Beykoz'la Karaköy arası yaklaşık otuz kilometre, arabayla en fazla kırk dakika. Sahra bu kısa mesafede dünyanın tersine döneceğini tahmin edemezdi. O gece Boğaz'ı ikiye yaran köprüye sürerken sadece karşıya değil, bildiği; güvendiği her şeyin de ötesine geçti. Geçmişin hatıralarına kavuşmanın peşindeyken, kapkara bir mürekkep lekesi bulaştı temiz sayfalarına. Gerçek karadelik ise kendi içindeydi. Çünkü sorulsaydı, yine o güne dönseydi... Başka türlü davranmazdı. Nabzında atan yaşama tutkusuna bir tek bu dipsiz çukurda denk gelebilmişti. Gecenin zifiri karanlığı çökmüş olsa da, o yine gökyüzüne karışmayı seçerdi.

Kosnatorlu Sidalya, Dünyalı birinden çocuk sahibi olurken geleceği düşünmemişti. Temas etmemesi gereken iki evrenin kaderini değiştirdiğini bilmiyordu. Ancak doğan çocuk, iki paralel evreni birbirine bağladı, dengeler sarsıldı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Sidalya'nın hatasının bedeli kızına kesildi. Dengenin sağlanması için, Vera 18 yaşından sonra Kosnator'da yaşamak zorundaydı. Bütün hayatını ve babasını arkasında bırakmaya mecburdu. İstese de istemese de, bu her şeyiyle yabancı yeni dünyada hayati tehlikelerle boğuşacaktı. Tek bir yol vardı. Kurtulmak, geri dönmek ve annesini de kurtarmak için tek bir yol: Cesaret Madalyonu'nu kazanmak.

İki paralel evreni birbirine bağlayan tek varlık benim. Varoluşumun sebep olduğu kıyamet, yıllar sonra müsebbibini buldu. Sevdiğim adamın da içinde bulunduğu evren yok oluyordu ve ben, kurtarabilecek kişiydim. Vera ben. Kosnator devletine göre acilen yakalanması gereken kanun kaçağı; halkına göre yaşadıkları felaketin sebebi, Kovan'a göre ellerine geçen en büyük fırsat. Baybars'a göre ise, kurak toprağına düşen yağmur. O gün, her şey yeniden başladı. (Cesaret Madalyonu'nun devam kitabıdır.)