Sonu ölüm olan tek şey. İLLUMİNATİ.

O sadece küçücük bir kızdı; umutları olan, bir gün aptal Capitol hükümetinin yıkılacağını ve bir daha hiç bir çocuğun Açlık Oyunları ismi altında ölmeyeceğini uman masum bir kız. ----- Bu hikayede Rue'nun bakış açısından her şeyi öğreneceksiniz; hayatı, oyunlardaki hisleri hatta ölümü...

GERÇEK BİR HİKAYE OLDUĞUNA EMİN OLABİLİRSİNİZ. BUNUN SEBEBİ İSE GÜNLÜĞÜN GERÇEKTEN BANA AİT OLMASI. LİSE HAYATIMIN İLK YILINI NASIL GEÇEDİĞİM VE NASIL AŞIK OLDUĞUMU ANLATAN HİKAYEYİ UMARIM BEĞENİRSİNİZ. ARKADAŞLAR YORUM ALAMAZSAM BİR SONRAKİ BÖLÜMÜ YAZAMAYACAĞIM ÇÜNKÜ BEĞENİLİP BEĞENİLMEDİĞİNİ ANLAYAMADIM YORUM YAPARSANIZ SEVİNİRİM.

"O sesi sen de duydun mu?" Karanlık koridorda yönümü bulmak için duvarlardan yardım alırken korkuyla sormuştum bu soruyu. "Burası otel" demekle yetindi ,benim aksime fazla rahat davranıyordu "burada sesler olması fazlasıyla normal." Cevabı üzerine durdum "Bu otelin tek ziyaretçileri biziz Deamon, hatırlasana!?" Karanlık koridorda durmamla birlikte tüm ses kesilmişti. Bana sonsuz gibi gelen birkaç saniyeden sonra Deamon rahatsız edici bir gülümsemeyle cevap verdi "Görmüyor musun?" etrafı gösterdiği eli hiç durmadan titriyordu "herkes burada" gülmeye devam ediyordu "hepsi bizim için burada" gelip suratımı tuttu ve kafamı etrafa bakmam için yukarı kaldırdı, sonra büyük gülüşü aniden soldu "sadece biz yokuz." Usulca suratımı bıraktı ve koridorda uzaklaşırken defalarca kez tekrarladı "Sadece biz yokuz."

Matrix dünyasınin kısa bir özeti

Daha hiçbir haraç ne yapacağını bilemezken katil mutalar, ihanetler ve kana susamış Capitol. Ne yapacaklar, tüyaşamak için avlayacak ya da avlanacaklar mı?