Suna'nın hayatında her zaman bir şeyler eksiktir. Banka hesabında bakiye, kalbinde huzur, hayatında plan... Yirmilerinin ortasında, İstanbul'un en güzel semtlerinden birinde yaşıyordu ama o semtin tadını pek çıkaramadığı şartlar altındaydı. Son senelerde birçok üniversite mezunu gibi o da bir markette çalışmaktadır ve beyaz yakalı olma hayalleri kuruyordur. Aslında tek istediği daha düzenli bir hayatı olmasıydı. Bu kısmen başarabilecek gibiydi de... Ta ki Demir Arkan devreye girene kadar. Mahkeme duvarı suratlı, denizci ruhlu, yanlış şartlar altında doğmuş bu adam Suna'nın hayatına hem en doğru hem de en yanlış zaman sayılabilecek bir anda girer. Üstelik bir değil, iki kez girer. Aralarında sınıf farkı var, Naz var, Aras var, bir sürü yanlış zamanlama var. Ama bir de o inkar edemedikleri garip çekim var...

"Pes etmeyi bilmeyenlerin gerçek hikayelerine dayanmaktadır." İstasyon Mahallesi'nde dünyaya gözünü açan Ali, hayatını değiştirmek için riskli bir adım atar. Durmadan kariyer değişikliğine gitse de yükselmek yerine en dibe çakılmaktan kurtulamaz. Düşmeyi kariyerine adet edinen Ali, başarısız oldukça mahalleli tarafından yeni bir isimle anılır; "BatıkAli." Dipten çıkamayan bu adamın zoraki gelini Sevde ise en az müstakbel kocası kadar şansızdır. İstasyon Mahallesi'nde düzenlenecek olan yılın en bedbaht düğününe davetlisiniz sevgili okurlar.

Aşık olmak için fazla düşman, düşman olmak için fazla aşıktılar.. Kurt kuzuyu yer. Bu, doğanın ezelden beri değişmeyen hükmüdür. Dünya bu hükümle dönmüş, hikayeler bu kabulle anlatılmıştır. Peki ya kurt, dişlerini geri çekip gövdesini öne sürerse? Kuzuyu yazgısından kurtarıp, varlığıyla onu dünyadan sakınmayı seçerse? Mafya&Romantik Komedi kurgusudur, yetişkin içerik barındırır.

Bendeniz Menteşe'lerden Pehlivan Yılmaz'ın küçük oğlu Mustafa. Bugün ne vakit kiraz ağacına baksam onu ayağından tutup yere indirişimi hatırlarım; içimi hüzün kaplar. Acımıştır canı, çünkü Mel hep küçücüktü.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Alabildiğine havayla doldurdu ciğerini. Sonra önünde uzanan topraklara baktı, masal diyarlarından çıkmış gibi güzel topraklarına. "Söyle bana Çamlıkaya!" diye bağırdı. Sesi kayalığı, meşe ağacını, çayırlığı, küçük dereyi tuttu. Arkasındaki çalılıktan saksağanlar havalandı. Sert bir rüzgar esti. Saçındaki karahindiba tohumlarını aldı götürdü. Biraz gersinde duran kızlar kıkır kıkır gülüştü. Ne kadar da şenlerdi. Ne kadar da tasasız. Tek dertleri annelerinin onlara fazla ev işi yaptırıyor olmasıydı ya da derslerinin gitgide zorlaşması, veya gezip tozmaya vakit bulamayacakları kadar yorulacakları hasat zamanının yaklaşması. Bir zamanlar o da onlar gibiydi. Ve yaşı da öyle çok büyük değildi onlardan. Gözlerini yumdu. Yumruklarını sıktı. Sonra o uçurumun kenarında esen rüzgara geçmişte kalan tüm dertlerini bıraktı. Kendine ahdetti oracıkta. Bu, eller uğruna son ağlayışı olacaktı. Gözlerini tekrar açtı, bir kez daha baktı köyünün topraklarına. Ve Güldeniz savaşmaya işte o zaman başladı. "Bir kadının yüreğinden büyük müsün?" diyerek. "Söyle bana Çamlıkaya. Söyle! Bir Güldeniz'in yüreğinden büyük müsün sen?"

Zehra Koçak, KPSS'ye hazırlanan 26 yaşında genç bir kadındır. Hayatı kütüphane ile ev arasında depar atmakla geçerken bir gün aldığı haberle rutin hayatı bozulacak, eski defterler tekrar açılacaktır. "Bu ilişkiyi bitiren bendim. Şimdi geriye dönüp bakan da neden benim?"

(Güncel ve düzenli olarak bölüm gelmiyor.) Turna Mahallesi, günden güne yaklaşan düğünün heyecanıyla sarıp sarmalanırken görümce sıfatı üstüne yapışan Ahsen de aynı günler içerisinde kurtulamadığı dertlerinin üzerindeki yüküyle biraz daha dibe battığını hissetmektedir. Mahallenin güzide gençlerinden Ahsen, mesleğini henüz yapamayan bir öğretmendir ve yeni yetişkinliğin getirdiği problemlerle birlikte hayatındaki sorunları çözmekte, dengeleri oturtmakta olduğu gibi zorlanır. Bu esnada uzun süredir görevde olduğu için ailesinin yanına uğrayamayan ve ablasının düğünü bahanesiyle beklenenden erken vakitte İstanbul'a ayak basan Cihangir ise bütün asker kimliğinden sıyrılarak mahallenin delikanlısı kostümünü tekrar üstüne giymiş hâldedir. Kahramana ihtiyacı olmadığını ve hayatta her şeyi kendi başına halledebileceğini düşünen Ahsen'e uzatılan ilk yardım eli, tam da bu esnada kendisinden gelir. Kahraman olmak için cesur ya da savaşçı olmaya gerek yoktur çünkü bazen bir gülüş bile bir hayatı kurtarabilir.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Bana anılar ver, unutmak mümkün olmasın." (01.01.2024)