Jej pamięć i tożsamość zostały wymazane, ale przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Zmusza do sentymentalnej podróży, która zamiast przynosić odpowiedzi, rodzi tylko więcej pytań i odsłania dawne rany. Emocje, nawet te ukryte w zakamarkach ogłuszonego umysłu, wydobywają się na światło dzienne i zostają aktywowane. Teraz są jak tykające bomby zegarowe. Nikt nie wie, kiedy wybuchną. Czy więc warto walczyć, by połączyć odłamy pamięci? Praca zdobyła wyróżnienie w konkursie literackim „Splątane nici" organizowanym przez @glnozyce w kategorii "Tajemnica". Praca bierze udział w konkursie literackim ,,Strange birds" organizowanym przez peopIe-

Moja siostra zawsze powtarzała mi, że moja moc to dar, ja uważam ją za przekleństwo bo to przez nią straciłam wszystko. Straciłam rodzinę, dom, bezpieczeństwo. Powiedziano mi, że będę szczęśliwa. Powiedziano mi, że wszystko się ułoży. Powiedziano mi, że koszmar się już skończył. Powiedziano mi, że teraz już będzie tylko lepiej. A ja uwierzyłam, miałam nadzieję. I znów straciłam wszystko: rodzinę, dom, bezpieczeństwo. Znów powiedziano mi, że będę szczęśliwa. Znów powiedziano mi, że wszystko się ułoży. Znów powiedziano mi, że koszmar się już skończył. Znów powiedziano mi, że teraz już będzie tylko lepiej. Tym razem nie uwierzyłam, ale gdzieś głęboko miałam nadzieję. Nadzieję, że tym razem będzie inaczej, że będę szczęśliwa. Wszystkie postacie zostały stworzone przez Jeffa Devisa. Ja odpowiadam za postać Destiny i jej część historii.

"Raz na jakiś czas rodzą się dzieci z niepojętą przez nas mocą. Słucha się ich wszelaka dzika zwierzyna leśnej głuszy. Są oni najpewniej potomkami Romulusa i Remusa, ojców Romy, wykarmionych przez wilka i wychowanych w leśnej gęstwinie.[...] Jeśli krew braci zmieszana zostanie z klątwą Dzieci Księżyca, to potomek traci swą moc i władzę.". Lena właśnie straciła matkę, ojciec zginął już parę lat temu. Przeprowadza się do ciotki mieszkającej w górach. I tam odkrywa pewien sekret. Brzmi klasycznie i oklepanie? A może sam się przekonasz, czy naprawdę tak jest? Ciotka nie jest wredną, starszą babą z kotami, szkoła jest całkiem zwyczajna, jedynie w lesie kryje się coś całkiem odmiennego od rzeczywistości... To opowiadanie zaczynałam niezliczoną ilość razy. Może tym razem uda mi się je skończyć. Zaczęłam je dawno temu - teraz poprawiam i modyfikuję. Mam szczerą nadzieję, że przypadnie ci do gustu. Rozdziały staram się dodawać często, ale autor też człowiek ;) Nie podoba się, powiedz proszę co, będę mogła to poprawić. Podoba? Poinformuj mnie o tym, żebym mogła się z tego cieszyć (jak dziecko... :D) No i wielkie dzięki za zainteresowanie każdemu kto tu zaglądnie ^^ Wszelkie prawa zastrzeżone - proszę nie kopiować ani nie kraść mojego pomysłu - nie rozumiem sensu podpinania się pod czyjąś pracę i zbierania za to 'fejmu'.