Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Uzun, kemikli parmaklarını küçük kızının, parlak kahverengi saçları arasına geçirdi yavaşça. Okşadı, kızının istediğiyle tek bir örgü yaptı omuzlarına kadar gelen. "Baba.." dedi sakin bir sesle. Adam, onun sesini duyunca gözlerini kapattı huzurla. Kızı, her hareketiyle ona annesini hatırlatıyordu. "Güzelim." diye cevapladı kızını. "Baba, annem nerede?" Kızının saçları arasında gezinen elleri duraksadı. Kızını kendine çevirdi ve ellerini yanaklarının iki yanına koydu. Aynı annesine benziyordu, tıpa tıp aynılardı ve bu, adama her geçen gün daha çok acı veriyordu. "Bilmiyorum," dedi çaresizce. "Bilmiyorum, bebeğim. Gideli çok uzun zaman oldu." "Çaresiz ve aşık bir babanın, kızını koruma hikayesi."

Bazen insan öyle yalnız hisseder ki kendini sanki dünyada tek başına kalmış gibi düşünür. Halbuki dünyadaki en yalnız insan; yanında kimsesi olmayan değil, hayalleri olmayan ve umudu kalmamış olandır. Bir insanın eğer hayalleri ve bu hayalleri gerçekleştirebilecek bir umudu varsa o insan o kadar iyi durumdadır ki dünyanın en mutlu, en şanslı insanı bile sayılabilir. Hayaller; insana gerçekleri ve yalnızlığını unutturan, kendi dünyamızı yaratmamıza izin verilen, yeni bir gezegen gibidir. Kimisi hayallerin içinde yaşar, kimisi hayal nedir bilmez. İşte bir gün karşınıza hayalleri olmayan bir insan çıkarsa ona; hayalleri olmayarak geçireceği güzel günleri sildiğini, mutlu olamayacağını, yalnızlığı en derinde hissedeceğini ve hayalleri olursa mutlaka doğru yolu bulacağını söyleyin. Ve şunu unutmayın ki; her insan hayal dünyasının kapılarını açabilecek bir güce sahiptir...