kendisi ile ilgili yeni kararlar almak mecburiyetinde kalır. Züleyha, bu süreç boyunca benlik kavramını, toplumsal argümanları ve ikili ilişkileri gözden geçirerek değişime sürüklenirken 21. yüzyıl algısı ile baş başa kalır. Böylece kendisine varmak üzere bir yola çıkar.

[WattpadRomanceTR Aksiyon ve Macera Peşinde Koşanlar Okuma Listesinde.] O gece herkes için sondu. O gece herkes için başlangıçtı. 5 Nisan 2005'de İngiltere'nin gündemini uzun süre meşgul eden, kasıp kavuran, İngiltere tarihine "Çok bilinmeyenli ölüm denklemi" olarak kazınan esrarengiz bir cinayet işlenir. Dava uzun süre incelense de bir sonuca varılamaz ve dosya faili meçhule düşer. On altı yıl önce, en sevdiğini yaşanan cinayet silsilesine kurban veren ve ondan saklanan gerçeklerin etkisiyle bambaşka bir kişiliğe bürünen Lavinya Miller'ın elinde ise o gecenin failine ait güçlü deliller vardır. Bütün oklar, gözden uzak, ıssızlığın kucağında yükselen ihtişamlı köşkü işaret eder; Arslan'ları. Lavinya, 'Çok bilinmeyenli ölüm denkleminin' fail olmaya aday şüphelilerinin; Arslan ailesinin yanına sızarken, o kanlı geceyi güneşe kavuşturacağına emindir. Karanlık arkasına saklanan gizler açığa çıktığında bu köşkte yaşayan insanlar için hiçbir şey aynı kalmayacaktır. Ülkenin en zengin adamlarından biri olan Eşref Arslan ve ailesinin sırları Lavinya'nın köşke adım atmasıyla karmakarışık olaylar silsilesinin fitilini ateşler. Lavinya gerçekler, intikam ve adalet için olağan gücüyle savaşırken, kendi sevdiklerini korumak için peşinde bir gölge misali dolaşan Arman Kaya faktörü devreye girdiğinde Lavinya içinde hiçbir şey aynı kalmayacak; tüm inandıkları ve doğruları kağıttan bir kule gibi yıkılırken, kendi içinde de aklı ve kalbi arasında büyük bir savaş çıkacaktır. Bir sis bulutu tüm olayların üzerini kapatırken doğru ile yanlışı, gerçek ile yanılsamayı ayırt etmek hem Arman Kaya için hem de Lavinya Miller için oldukça zor olacaktır. Ancak şüphesiz ikisi içinde en zoru aşkı ayırt etmek ve aşka teslim olmaktır. (Hikâye tamamen şahsıma aittir. Çalıntı gibi durumlarda gereken yapılacaktır.)

❛Bir adımdan bir şey olmaz, Tan.❜ ❛Ben o adımı sana hep atarım, Eflatun. Benim bütün adımlarım senin. İlk adımdan son adıma kadar.❜ ⚖♛

'Bırakın.' Ağzımdan çıkan tek kelime buydu. O an sadece beni tutmayı bırakmalarını kastetmiyordum. Bulunduğum yeri, durumumu bırakmak istiyordum. Bütün bunları başıma açan bu şirketi bırakmak istiyordum. Burayı yakıp yıkmak ve arkama bakmadan o boktan kasabaya geri dönüp hakarete uğrayacaksam en azından bunun tanıdığım insanlardan gelmesini istiyordum. Çünkü onlarla başa edebilirdim. Onların bir yüzleri vardı ve ben onları tanıyordum. Bana ettikleri her hakaretin kendi kişiliklerinin bir yansıması olduğunu bilir hatta belki onlara acırdım bile. Ama böyle olmazdı. Bu şekilde olmazdı. Son kez bağırdım. 'Bırakın nolur. Dayanamıyorum.'