Gülünce kısılan gözlerine aşık oluyorsun. Sinirlenince dudağının sertçe kıvrılmasına, şaşırınca bir kaç saniye donup kalmasına, üzülünce düşen suratına ya da. Sarılınca seni tüm kötülüklerden koruyacağına inandırdığı kollarına belki. Özleyince sana koşup gelen bacaklarına, dokununca ruhuna baharı getiren parmak uçlarına aşık oluyorsun. Çünkü, nesine aşık olayım demiyorsun; sadece izliyorsun, daha nesine aşık olabilirim diye.

Hayat bazen şiir tadında... o kadar sevilesi, o kadar masum..!

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.