Hayatımın en kötü günlerini geçirirken sen beni iyileştirdin Park Jimin. Senin bundan haberin yoktu, beni tanımıyordun ama bilgisayar ekranından gördüğüm gülümsemen her şeyi unutmamı sağlıyordu, tüm kötü anılarımı... ~Az miktar da Vhope içerir~

Bir insan, Bir şiiri Bu kadar güzel okuyabilir miydi? -PJM

{Jirose #3} Rose: Anlayabiliyor musun acımı? Sesim fısıltıdan farksızdı ama önemli olan Jimin'in duymasıydı Jimin: Sen görebiliyor musun yaramı? Başımı evet anlamında usulca salladım Rose: Çok iyi gizlemişsin ama gördüm.. o yaranın derinliğinide gördüm, acısınıda hissettim... Jimin: Nasıl gördün? Yutkundum ve gözlerimi bir saniye bile kırpmadan işaret parmağımla önce onun kalbini sonra kendi kalbimi gösterdim Rose: Yaran yarama denk geliyor... hissettim.

"Kampa giden yedi arkadaşın arasından bir katilin çıkmasıyla başlayan olaylar nasıl bitecek?" Acemi dönemlerimde yazmış olduğum bir eserdir, lâkin kaldırmaya kıyamadım. Bunun bilincinde okumanızı tavsiye ederim. [taekook ile ilgili değildir.] [Yorumlarda spoiler verenler engellenecektir.]