Zena Cons non deixaba de sentir que vivía nunha realidade á que non pertencía, pero á que finxía pertencer. Yamiko non buscaba pertencer. A súa realidade non era unha na que ninguén quixese existir, e por iso pasaba os seus días maquinando novas formas de fuxir dela, sen importar o que houbese máis alá. Dúas rapazas buscan o seu lugar no mundo mentres unha greta cada vez máis grande ameaza con rompelo.

Lía non sabe onde está a súa nai, nin quen e seu pai. Vive cos seus avós nunha casa do rural galego. Os seus avós intentan que sexa feliz, pero non son capaces, pois Lía vive escapando das preguntas do seu cerebro que os seus avós non lle queren resolver por medo a que a súa tristeza aumente. Ao cumprir os trece anos, os seus avós fanlle un misterioso agasallo, o caderno negro da súa nai, que lle proporciona o que precisa para poder comezar a súa investigación sobre os seus pais. Pero nesta aventura non está soa, conta co seu amigo Lois para axudarlle, amigo que, aos poucos, se vai volvendo algo máis. *Todos os dereitos de autor reservados. Queda prohibida a reprodución total ou parcial da obra.*

Sip, acabo de publicar unha soa frase jojojo ^.^

Hai veces que quedamos atrapados no camiño. Pode que nos enredemos sen decatarnos, que cando queiramos dar un paso adiante de novo xa non sexamos capaces. Pode que mesmo nos rindamos antes de intentalo. A tentación é grande, verdade? Sempre é máis sinxelo deixarse caer no abismo que trepar para saír del, pero a recompensa de buscar ver a luz unha vez máis compensa a subida, lenta e penosa, que todos temos que soportar. Nunca deixes de ascender.

Para aquel que sexa capaz de entendelo

Non sei se podería chamalo relato; tan só son unhas breves reflexións que, espero, poidan resultar reconfortantes para alguén, se é que estas poucas palabras, como digo no título, conseguen chegar a quen poida necesitalas.

"Navegando entre soños, contos e lendas."

"Cando o Sol vai durmir o espírito esperta a través dos soños."

Aquí deixovos anacos meus, que empregarei de cando en vez para desfogarme. As imaxes das cabeceiras son todas da miña autoría.

Enxebre: algo que é puro.