"Ben olmasam sen ne yaparsın?" "Sen olmasan bende olamam" "Bİrazdan sana ilk defa dokunacağım" "Evet bana gerçek anlamda ilk defa dokunacaksın" "Seni seviyorum Karım..." "Seni seviyorum Kocam..."

SELİN:Günaydın Ali abi ALİ:Günaydın prenses okulamı? SELİN:Ayy ne yazıkki bitmedi gitti lanet şey ALİ:Hadi hadi iyi dersler sana SELİN:Sen niye bu soğukta kapıda oturuyorsun

ZORLA GÜZELLİK

Hiç vazeçtiğiniz zaman canınızın vazgeçemeyerek daha çok acıyacağını hissettiniz mi? Sevdiğiniz adam üzülmesin diye elinizden gelenin fazlasını yaptığınız oldu mu? Sevdiğiniz adam için tehlike falan dinlemeyip her şeyi göze aldığınız oldu mu? Sevdiğiniz adam zarar görmesin diye sabahlara kadar sessizce ağladığınız,nefessiz kaldığınız oldu mu hıçkırıklarınızı yutmaktan..Gözleriniz yandı mı peki? Sevdiğiniz adamın ağzından çıkacak tek bir sese bile muhtaç oldunuz mu? Sevdiniz mi hiç peki taparcasına... Ben sevdim...Belkide bu yüzden kaybettim.. 20 yıl oldu...20 yıl boyunca onunla büyüdüm ben..Herkesden önce her şeyi o öğrendi...Hatta benden bile önce öğrendi beni...Bana o tanıttı kendimi...Ama şuan bulunduğumuz durum...20 yıl boyunca yanan ateşimizin resmi kanıtıydı..Umrumda mı?Hayır. Şuan tek istediğim ona dokunup onu hissetmek..Beni hissetmesi...Sabah kokusunda uyanmak....Annem ve Haluk şuan düşüneceğim en son şeydi.. Aklıma gelen tek şey birazdan yaşanacaklardı.......

Bir kırık gençlik hikayesi.. Uzaydaki Ali'ye, koca gözlü Selin'e selam olsun.. -bir başka AlSel hikayesi.

"Ben o günden beri deniz için yaşadım. Çünkü yaşamım kaynağını artık denizden almıştı. Onsuz bir bütün olamazdım. Korktuğumda ona koştum ben, canım yandığımda, can yaktığımda... Yalnızlığıma ortak olan, kalabalık ıssızlıklar içinden beni koparıp alan oydu. Beni tek yapan, çok yapan, beni hem hiç hem de bir şey yapan... Ben denize dönüştüm Elizya. Benim hayatım bu derin sularda. Herkes hayatını bir şeyler için harcar. Ama hiçbir harcanışın ederi bu kadar değerli olmamıştı. Dalgalarım kıyılarına vurduğunda, beni hep hatırlayacaksın." Yeni Çağ'ın kraliyet ülkesinde, karanlık ve derin sularda yolları kesişen iki genç: Elizya ve Aras. Hikayeleri iç dünyalarında sürdürdükleri hükümdarlığın yıkılışıyla başladı. Kendi kurallarıyla kendi yollarından gitmeyi denediklerinde kaybolacaklardı. Çünkü bilmedikleri bir şey vardı; aşkın rotası yoktu. Bir yol varsa ancak birlikte yürüyebilirlerdi. Peki ya nefret ve aşk arasındaki çizgi, birbirlerine çektikleri kılıçlar kadar keskin miydi? Yıkılan krallıkları beraber inşa edebilecekler miydi?

Okyanus gözlü çocuk ve onun yaralarını sarmaya hazır güzeller güzeli bir kız. Herkes yaralarını iyileştirmek ister, birçoğu bunu başaramaz. Ama onlar birbirine sahipler. Kalbi kırık küçük bir erkek çocuğu ile acı çeken küçük kızın hikayesi.

Ali Mertoğlu ve Selin Yılmaz'ın bambaşka bir hikayesi.

Korkusuz olmanın yolu, kendini ateşe atmaktan geçer. Tehlikeye giden yolda cesurca ilerlemek, yanlış olduğunu bile bile o yolda devam etmektir korkusuzluk. Karanlıktır. Peki geceler, korkusuz bir kızı da içine hapsederse, ve kız kendini karanlıkta kaybederse? İşte o zaman o kızın aydınlığa açılan tek yolu, masmavi gökyüzü olacaktır. Karanlıkla yetişen kız, bir çift mavi gözle özgürlüğe kavuşabilecek midir? Cesaret, korku ve suç. ALSEL.