"Hissetmiyor musun?" Geriye doğru çekilse de aramızdaki fark azalmadı. "Bütün bunlar geçmişin izi" gözlerimin içerisine korkunç bir ifadeyle bakıyor oluşu balkonun kenarında ellerini demirlikle yaslamış olan kızı korkutuyordu. Parmakları demirliklere daha çok sarıldı. "Lütfen..." Kelimeler düğümlendi ve cümlemi tamamlayamadım. "Bugün yıllar öncesinden var edilen bir tarih. Geçmiş annem ve babanın eline birer kalem bırakıp onlardan geleceği istemişe benziyor. Biz yazıldık. Onlar bizi karaladı. Biz ta o günden beri vardık. Herşey planlı hareket ediyor Tatlı Perşembe. İstersen bunu kader diye adlandır istersen intikam. Baban kayıp olarak beni seçerken, annem kazanç olarak seni seçti. Bu bir kumar. Bu kumar yıllar önce oynansa da biz birer kağıttık, bugünde birer kağıtız." Durdum ve hareketsiz göz bebeklerine ve ormanı andıran o yeşil dairenin içerisinde gezinen koyu sarmaşıkalara baktım. "İlk önce sen atıldın. Baban seni attı, annemse üzerine beni kapattı. Yıllar geçti ve bugün o kumar birkez daha oynanıyor." Kulağıma sessizce eğilip fısıldadı." Bu sefer geçmiş geleceğe karşı."